یمن پیوند «ارزش های ایمانی» با «پایداری نظامی و سیاسی» را تثبیت کرد

به قلم علی ظافر، نویسنده و تحلیلگر یمنی سخنرانی اخیر سیدعبدالملک بدرالدین الحوثی در تاریخ  29 اکتبر(7 آبان) که به مناسبت بزرگداشت سالانه شهید در یمن ایراد شد برای پژوهشگران، ناظران و حتی سیاستمداران، حاوی پیام های عمیق، استدلال های متقن و توصیفی دقیق از مرحله کنونی تشدید تنش میان صنعا و ریاض بود.

به قلم علی ظافر، نویسنده و تحلیلگر یمنی

سخنرانی اخیر سیدعبدالملک بدرالدین الحوثی در تاریخ 29 اکتبر(7 آبان) که به مناسبت بزرگداشت سالانه شهید در یمن ایراد شد برای پژوهشگران، ناظران و حتی سیاستمداران، حاوی پیام های عمیق، استدلال های متقن و توصیفی دقیق از مرحله کنونی تشدید تنش میان صنعا و ریاض بود. این سخنرانی نقش بازیگران مختلف را کالبدشکافی و دشمنان را شناسایی می کند، راهکارهای احتمالی برای خروج از بحران را هم برای دشمن و هم برای طرف های میانجی ترسیم می کند و بدین سان، معادلات راهبردی جدیدی را بنیان نهاده و مسیر آینده این مناقشه را مشخص می سازد .

مفاهیم و ارزش های بنیادین مناقشه

اگرچه سخنرانی اخیر رهبر انصارالله یمن ممکن است در نگاه نخست صرفاً ماهیتی دینی، بسیج گرانه، فرهنگی یا ایدئولوژیک داشته باشد، اما در واقع بستری برای تبیین مفاهیم بنیادینی همچون «شهادت»، «ایثار و فداکاری»، «آزادی» و «کرامت» فراهم می آورد. این ها ارزش های اساسی در این مناقشه محسوب می شوند؛ به گونه ای که دستیابی به اهداف متعالی، بدون وجود آن ها نه ممکن است و نه قابل پیگیری .

از این رو، هنگامی که سیدعبدالملک بدرالدین الحوثی از مجاهدت ها، دلاوری ها و فداکاری های شهدا یاد می کند، هدف صرفاً انجام یک مراسم تشریفاتی یا ادای دینی رسمی نسبت به کسانی نیست که ارزشمندترین دارایی های خود را تقدیم کردند یا خانواده هایی که فرزندانشان را در این راه دادند. بلکه هدف، برجسته ساختن دستاوردهای ملموس، تغییرات و تحولاتی است که دقیقاً به واسطه همین فداکاری ها محقق شده اند. بنابراین، چالش های مرحله کنونی - در سایه «تجاوز سعودی و اوج گیری مجدد تنش ها، با تمام زمینه ها، انگیزه ها و عوامل محرک خارجیِ نهفته در آن» - برای دستیابی به اهداف حال حاضر و ترسیم سیمای آینده، نیازمند ایثار و فداکاری است .

علاوه بر این، پاسداشت فداکاری ها، مواضع و مجاهدت های شهدا، امانتی مقدس است که باید حفظ شود. این امر به عنوان یک اصل راهنما و ستونی بنیادین برای اتخاذ مواضع نظامی و سیاسی در تمامی عرصه ها عمل می کند. ملتی که ده ها هزار شهید تقدیم کرده است - آن هم برای رضای خدا، در دفاع از ملت، سرزمین و شرافت خویش و در مسیر دستیابی به کرامت، آزادی، استقلال و رهایی از قیمومیت و سلطه بیگانگان - هرگز نمی تواند از این فداکاری ها یا ارزش های نهفته در آن ها دست بکشد. آنان نمی توانند تحت فشار عربستان سعودی یا دیگر بازیگران خارجی، حتی روزنه ای کوچک برای بازگشت قیمومیت، سلطه و انقیاد بیگانگان باقی بگذارند. این بینش عمیق، همان شالوده استوار اخلاقی و دینی است که اندیشه سیاسی و دکترین رویارویی بر آن بنا شده است؛ این همان مبنایی است که مواضع بر اساس آن اتخاذ، اهداف تعیین و مسیر رسیدن به آینده ای مطلوب ترسیم می گرد.

سیدعبدالملک بدرالدین الحوثی به تفصیل درباره انگیزه هایی سخن گفته است که شمار بسیاری از مردم ما را به ایثار و شهادت واداشته است - انگیزه هایی که همچنان الهام بخش بسیاری از افراد شریف در میان ماست - و آن ها را به عنوان «انگیزه هایی ناب که فراتر از هر ملاحظه دیگری هستند» توصیف کرده است. از دیدگاه سید عبدالملک الحوثی، این انگیزه بنیادین فرد است که به شخصیت، رفتار، کنش ها، مواضع و مسیر عملی او شکل می دهد و تضمین می کند که این امور با «آموزه های الهی» همسو بوده و «در راه خدا» دنبال شوند. این رویکرد در تضاد کامل با کنش هایی است که ریشه در میل به ظلم یا تجاوز به دیگران دارند؛ فارغ از اینکه آن افراد چه کسانی باشند، یا جنسیت، گرایش، دین، مذهب، و وابستگی سیاسی یا جغرافیایی شان چه باشد .

سیدعبدالملک الحوثی میان کسانی که اعمالشان برآمده از میل به «کسب رضایت الهی»، «دفاع از مظلومان»، «مقابله با بی عدالتی و استبداد» و «برپایی حق و عدالت» است، و کسانی که رفتارشان آلوده به انگیزه های منفی - همچون عطش انتقام جویی، تمایل به ستمگری، یا سودای سلطه، انقیاد و تصاحب ملت ها و منابع آنان - می باشد، تمایز قائل می شود. چنین رفتارهایی نه تنها با فرامین الهی، بلکه با ارزش های بنیادین انسانی و وجدان اخلاقی فطری نیز در تضاد است.

او نتیجه می گیرد که عمل بر اساس انگیزه های والا و مطابق با آموزه های الهی، مطمئن ترین راه برای «رهایی مردم از سلطه ستمگران و بدکاران» است. دلیل این امر آن است که خداوند است که افراد، اقوام و ملت ها را فرا می خواند تا در برابر نیروهای شروری بایستند که قصد دارند آنان را تحقیر کرده و به بند بکشند؛ نیروهایی که با توسل به بهانه های واهی و متعدد، حقوق و کرامت انسان ها را از آنان سلب می کنند.

رهبر انصارالله یمن معتقد است که نظام ارزشی برخاسته از آموزه های الهی، «کسانی را که بر اساس آن عمل می کنند در جایگاه قدرت قرار می دهد» و آنان را در «موضع درست و در مسیری حق طلبانه» جای می دهد؛ مسیری که به راستی «شایسته فداکاری» است. او این دیدگاه را بر پایه قرآن و با استناد به آیات آن بنا نهاده و استدلال می کند که ثمرات چنین رویکردی، نه تنها در آخرت، بلکه در همین زندگی دنیوی نیز آشکار می شود. این رویکرد هم ضامن و هم راهکاری است برای «امت» تا خود را از سلطه، کنترل و انقیادی که توسط ظالمان و قدرت های مستکبر - اعم از دولت ها، رژیم ها یا گروه ها - تحمیل شده است، رهایی بخشد. چرا که اگر ملتی دچار ضعف شود، دشمنانش گستاخ تر شده و به پیشروی در تجاوزات و تعدی های خود ترغیب می شوند؛ واقعیتی که شواهد فراوان و آشکاری برای آن، هم در محیط پیرامونی ما و هم در سراسر جهان، وجود دارد .

مقایسه ای واقع بینانه میان دو مکتب فکری

سیدعبدالملک بدرالدین الحوثی، با تکیه بر این چارچوب بنیادین از مفاهیم و ارزش ها، مقایسه ای واقع بینانه میان دو مکتب فکری - یا به عبارتی دو دسته - ارائه می دهد:

دسته نخست شامل قدرت های بین المللی - اعم از دولت ها، رژیم ها و گروه ها - است که با قساوت عمل می کنند و تمامی منابع مالی، اقتصادی، نظامی و رسانه ای خود - یعنی تمام «قدرت سخت» و «قدرت نرم» خویش - را برای سرکوب بشریت به کار می گیرند. او ایالات متحده را به عنوان نمونه ای از این دسته ذکر می کند و خاطرنشان می سازد که چگونه این کشور از توانمندی های خود - از جمله سلاح هسته ای - برای کشتار انسان ها و ویرانی شهرهای پرجمعیت استفاده کرده است؛ آن هم با هدف «به بند کشیدن» و سلطه بر دیگران. سپس او این پرسش را مطرح می کند: اگر این قدرت ها منابع خود را در جهت منافع بشریت به کار می گرفتند، چه می شد؟ این پرسش ما را به دسته دوم رهنمون می سازد .

دسته دوم شامل کسانی است که فداکاری می کنند و تمام منابع خود را در راه مقابله با «نیروهای شر»، حمایت از ستمدیدگان و در جهت خیر و صلاح کل بشریت به کار می گیرند. فرد با انجام این کار، در واقع تعریفی عملی از مفهوم «سبیل الله» ارائه می دهد؛ چرا که خداوند خواهان بی عدالتی در حق بندگانش نیست - صرف نظر از گرایش ها، ادیان، مذاهب، پیشینه ها، زبان ها یا رنگ پوست آنان. از این منظر، سیدعبدالملک جایگاه شهیدان و فداکاری های یمن و مردم آن را در دوره های گوناگون درگیری، چه در گذشته و چه در حال، در چارچوب «راه خدا و خیر و صلاح بشریت» تعریف می کند. از آنجا که این شهیدان با چنین انگیزه های والایی گام برداشته و ارزشمندترین دارایی خود یعنی جانشان را تقدیم کرده اند (که والاترین جلوه سخاوت، فدا کردن جان خویش است)، خداوند جایگاه و مرتبه ای متمایز به آنان عطا فرموده است؛ جایگاهی والا که آنان را در مرتبه ای نزدیک به پیامبران و صالحان قرار می دهد و شأن و منزلتی منحصر به فرد و استثنایی به ایشان می بخشد. این افتخار الهی در واقع انگیزه ای است برای مردم تا مطابق با دستورات خداوند عمل کنند؛ ارزش های عدالت، حقیقت و برابری را برپا سازند و به وضعیت حاکم بر جهانِ امروز بپردازند؛ جهانی که اکنون تحت سیطره «قانون جنگل» و منطق «زور»، «تکبر»، «تصاحب»، «سلطه جویی» و «ظلم» قرار دارد .

باید میان مفهوم «جهاد حقیقی» که ریشه در آموزه های الهی دارد و هدف آن کسب رضایت خداوند و تأمین منافع مردم، ملت و بشریت است و «جهاد کاذب و تحریف شده» که تنها زمانی ظهور می کند که منافع آمریکا و اسرائیل در خطر باشد، تمایز قائل شد. کسانی که دست به این «جهاد کاذب» می زنند، شمشیر و نیروی خود را صرفاً علیه کسانی به کار می گیرند که با «نیروهای شر» مخالفت کرده، در برابر آن ها ایستادگی نموده یا با آنان مبارزه می کنند. بنابراین، هر نوع «جهاد» یا گروهی از «جهادگران» که در اردوگاه آمریکا و اسرائیل یعنی اردوگاه «نیروهای شر» جای گرفته اند، نه می توانند «جهاد» به معنای واقعی آن تلقی شوند و نه می توان گفت که از انگیزه ها، نیات و اهداف متعالی آن برخوردارند.

در واقع، توصیف دقیق تر آنان، «جهادگرانی در خدمت آمریکا» است، نه «در خدمت خداوند». این همان وضعیتی است که در دهه 1990 برای کسانی رخ داد که توسط عربستان سعودی جذب و تأمین مالی شدند و به افغانستان اعزام گشتند تا به نیابت از آمریکا علیه اتحاد جماهیر شوروی «جهاد» کنند؛ واقعیتی که مقامات سعودی و آمریکایی نیز آشکارا به آن اذعان کرده اند .

«باند خاص» و «افغانستان سازی» در یمن

سناریویی که در دهه 1990 توسط سرویس های اطلاعاتی آمریکا، عربستان سعودی و پاکستان در افغانستان طراحی و اجرا شد، اکنون در یمن در حال تکرار است. رژیم سعودی فعالانه در حال بسیج، تسلیح، تأمین مالی و گسیل کردن گروه های گوناگون که عمدتاً ماهیتی تکفیری دارند، به میدان نبرد یمن است. شواهد برای هر ناظر بی طرفی آشکار است؛ نیروهایی که اغلب تحت عناوین و بهانه هایی دروغین فعالیت می کنند.

این مسئله پرسشی حیاتی را پیش می کشد: چرا عربستان سعودی و نیروهای نیابتی اش در برابر رنج و مصائب غزه تنها نظاره گر ماندند و هیچ گونه حمایتی، چه به صورت مالی، چه تسلیحاتی و چه حتی در قالب یک کلمه محکومیت (که کمترین مرتبه ایمان است)، ارائه نکردند؟ با این حال، هرگاه منافع آمریکا یا اسرائیل ایجاب کرده است که این نیروها در عرصه ای به کار گرفته شوند، آنان در «خدمت آمریکا و صهیونیسم» بسیج شده اند. این اقدام با استفاده از بودجه، تجهیزات و تسلیحات سعودی صورت گرفته است؛ آن هم تحت عناوینی که هیچ گونه ریشه ای در وحی الهی ندارند، هیچ نسبتی با آموزه های خداوند یا منافع مردم ندارند و تنها در خدمت اهداف قدرت های بیگانه هستند .

نکته قابل توجه آنکه، سیدعبدالملک الحوثی کسانی را که عربستان سعودی در خط مقدم این درگیری قرار داده و به عنوان «رهبران یمنی» معرفی می کند صرفاً یک «باند» توصیف کرده است؛ گروهی که تنها در راستای پیشبرد اهداف و منافع ایالات متحده، اسرائیل، بریتانیا و عربستان سعودی عمل می کنند. این توصیف، تنها یک اشاره گذرا در سخنانی معمولی نیست، بلکه زمینه ساز تحولاتی است که در پیش رو قرار دارد. ممکن است برخی پیشنهاد کنند که این «باند» باید در چارچوب یک «راه حل سیاسی» به عنوان «شریک» در نظر گرفته شوند؛ اما اطلاق عنوان «باند» به آنان، مشروعیتشان را سلب کرده و آنان را در جایگاه «خائنان و مزدوران» قرار می دهد.

کسانی که امروز در بعد نظامی به دشمنان خدمت می کنند، در آینده نیز به همین رویه ادامه خواهند داد و به عنوان عوامل نیابتی، در عرصه های سیاسی و غیره، در خدمت اهداف و منافع آنان خواهند بود. اگر مردم یمن آنان را به عنوان «شریک» بپذیرند، نخستین هدف این «باند» تلاش برای «خلع سلاح» و «تحویل دادن سلاح ها»، ایجاد مانع در مسیر تصمیم گیری های ملی، و به حاشیه راندن منافع مردم و ملت به نفع اربابانشان خواهد بود. این وضعیت هم اکنون در چندین کشور عربی که نیازی به نام بردن از آن ها نیست در جریان است و تلاشی در کار است تا این الگوها تکرار شوند، یا به عبارت دقیق تر، دوباره به کانون تحولات یمن بازگردانده شوند. به باور من، مردم یمن چنین چیزی را نخواهند پذیرفت. علاوه بر این، این امر اساسا با قانون اساسی و قوانین یمن در تضاد است؛ قوانینی که چنین «باند» یا «گروه»ی را چارچوب «خیانت بزرگ» (خیانت به وطن) قرار می دهد .

عربستان سعودی و «مثلث شرارت»: تبیین و کالبدشکافی نقش ها در تجاوز

سیدعبدالملک الحوثی، با تکیه بر چارچوب مفهومی پیش گفته و اطلاعات منتشرشده (اعم از رسمی و نیمه رسمی) و در بستر تجاوزی که از سال 2015 علیه یمن جریان دارد، به تحلیل و کالبدشکافی وضعیت کنونی یمن پرداخته است. او بازیگران گوناگون دخیل در مناقشه بر سر خاک و حاکمیت یمن را شناسایی کرده و به تشریح نقش ها، وابستگی ها و روابط میان آن ها پرداخته است.

او در سخنرانی اخیر خود ، تجاوز به یمن را بخشی از جنگ های «سلطه جویی و کنترل» دانست که توسط ایالات متحده و رژیم صهیونیستی علیه ملت های مختلف عربی و اسلامی به راه افتاده است. وی این موضوع را در چارچوبی کلان تر قرار داد که در آن «دشمنان به دنبال به بند کشیدن، کنترل و به بردگی گرفتن کلیت ملت ما هستند» و توضیح داد که این دشمنان، هیچ ملت، قوم یا گروهی را که با روحیه «رهایی از طاغوت» عمل کند، برنمی تابند.

رهبر انصارالله یمن همچنین کوشید تا تشدید اقدامات عربستان سعودی را در بستر تاریخی آن تبیین کند؛ برخلاف تبلیغات خصمانه ای که سعی دارند وضعیت کنونی را از پیشینه و ریشه هایش جدا کنند. هدف از چنین تبلیغاتی، تصویرسازی از یمن به عنوان «متجاوز» یا صرفا «ابزاری» در دست طرف های خاص در یک فضای منطقه ای پرآشوب است؛ درست همان طور که دشمن صهیونیستی و روایت های رسانه های غربی تلاش کرده اند رویدادها را از بستر واقعی شان جدا سازند. در همین راستا، سیدعبدالملک تأکید کرد که «ملت یمن با تجاوزی روبروست که حتی پیش از اعلام رسمی آن توسط عربستان سعودی در سال 2015 ، از سوی ایالات متحده اعلام و هدایت می شد؛ تجاوزی که تا به امروز نیز ادامه دارد.» او همچنین تصریح کرد که تصمیم رژیم سعودی برای پایان دادن به «مرحله کاهش تنش» و بازگشت به درگیری های شدیدتر، «تحت نظارت آمریکا و تحریک صهیونیست ها» صورت می گیرد.

وی اظهار داشت که نقش «مثلث شرارت» - متشکل از ایالات متحده، بریتانیا و اسرائیل - از سال 2015 تاکنون شامل «نظارت، تعیین اهداف، برنامه ریزی و مدیریت» بوده است. او عربستان سعودی را صرفاً یک «نهاد کارکردی» و «ابزاری در دست صهیونیسم» توصیف کرد؛ یک «پوشش عربی-اسلامی» که نقش آن به «اجرا، تأمین مالی و حمایت» محدود می شود. وی توضیح داد که دلیل این امر آن است که مثلث شرارت می داند تجاوز به یمن و تداوم آن در مقطع کنونی هزینه های بسیار سنگینی در پی خواهد داشت. اگر آن ها خود مستقیماً هدایت این تجاوز را بر عهده می گرفتند، باید هزینه های آن را نیز شخصاً متحمل می شدند؛ به علاوه، چنین اقدامی فاقد هرگونه مشروعیت عربی یا اسلامی بود. از این رو، این مثلث بار دیگر عربستان سعودی را در خط مقدم قرار داده است، چرا که این کشور «از منابع لازم و بودجه های کلان برخوردار است» و به عنوان یک «پوشش عربی-اسلامی» عمل می کند. این وضعیت به آن ها اجازه می دهد تا با بهره گیری از «جایگاه و نفوذ» عربستان سعودی در منطقه، سایر دولت ها و گروه های عربی و اسلامی را نیز زیر چتر این تجاوز گرد آورند.

با تکیه بر نکات پیش گفته، سیدعبدالملک الحوثی تصریح کرد که تجاوز رژیم سعودی به یمن «با آمریکا، اسرائیل، بریتانیا و صهیونیسم پیوند دارد.» این موضوع هشداری است به کشورهای عربی و اسلامی و نهادهای دینی تا از همدستی با سعودی ها در راستای تأمین منافع آمریکا و اسرائیل بپرهیزند. او برای تأکید بیشتر بر این نکته، به اعترافات مقامات آمریکایی استناد کرد که گفته اند «کارشناسان نظامی در عربستان سعودی حضور دارند که در مدیریت تجاوز علیه کشور ما نقش ایفا می کنند.» وی همچنین به وجود یک «شراکت سعودی-اسرائیلی» به ویژه در عملیات های اطلاعاتی و شناسایی اهداف، اشاره کرد؛ این در حالی است که نقش بریتانیا نیز به طور علنی مطرح شده و شامل استقرار جنگنده های «تایفون» به بهانه «حفاظت از تأسیسات و منافع حیاتی عربستان در برابر موشک ها و پهپادهای یمنی» است.

او این پرسش را مطرح کرد: آیا هواپیماها، بمب ها و کارشناسان نظامی آمریکایی در کنار همتایان اسرائیلی و بریتانیایی شان واقعاً برای حفاظت از مکه و مدینه در آنجا حضور دارند؟ و آیا حمایت آن ها از یک طرف مناقشه، به معنای خدمت به اماکن مقدس اسلامی یا دفاع از آن هاست؟

ریسمان نجات و راه خروج اضطراری برای رژیم سعودی

سیدعبدالملک بدرالدین الحوثی یک طناب نجات یا راه خروجی اضطراری پیش پای رژیم سعودی قرار داده است تا بتواند از بن بست راهبردی خود رهایی یابد. او در پاسخ به کشورهایی که برای کاهش تنش تلاش می کنند و همچنین کسانی که خواهان رویکرد «اولویت با راه حل سیاسی» هستند، سه شرط اساسی را مطرح کرد که بازتاب دهنده خواسته های مردم ماست:

1 . پایان دادن به تجاوز.

2 . پایان دادن به محاصره.

3 . پایان دادن به دخالت در منابع طبیعی یمن.

این سه مطالبه بشردوستانه مانع از آن می شود که با جهش مستقیم به سمت یک «راه حل سیاسی»، مسائل اصلی نادیده گرفته شوند یا جنگ به گونه ای نادرست به عنوان یک درگیری داخلی و «یمنی-یمنی» جلوه داده شود. نادیده گرفتن مسائل بشردوستانه، اقتصادی و حاکمیتی، یمن را همچنان در وضعیت «گروگان» شرایط موجود باقی خواهد گذاشت. این کار در واقع به جبهه دشمن که در دستیابی به اهدافش از طریق جنگ ناکام مانده پیروزی هدیه می دهد؛ چرا که موجب بازگشت یک «باند خاص» به صحنه و رسیدن دوباره آن ها به قدرت خواهد شد. این گروه نه به عنوان یک «جبهه ملی» (چرا که مطلقا فاقد حس میهن دوستی هستند)، بلکه به مثابه ابزاری برای کنترل تصمیم گیری های سیاسی و حاکمیتی عمل خواهد کرد؛ اقدامی که در عمل، به معنای تحمیل مجدد قیمومیت و سلطه از طریق عوامل و دست نشاندگان است .

رهبر انصارالله یمن در سخنان خود، صادقانه از رژیم سعودی خواست تا به «تجاوز و محاصره» پایان دهد و دست از منابع طبیعی یمن بردارد. او هم زمان به این رژیم هشدار داد که تداوم تجاوز و محاصره غیرموجه و نامشروع، تنها موجب افزایش خسارات و هزینه های آن خواهد شد. این هشدار حاوی پیامی ضمنی است: عملیات های یمنی ها ادامه خواهد یافت و ممکن است شدت آن از هر زمان دیگری بیشتر شود. چنین تشدیدی که بر پایه عملیات های پیشین بنا شده نویدبخش پیامدهایی به مراتب سنگین تر است و تأیید می کند که اصرار سعودی ها بر ادامه تجاوز و محاصره، تنها زیان ها و بهای پرداختی این رژیم را چندبرابر خواهد کرد؛ واقعیتی که صنعا بر آن تأکید دارد و شرایط کنونی و معادلات راهبردی حاکم نیز گواه آن هستند .

نتیجه گیری

سخنرانی رهبر انصارالله یمن، در مراسم سالانه «روز شهید»، نشان دهنده رویکرد راهبردیِ استوار در برابر مرحله ای است که رو به تشدید می رود. به علاوه، پیوند منسجم چارچوبی مبتنی بر «ارزش ها و مفاهیم ایمانی» با «پایداری نظامی و سیاسی»، بیانگر آن است که مسیر رویارویی در یمن، تحت تأثیر متغیرهای زودگذر، فشارها یا قماربازی های سیاسی قرار نمی گیرد. در عوض، این مسیر بر پایه بینشی جامع، رهایی بخش و قرآنی استوار است؛ بینشی که فداکاری را به سپری حیاتی در برابر هرگونه نفوذ تبدیل می کند. بدین ترتیب، این گفتمان معادله ای روشن را ترسیم می کند: آگاهی ملت نسبت به خلوص انگیزه ها و حقانیت آرمانشان، یکی از بزرگ ترین منابع قدرت آن هاست؛ در واقع، این پایدارترین و نیرومندترین سلاح برای درهم شکستن سازوکارهای سلطه و استکبار، و ترسیم آینده ای است که با آزادی و استقلال تعریف می شود .

انتهای پیام

نظرات

captcha