بازارپردازی محصولات انیمیشن، ظرفیت مغفول صادرات فرهنگی ایران

رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما گفت: وقتی یک شخصیت انیمیشن در میان کودکان محبوب می شود، برای ماندگاری این محبوبیت، می تواند وارد زنجیره ای از صنایع و محصولات شود.

به گزارش خبرگزاری مهر، نخستین نشست علمی ـ تخصصی «بایسته های کنشگری دیپلماسی کودک و نوجوان جمهوری اسلامی ایران در زیست بوم جهانی» با هدف بررسی ظرفیت ها، الزامات و راهکارهای تقویت دیپلماسی کودک و نوجوان جمهوری اسلامی ایران در زیست بوم جهانی با حضور فخرالسادات فاطمی مدیرکل امور بین الملل معاونت ریاست جمهوری در امور زنان و خانواده، محمدصادق باطنی، رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما، محمدرضا نخچی، مدیر شوروم سرزمین اسباب بازی و جمعی از فعالان حوزه تعلیم و تربیت و حقوق بشر امروز به میزبانی اداره کل امور زنان و خانواده خارج از کشور سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی در مجموعه کارستان بهارستان برگزار شد.

محمدصادق باطنی، رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما در این نشست، با تأکید بر اینکه برای حضور مؤثر در عرصه جهانی کودک و نوجوان باید به دنبال یافتن زبان مشترک میان کودکان فرهنگ های مختلف بود، قصه را یکی از مهم ترین ظرفیت های ارتباطی در این حوزه دانست.

وی گفت: اگر بخواهیم با کودکان سراسر دنیا زبان مشترکی پیدا کنیم، یکی از مهم ترین ابزارهای ما قصه است. بنابراین، انتخاب قصه برای ورود به عرصه بین المللی کودک و نوجوان می تواند یکی از هوشمندانه ترین و دقیق ترین مسیرها باشد.

رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما در ادامه، شخصیت و شخصیت پردازی را از ارکان اصلی شکل گیری قصه دانست و افزود: هر داستانی با یک شخصیت پیش می رود. اگر قصه را یکی از مهم ترین ظرفیت ها برای ایجاد تعامل، گفت وگو و هم زبانی با کودکان جهان بدانیم، شخصیت پردازی و خلق کاراکتر نیز از عناصر اصلی این مسیر خواهد بود.

به گفته وی، ایران می تواند با تکیه بر آموزه های اسلامی و میراث فرهنگی خود، هم شخصیت های موجود را به قصه های جذاب تبدیل کند و هم شخصیت های تازه ای خلق کند که قابلیت حضور در جهان داستان گویی و ارتباط با کودکان سایر کشورها را داشته باشند.

انیمیشن، راهی برای گسترش نفوذ فرهنگی

باطنی در بخش دیگری از سخنان خود، انیمیشن را یکی از مهم ترین ابزارهای ارتباطی با کودکان در جهان امروز توصیف کرد و گفت: زبان پویانمایی از جمله ظرفیت هایی است که می تواند امکان دسترسی به کودکان را در جوامع مختلف، حتی در مناطق دورافتاده اروپا و آفریقا، فراهم کند.

وی با اشاره به تجربه کشورهای مختلف در استفاده از انیمیشن برای گسترش نفوذ فرهنگی افزود: آمریکا، کره جنوبی، ژاپن، لهستان، فرانسه و ترکیه از جمله کشورهایی هستند که در این زمینه تجربه های قابل توجهی دارند. بررسی این تجربه ها نشان می دهد که انیمیشن و شخصیت های حاضر در آن، به یکی از مهم ترین ابزارهای ارتباط فرهنگی با کودکان در جوامع شرقی و غربی تبدیل شده اند.

رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما با اشاره به مفهوم «مرچندایزینگ» یا بازارپردازی و تجاری سازی شخصیت های انیمیشنی توضیح داد: وقتی یک انیمیشن و شخصیت های اصلی آن در میان کودکان محبوب می شوند، این محبوبیت نباید فقط به پرده سینما یا صفحه تلویزیون محدود بماند. شخصیت می تواند وارد زنجیره ای از صنایع و محصولات شود؛ از لیوان، روبالشی و روتختی گرفته تا کتاب، تئاتر، عروسک، اسباب بازی و حتی خدماتی مانند شهربازی ها، بیمارستان ها و رستوران های شخصیت محور.

به گفته باطنی، در این الگو، یک شخصیت ابتدا از طریق انیمیشن به مخاطب معرفی و محبوب می شود و سپس در قالب محصولات و خدمات مختلف در زندگی روزمره کودک حضور پیدا می کند. چنین فرایندی به شخصیت امکان می دهد از یک اثر رسانه ای فراتر برود و به بخشی از تجربه و جهان ذهنی مخاطب تبدیل شود.

وی با بیان اینکه ایران نیز می تواند در این صنعت خلاق و فرهنگی جایگاه قابل توجهی به دست آورد، گفت: ظرفیت های موجود در کشور این امکان را فراهم کرده است که ایران در رقابت جهانی این حوزه حضور پیدا کند و حتی در برخی بخش ها به جایگاه کشورهای پیشرو نزدیک شود.

باطنی با اشاره به تجربه تولید عروسک های دارا و سارا در دهه 70، این طرح را نمونه ای از مواجهه نادرست با فرایند تولید شخصیت فرهنگی دانست.

وی توضیح داد: در آن تجربه، عروسک ها در شمارگان بالا تولید شدند، اما پیش از آنکه داستانی برایشان شکل بگیرد و در جهان ذهنی کودکان جایگاهی پیدا کنند، به بازار عرضه شدند. در نتیجه، کودک نمی دانست این شخصیت ها از کجا آمده اند، چه داستانی دارند و چرا باید با آن ها ارتباط برقرار کند.

به گفته رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما، در واقع ترتیب کار معکوس شده بود؛ ابتدا محصول تولید شد، در حالی که باید شخصیت از طریق قصه و روایت به بخشی از دنیای کودک تبدیل می شد و پس از آن محصولات مرتبط با آن به بازار می آمدند.

وی با تأکید بر اینکه شخصیت داستانی می تواند به الگوی ذهنی و حتی آرمان کودک تبدیل شود، گفت: یک کاراکتر ممکن است به بخشی از رؤیاهای کودک تبدیل شود؛ شخصیتی که کودک خود را در جایگاه او تصور می کند و تلاش می کند به ویژگی ها و موقعیت او نزدیک شود. به همین دلیل، شخصیت پردازی فقط طراحی یک چهره یا تولید یک عروسک نیست، بلکه ساختن یک جهان روایی و ارزشی پیرامون آن است.

باطنی معتقد است اگر شخصیت بدون قصه و پشتوانه روایی وارد بازار شود، نمی تواند چنین پیوندی با کودک برقرار کند و تجربه هایی مانند دارا و سارا نیز نشان داده اند که تولید انبوه به تنهایی تضمین کننده موفقیت یک محصول فرهنگی نیست.

شکل گیری جهان ذهنی کودکان با محصولات فرهنگی

رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما در ادامه، با اشاره به حضور گسترده شخصیت های خارجی در بازار اسباب بازی و نوشت افزار ایران، نسبت به تأثیر محصولات فرهنگی بر شکل گیری جهان ذهنی کودکان هشدار داد.

وی گفت: کافی است به یک فروشگاه لوازم التحریر مراجعه کنیم؛ به سختی می توان شخصیت های ایرانی را در میان محصولات دید، اما شخصیت های خارجی به وفور در این بازار حضور دارند.

باطنی با تأکید بر اینکه لوازم التحریر یکی از ماندگارترین محصولات فرهنگی در زندگی روزمره کودک است، توضیح داد: کودک دست کم یک سال تحصیلی با دفتر، مداد، کیف و سایر لوازم التحریر خود زندگی می کند؛ آن ها را بارها می بیند، لمس می کند و با شخصیت هایی که روی این محصولات نقش بسته اند ارتباط برقرار می کند. بنابراین، این محصولات صرفاً کالاهای مصرفی نیستند، بلکه می توانند حامل پیام ها و ارزش های فرهنگی باشند.

وی با اشاره به کاراکترهای خارجی گفت: وقتی کودک از صبح تا شب با این شخصیت ها زندگی می کند، به تدریج جهان ذهنی و الگوهای فرهنگی او نیز تحت تأثیر قرار می گیرد. از این منظر، کاراکتر صرفاً یک تصویر یا شخصیت سرگرم کننده نیست، بلکه می تواند حامل مجموعه ای از ارزش ها، مفاهیم و الگوهای تربیتی باشد.

رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما با بیان اینکه محصولات فرهنگی وارداتی ممکن است با نظام ارزشی و فرهنگی جامعه تولیدکننده خود پیوند داشته باشند، تأکید کرد: حضور گسترده این محصولات در اتاق، کتابخانه، کوله پشتی و وسایل روزمره کودک، به معنای حضور مستمر جهان فرهنگی سازندگان آن ها در زندگی کودک است.

وی راهکار این مسئله را تقویت بازار داخلی و تولید شخصیت های ایرانی محبوب دانست؛ شخصیت هایی که بر پایه زنجیره ای از ارزش های فرهنگی کشور شکل گرفته باشند و بتوانند در رقابت با نمونه های خارجی، جایگاه خود را در میان کودکان پیدا کنند.

سه شرط موفقیت شخصیت های ایرانی در بازار

باطنی برای موفقیت یک شخصیت در بازار محصولات فرهنگی، سه شرط اصلی معرفی به موقع، استمرار حضور و فراهم کردن امکان تبلیغ و توزیع محصولات را ضروری دانست.

وی توضیح داد: نخستین مرحله، معرفی شخصیت است. این فرایند نباید بیش از اندازه طولانی شود و باید در یک بازه زمانی مشخص، ترجیحاً یک تا دو سال، شخصیت به مخاطب معرفی شود. پس از آن، مرحله استمرار اهمیت پیدا می کند؛ به این معنا که شخصیت نباید با پایان یک انیمیشن یا یک اکران از فضای رسانه ای خارج شود، بلکه باید در تولیدات و قالب های مختلف به حضور خود ادامه دهد.

به گفته وی، مرحله سوم نیز به محصولات مرتبط با شخصیت بازمی گردد. حتی اگر یک شخصیت محبوب باشد و محصولات متنوعی از آن تولید شود، اما امکان تبلیغ، معرفی و رساندن کالا به دست مخاطب وجود نداشته باشد، زنجیره اقتصادی آن شکل نمی گیرد.

باطنی با اشاره به اینکه بخشی از این موانع در سال های گذشته به محدودیت های مربوط به واگذاری و بهره برداری از شخصیت های رسانه ای بازمی گشت، گفت: در یک سال و نیم گذشته حدود 20 قرارداد و مجوز واگذاری شخصیت های داخل و خارج از سازمان صداوسیما صادر شده و تجربه های متنوعی در این زمینه آغاز شده است.

رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما با اشاره به نمونه هایی از فروش محصولات مرتبط با شخصیت های ایرانی اظهار کرد: در یک تجربه، فیگورها و عروسک های شخصیت «پسر دلفینی» حدود 20 هزار فروش داشته اند. همچنین کتاب های مجموعه «ببعی» در مدت دو هفته به فروش 30 هزار جلد رسیده اند. این تجربه ها نشان می دهد که اگر شخصیت به درستی معرفی شود و زنجیره محصولات پیرامون آن شکل بگیرد، امکان ایجاد بازار برای تولیدات فرهنگی داخلی وجود دارد.

تولید سالانه 500 ساعت انیمیشن در ایران

رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما تأکید کرد که ورود به بازار جهانی بدون موفقیت در بازار داخلی امکان پذیر نیست و گفت: نخستین گام برای حضور بین المللی، آن است که زنجیره محصول و شخصیت در بازار داخل به نقطه قابل قبولی برسد. محصولی که در بازار کشور خودش نتوانسته باشد مخاطب پیدا کند، نمی تواند به سادگی در بازارهای جهانی موفق شود.

وی برای توضیح این موضوع به ضرورت تعیین اهداف کمی برای تولید و فروش محصولات اشاره کرد و افزود: اگر یک تولیدکننده نوشت افزار بتواند برای محصولات کاراکترمحور خود در داخل کشور هدف فروش 500 هزار عددی تعیین کند و به آن برسد، آن زمان می تواند با اعتمادبه نفس بیشتری به بازارهایی مانند آلمان فکر کند. این اعتمادبه نفس باید ابتدا در بازار داخلی به دست بیاید.

باطنی با اشاره به مذاکرات و گفت وگوهای خود با نمایندگان و فعالان فرهنگی کشورهای مختلف، از مالزی، اندونزی، ویتنام، هنگ کنگ، چین، کشورهای عربی، آمریکای جنوبی، اروپای شرقی و غربی و کشورهای آفریقایی به عنوان برخی از مقاصد این تعاملات نام برد.

وی با بیان اینکه در این دیدارها ظرفیت های تولید انیمیشن ایران را معرفی کرده است، گفت: ایران سالانه نزدیک به 500 ساعت انیمیشن تولید می کند و در سال های اخیر نیز چندین اثر سینمایی ایرانی در حوزه پویانمایی به نمایش درآمده است. به گفته وی، در زمان برگزاری نشست، حدود 15 انیمیشن سینمایی در صف اکران قرار داشتند که دست کم پنج اثر از نظر او ظرفیت موفقیت و فروش قابل توجهی داشتند.

باطنی همچنین به ظرفیت شبکه کودک اشاره کرد و با بیان اینکه این شبکه مخاطبان گسترده ای در کشور دارد، گفت: هنگام معرفی این ظرفیت ها به نمایندگان کشورهای دیگر، گستردگی تولیدات انیمیشن و امکان دسترسی به مخاطب از طریق شبکه کودک برای برخی از آن ها قابل توجه بوده است.

صادرات فرهنگی؛ نیازمند عزم ملی

باطنی برای ورود به بازارهای بین المللی، پیشنهاد کرد که ایران ابتدا کشورهای منطقه و بازارهایی را هدف قرار دهد که آمادگی بیشتری برای پذیرش تولیدات ایرانی دارند. به گفته وی، می توان در مرحله نخست بخشی از انیمیشن های ایرانی را به صورت رایگان در بازار هدف توزیع کرد تا کودکان آن کشور با شخصیت ها آشنا شوند و زمینه برای عرضه محصولات مرتبط فراهم شود.

وی با اشاره به پیشنهاد خود برای توزیع رایگان حدود 200 قسمت از انیمیشن های ایرانی در بازارهای هدف گفت: ابتدا باید ذهن مخاطب را با شخصیت ها آشنا کرد. پس از آن، لازم است زیرساخت تولید و عرضه محصولات مرتبط در داخل کشور آماده باشد؛ برای مثال، یک برند نوشت افزار باید ظرفیت تولید انبوه داشته باشد، یک برند اسباب بازی باید تجربه عرضه محصول در شمارگان بالا را کسب کرده باشد و بازی رایانه ای و محصولات سینمایی نیز امکان حضور در بازار هدف را پیدا کنند.

باطنی تأکید کرد که این مسیر نیازمند هماهنگی میان بخش های مختلف است و گفت: نمی توان انتظار داشت یک تولیدکننده به تنهایی همه هزینه ها و مراحل ورود به بازار جهانی را برعهده بگیرد. باید یک عزم ملی شکل بگیرد و بخش های مختلف برای معرفی یک شخصیت ایرانی در بازار خارجی با یکدیگر همکاری کنند.

وی افزود: می توان برای تولید یک محصول اسباب بازی یا عروسک سرمایه گذاری کرد، بخشی از هزینه تولید نوشت افزار را تأمین کرد و در کنار آن، انیمیشن و سریال مرتبط را برای معرفی شخصیت در کشور هدف در اختیار مخاطبان قرار داد. در این الگو، یک محصول پیشران می شود و سایر محصولات در امتداد آن حرکت می کنند.

به اعتقاد باطنی، پس از ورود موفق یک شخصیت به بازار هدف و ایجاد شبکه توزیع، می توان محصولات متنوع تری را عرضه کرد و از طریق آن، زمینه ارتباط فرهنگی و تربیتی گسترده تری را فراهم آورد. وی با اشاره به تجربه ترکیه در این حوزه، ظرفیت های فرهنگی و تولیدی ایران را قابل توجه دانست و گفت: این دارایی فرهنگی می تواند زمینه شکل گیری یک ظرفیت بزرگ در اقتصاد فرهنگی کشور باشد.

دیپلماسی کودک بدون شناخت کودک و ذائقه او ممکن نیست

محمدرضا سجادی، پژوهشگر حوزه تعلیم و تربیت، در این نشست با طرح پرسشی درباره چرایی موفقیت محصولات فرهنگی خارجی در میان کودکان ایرانی، بر ضرورت شناخت واقعی مخاطب و فاصله گرفتن از کلیشه ها در سیاست گذاری فرهنگی تأکید کرد.

وی با اشاره به اینکه ایران در سال های گذشته نتوانسته است متناسب با ذائقه و نیاز کودکان خود محصولات فرهنگی کافی تولید کند، گفت: ما عملاً برای ذائقه کودکان خودمان محصول تولید نکرده ایم و در بسیاری از موارد، کودکان ایرانی مصرف کننده محصولاتی هستند که در کشورهای دیگر تولید شده اند.

سجادی با اشاره به آشنایی برخی کودکان با مناسبت هایی مانند هالووین و کریسمس و مقایسه آن با شناخت آنان از آیین هایی مانند شب یلدا و نوروز، این مسئله را نشانه ای از تأثیر محصولات فرهنگی و رسانه ای بر شکل گیری علایق و شناخت کودکان دانست.

این پژوهشگر با بیان اینکه نمی توان موفقیت محصولات خارجی را صرفاً به جذابیت ظاهری آن ها نسبت داد، توضیح داد: باید بررسی کرد که این محصولات چگونه توانسته اند با مخاطب ارتباط برقرار کنند و چه شناختی از نیازها، علایق و ویژگی های ذهنی کودکان داشته اند.

وی همچنین به تغییر الگوی مصرف رسانه ای کودکان در جهان امروز اشاره کرد و گفت: در نتیجه گسترش فضای مجازی و محتوای دیجیتال، کودکان کشورهای مختلف در برخی زمینه ها به مصرف کنندگان مشترک محصولات و محتواهای مشابه تبدیل شده اند. این تغییرات نشان می دهد که مرزهای جغرافیایی به تنهایی تعیین کننده جهان ذهنی کودکان نیستند و رسانه، تبلیغات، فضای مجازی و خرده فرهنگ های در حال تغییر، نقش مهمی در شکل گیری ذائقه آنان دارند.

شناخت مخاطب؛ حلقه مفقوده سیاست گذاری فرهنگی

سجادی با انتقاد از نگاه های کلیشه ای در حوزه تولید محتوای کودک، بر ضرورت توجه به مخاطب شناسی دقیق تأکید کرد و گفت: برای حضور در عرصه بین المللی، ابتدا باید بدانیم با چه مخاطبی روبه رو هستیم، چه نیازهایی دارد و چه نوع محتوایی می تواند با او ارتباط برقرار کند.

وی با اشاره به اینکه گاهی فعالان فرهنگی حتی از ظرفیت ها و محصولات داخلی حوزه کودک شناخت کافی ندارند، افزود: وقتی خودمان محصولات، سایت ها و ظرفیت های داخلی را به درستی نمی شناسیم، صحبت از حضور در عرصه بین المللی و ارتباط با کودکان سایر کشورها دشوار خواهد بود.

این پژوهشگر حوزه تعلیم و تربیت معتقد است تولید محتوای بین المللی بدون شناخت تفاوت های فرهنگی و ویژگی های مخاطبان، به نتیجه مطلوب نمی رسد. به گفته وی، باید از تصور یکسان بودن کودکان در همه جوامع فاصله گرفت و در عین توجه به اشتراکات انسانی، تفاوت های فرهنگی، اجتماعی و تربیتی را نیز در نظر داشت.

وی همچنین بر لزوم توجه به نظام آموزشی و شیوه های تربیتی تأکید کرد و گفت: نظام آموزشی ما همچنان با ساختارهایی قدیمی و از بالا به پایین اداره می شود و در بسیاری از موارد، ارتباط کافی با واقعیت های زندگی کودکان ندارد. آموزش ها بیشتر بر انتقال مفاهیم نظری متمرکز هستند و مهارت محوری و پیوند آموخته ها با زندگی روزمره کودکان کمتر مورد توجه قرار می گیرد.

سجادی با بیان اینکه این مسئله در شکل گیری توانایی های کودکان برای مواجهه با جهان امروز مؤثر است، تأکید کرد که سیاست گذاری فرهنگی در حوزه کودک نیز باید با شناخت دقیق تر از شیوه یادگیری، نیازها و تجربه های واقعی کودکان همراه باشد.

محتوای کودک باید فرصت فکرکردن و پردازش ایجاد کند

این پژوهشگر در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به ویژگی های جهان مدرن، از جمله سرعت بالا، پیچیدگی، ابهام و عدم قطعیت، بر ضرورت توجه به پیامدهای این شرایط برای ذهن و شیوه یادگیری کودکان تأکید کرد.

وی توضیح داد: کودکان امروز با حجم زیادی از اطلاعات و محتوا روبه رو هستند و در فضای رسانه ای، ویدئوها و تصاویر به سرعت جای خود را به یکدیگر می دهند. در چنین شرایطی، باید پرسید کودک چه زمانی فرصت می کند درباره محتوایی که دیده است فکر کند، آن را پردازش کند و با دیگران به تعامل بپردازد؟

سجادی با انتقاد از این تصور که کوتاه بودن انیمیشن یا محتوای رسانه ای به تنهایی به معنای اثربخشی بیشتر آن است، گفت: وقتی ویدئویی دو یا سه دقیقه ای بلافاصله با ویدئوی بعدی جایگزین می شود، فرصت پردازش از کودک گرفته می شود. در این شرایط، ممکن است قدرت فکرکردن، استدلال و تعامل او نیز تحت تأثیر قرار گیرد.

وی تأکید کرد که تولیدکنندگان محتوای کودک نباید تنها به جذابیت بصری یا کوتاه بودن آثار توجه کنند، بلکه باید به این مسئله نیز بیندیشند که کودک چگونه از طریق محتوا یاد می گیرد و چه فرصتی برای اندیشیدن و برقراری ارتباط با دیگران در اختیار دارد.

از نگاه سجادی، اگر قرار است محتوای ایرانی در عرصه جهانی اثرگذار باشد، باید علاوه بر برخورداری از جذابیت و کیفیت تولید، به ویژگی های ذهنی و تربیتی مخاطب نیز توجه کند. محتوایی که صرفاً مصرف شود اما فرصتی برای فهم، تحلیل و تعامل ایجاد نکند، نمی تواند به تنهایی به هدف تربیتی و فرهنگی مورد نظر دست یابد.

صنعت اسباب بازی؛ ظرفیت اقتصادی و فرهنگی برای دیپلماسی کودک

محمدحسین نخچی، مدیر شوروم سرزمین اسباب بازی، نیز با تمرکز بر ظرفیت های صنعت اسباب بازی کشور، به نقش این صنعت در توسعه صادرات محصولات فرهنگی و تقویت ارتباط ایران با بازارهای خارجی پرداخت.

وی با اشاره به ظرفیت تولیدکنندگان داخلی و فعالیت گسترده واحدهای تولیدی در این حوزه، از حضور حدود 250 کارخانه و تولیدکننده در مجموعه و شبکه مرتبط با شوروم سرزمین اسباب بازی سخن گفت و صنعت اسباب بازی ایران را برخوردار از ظرفیت هایی برای حضور در بازارهای منطقه ای و بین المللی دانست.

نخچی با اشاره به صادرات محصولات ایرانی به حدود 20 کشور، از بازارهایی مانند عراق، امارات متحده عربی، عمان، ارمنستان، روسیه و برخی کشورهای اروپای شرقی نام برد. این تجربه ها به گفته وی نشان می دهد که محصولات ایرانی در صورت برخورداری از برنامه بازاریابی، شبکه توزیع و شناخت بازار هدف، امکان رقابت و حضور در بازارهای خارج از کشور را دارند.

وی همچنین با اشاره به مزیت های تولید در ایران، از ظرفیت رقابت برخی محصولات داخلی با کالاهای تولیدشده در کشورهایی مانند چین سخن گفت و بر ضرورت استفاده از توان تولیدکنندگان ایرانی برای توسعه صادرات تأکید کرد.

به گفته مدیر شوروم سرزمین اسباب بازی، اهمیت این موضوع در پیوند آن با دیپلماسی کودک و نوجوان آشکار می شود؛ چراکه اسباب بازی تنها یک کالای سرگرم کننده نیست و می تواند حامل شخصیت ها، نمادها و مؤلفه های فرهنگی کشور تولیدکننده باشد. هنگامی که یک اسباب بازی یا عروسک ایرانی وارد خانه کودکی در کشوری دیگر می شود، امکان آشنایی او با شخصیت و جهان فرهنگی مرتبط با آن نیز فراهم می شود. از این منظر، توسعه صنعت اسباب بازی و گسترش صادرات آن می تواند در کنار تولید انیمیشن، کتاب و دیگر محصولات فرهنگی، به یکی از مسیرهای حضور ایران در زیست بوم جهانی کودک تبدیل شود. البته تحقق چنین ظرفیتی به هماهنگی میان تولیدکنندگان، صاحبان شخصیت های رسانه ای، نهادهای فرهنگی و شبکه های توزیع بین المللی نیاز دارد.

نظرات

captcha