مقصد انس با قرآن تغییر منش و رفتار انسان است

نسبت جامعه امروز با قرآن ، پرسشی فراتر از میزان تلاوت، تعداد حافظان یا شمار محافل و مسابقات قرآنی است. مسئله اصلی این است که قرآن تا چه اندازه در فهم ما از زندگی، در مناسبات انسانی و در تصمیم های فردی و اجتماعی مان حضور دارد. چه بسا جامعه ای از نظر برگزاری برنامه های قرآنی فعال باشد، اما همچنان در زمینه اخلاق اجتماعی، مسئولیت پذیری، انصاف و رعایت حقوق دیگران با چالش مواجه شود.

نسبت جامعه امروز با قرآن، پرسشی فراتر از میزان تلاوت، تعداد حافظان یا شمار محافل و مسابقات قرآنی است. مسئله اصلی این است که قرآن تا چه اندازه در فهم ما از زندگی، در مناسبات انسانی و در تصمیم های فردی و اجتماعی مان حضور دارد. چه بسا جامعه ای از نظر برگزاری برنامه های قرآنی فعال باشد، اما همچنان در زمینه اخلاق اجتماعی، مسئولیت پذیری، انصاف و رعایت حقوق دیگران با چالش مواجه شود. از همین منظر، بازخوانی شیوه های انس با قرآن و عبور از مواجهه مناسکی با این کتاب آسمانی، اهمیتی دوچندان پیدا می کند. بیستمین آزمون سراسری قرآن و عترت روز پنجشنبه، 28 آبان ماه، در چهار حوزه امتحانی البرز برگزار شد و مدرسه سرای نور شهرستان فردیس نیز میزبان شماری از شرکت کنندگان این رویداد بود. در حاشیه این آزمون، با مرضیه شیبانی، یکی از شرکت کنندگان، درباره تجربه شخصی اش از آشنایی با قرآن و آغاز مسیر حفظ، معنای زیست قرآنی، نسبت آموزه های دینی با مسائل امروز جامعه و ضرورت بازنگری در شیوه های ترویج فرهنگ قرآن به گفت وگو نشستیم.

ایکنا- برای بسیاری از افراد، قرآن از کودکی با فضای خانواده، مراسم مذهبی و شنیدن تلاوت همراه است؛ اما این آشنایی همیشه به یک ارتباط عمیق و پایدار منتهی نمی شود. چه اتفاقی افتاد که این آشنایی اولیه برای شما به علاقه ای جدی تبدیل شد؟

من هم مانند بسیاری از افراد، از سال های کودکی با فضای قرآن و تلاوت آیات آشنا شدم، اما به نظرم میان اینکه انسان با قرآن آشنا باشد و اینکه واقعا با آن زندگی کند، تفاوت وجود دارد. آشنایی اولیه معمولا از محیط خانواده و فضای مذهبی شکل می گیرد، ولی برای تبدیل شدن به یک ارتباط عمیق، باید در وجود انسان نوعی نیاز و انگیزه شخصی ایجاد شود. برای من، به تدریج این پرسش جدی شد که قرآن در زندگی روزمره ما چه جایگاهی دارد. آیا می تواند در شناخت بهتر خودمان، تصمیم گیری ها، روابط انسانی و مواجهه با مسائل زندگی نقش داشته باشد؟ هرچه بیشتر به این موضوع فکر کردم، احساس کردم برای شناخت قرآن باید ارتباط نزدیک تری با آیات آن برقرار کنم. گاهی انسان تا زمانی که خودش برای شناخت یک موضوع قدم برندارد، عمق و اهمیت آن را درک نمی کند. من نیز علاقه مند شدم که از شنیدن و خواندن صرف فراتر بروم و شناخت بیشتری از آیات و مفاهیم قرآن پیدا کنم. این علاقه به تدریج مرا به سمت فعالیت های قرآنی و حفظ قرآن سوق داد. البته این مسیر را نباید یک اتفاق دفعی دانست. انس با قرآن به مرور شکل می گیرد و نیازمند استمرار است. مهم این است که فرد در مقطعی از زندگی تصمیم بگیرد قرآن را از حاشیه برنامه های روزانه خود به متن زندگی بیاورد.

ایکنا- حفظ قرآن انتخابی است که به زمان، تمرین و استمرار زیادی نیاز دارد. در شرایطی که زندگی امروز با مشغله های متعدد همراه است، چه چیزی شما را به انتخاب این مسیر ترغیب کرد؟ آیا حفظ قرآن را بیشتر یک هدف معنوی می دانید یا آن را نوعی تمرین برای تربیت ذهن و شخصیت نیز تلقی می کنید؟

من این دو موضوع را از یکدیگر جدا نمی دانم. حفظ قرآن پیش از هر چیز برای من راهی برای نزدیک تر شدن به کلام الهی است، اما در جریان این مسیر، انسان با نوعی تربیت درونی نیز مواجه می شود. حفظ کردن نیازمند نظم، تمرکز، صبر و تکرار است. نمی توان بدون برنامه ریزی و استمرار انتظار داشت محفوظات در ذهن باقی بمانند. یکی از نکات مهم در این مسیر آن است که انسان یاد می گیرد برای رسیدن به یک هدف ارزشمند، به استمرار نیاز دارد. ممکن است در بعضی روزها انگیزه بیشتری داشته باشیم و در روزهایی دیگر به دلیل مشغله یا خستگی نتوانیم مطابق برنامه پیش برویم. آنچه اهمیت دارد، بازگشت دوباره به مسیر است. از نظر من، حفظ قرآن نباید به مسابقه ای برای افزایش تعداد محفوظات تبدیل شود. تعداد آیات و سوره هایی که انسان حفظ می کند، مهم است، اما اهمیت اصلی در کیفیت ارتباطی است که با این آیات برقرار می کند. وقتی آیه ای را بارها تکرار می کنیم، فرصت بیشتری برای توجه به معنا و پیام آن پیدا می کنیم. به همین دلیل، حفظ قرآن برای من نوعی تمرین برای منظم تر شدن، صبورتر بودن و استمرار در یک مسیر معنوی است. البته این آثار زمانی کامل می شوند که حفظ با فهم و تدبر همراه باشد.

ایکنا- ؛ گاهی در فعالیت های قرآنی، موفقیت افراد با میزان محفوظات یا رتبه ای که در مسابقات کسب می کنند سنجیده می شود. اما آیا می توان کسی را که بخش زیادی از قرآن را حفظ کرده فردی برخوردار از فهم عمیق تر قرآن دانست؟ مرز میان حافظ بودن و قرآنی زندگی کردن کجاست؟

این دو موضوع را نباید یکسان تلقی کرد. حفظ قرآن یک توانایی ارزشمند و حاصل تلاش فراوان است، اما قرآنی زندگی کردن به معنای فراتر رفتن از محفوظات و وارد کردن آموزه های قرآن به رفتار و نگرش فرد است. ممکن است فردی آیات زیادی را حفظ باشد، اما در روابط اجتماعی خود به انصاف توجه نکند یا در برخورد با دیگران از اخلاقی که قرآن بر آن تأکید کرده فاصله داشته باشد. در چنین شرایطی، نمی توان صرفاً بر اساس میزان محفوظات درباره کیفیت ارتباط او با قرآن قضاوت کرد. البته این سخن به معنای کم اهمیت دانستن حفظ نیست. مسئله این است که باید میان حفظ، فهم و عمل پیوند برقرار شود. وقتی آیات مربوط به عدالت، صداقت، امانت داری، گذشت و رعایت حقوق دیگران را می خوانیم، باید از خودمان بپرسیم این مفاهیم چه نسبتی با رفتار روزمره ما دارند. به اعتقاد من، یکی از مهم ترین وظایف آموزش قرآنی این است که به مخاطب کمک کند از مرحله دانستن به مرحله عمل کردن برسد. برای مثال، کسی که آیه ای درباره پرهیز از غیبت می خواند، باید بتواند تأثیر آن را در روابط خود با دیگران نشان دهد. یا فردی که با آیات مربوط به انفاق و کمک به نیازمندان آشنا می شود، باید نسبت به رنج و مشکلات اطرافیان حساس تر شود. بنابراین، حافظ بودن یک افتخار و دستاورد ارزشمند است، اما مقصد نهایی نیست. مقصد این است که قرآن در منش و رفتار انسان حضور پیدا کند.

ایکناـ شما در بیستمین آزمون سراسری قرآن و عترت شرکت کرده اید. این آزمون ها چه نسبتی با گسترش فرهنگ قرآنی دارند؟ آیا تبدیل فعالیت های قرآنی به قالب هایی مانند مسابقه و آزمون، می تواند به تعمیق انس با قرآن کمک کند یا احتمال دارد به نوعی کمیت گرایی منجر شود؟

آزمون ها و مسابقات قرآنی در جای خود اهمیت دارند. این برنامه ها می توانند انگیزه ایجاد کنند، زمینه سنجش آموخته ها را فراهم آورند و افراد علاقه مند را به یکدیگر نزدیک کنند. وقتی افراد برای حضور در یک آزمون آماده می شوند، ناچارند دانش و محفوظات خود را مرور کنند و برای ارتقای سطح یادگیری شان تلاش کنند. اما مسئله این است که نباید فعالیت قرآنی را به همین قالب ها محدود کنیم. آزمون، ابزاری برای ارزیابی بخشی از آموخته های افراد است، نه معیاری کامل برای سنجش میزان انس آن ها با قرآن. ممکن است فردی در یک آزمون رتبه بالایی کسب کند، اما هنوز به فرصت های بیشتری برای فهم و تدبر در آیات نیاز داشته باشد. از سوی دیگر، نباید فراموش کنیم که همه علاقه مندان به قرآن به دنبال رقابت و کسب رتبه نیستند. برخی افراد به دلیل علاقه شخصی در جلسات قرآنی شرکت می کنند و شاید هیچ گاه در مسابقه ای حضور پیدا نکنند، اما ارتباط عمیقی با قرآن داشته باشند. ارزش واقعی چنین آزمون هایی زمانی بیشتر می شود که به فعالیت های مستمر آموزشی متصل باشند. یعنی فرد پس از آزمون نیز بتواند مسیر یادگیری خود را ادامه دهد، در کلاس های تفسیر و مفاهیم شرکت کند و ارتباطش با قرآن را حفظ کند. حضور در بیستمین آزمون سراسری قرآن و عترت را نیز باید در همین چارچوب دید؛ فرصتی برای سنجش آموخته ها و در عین حال یادآوری این نکته که مسیر انس با قرآن، با پایان یک آزمون تمام نمی شود.

ایکناـ اگر بخواهیم از سطح تجربه فردی عبور کنیم و به شرایط اجتماعی کشور برسیم، امروز با مجموعه ای از نگرانی های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی مواجه هستیم. در چنین فضایی، بازگشت به قرآن چه معنایی دارد؟ آیا قرآن می تواند به نیازهای واقعی انسان معاصر پاسخ دهد؟

اتفاقا در چنین شرایطی باید بیش از گذشته به ظرفیت های فکری و اخلاقی قرآن توجه کنیم. انسان امروز فقط با مشکلات اقتصادی یا مسائل روزمره مواجه نیست؛ او با پرسش هایی درباره آینده، معنای زندگی، امنیت روانی، روابط انسانی و جایگاه خود در جامعه نیز روبه روست. قرآن برای این مسائل یک چارچوب اخلاقی و معرفتی ارائه می دهد. وقتی از عدالت، کرامت انسانی، مسئولیت، صبر، امید، حق الناس و پرهیز از ظلم سخن می گوید، در واقع درباره موضوعاتی صحبت می کند که هیچ گاه از زندگی انسان جدا نمی شوند. البته باید مراقب باشیم که از قرآن انتظار پاسخ های فوری و ساده برای همه مسائل پیچیده اجتماعی نداشته باشیم. قرآن کتاب هدایت است و برای بهره مندی از آن باید به فهم درست آیات، تدبر و تطبیق اصول و ارزش های آن با شرایط زندگی توجه کنیم. یکی از مهم ترین نیازهای جامعه امروز، تقویت اخلاق در مناسبات اجتماعی است. وقتی مشکلات اقتصادی یا اجتماعی افزایش پیدا می کند، ممکن است روابط انسانی نیز تحت تأثیر قرار بگیرد و افراد نسبت به یکدیگر بی اعتمادتر شوند. در چنین شرایطی، تأکید قرآن بر عدالت، امانت داری، رعایت حقوق دیگران و کمک به یکدیگر اهمیت بیشتری پیدا می کند. بازگشت به قرآن برای من به معنای بازگشت به یک سلسله ارزش های بنیادین است؛ ارزش هایی که می توانند به انسان کمک کنند حتی در شرایط دشوار، مسئولیت اخلاقی خود را فراموش نکند.

ایکناـ یکی از مفاهیمی که در قرآن بارها مورد تأکید قرار گرفته، امید و پرهیز از یأس است. با این حال، وقتی از امید سخن می گوییم، گاهی این نگرانی وجود دارد که مبادا به نادیده گرفتن مشکلات واقعی مردم منجر شود. میان امید قرآنی و پذیرش واقعیت های اجتماعی چه ارتباطی وجود دارد؟

امید قرآنی هیچ نسبتی با انکار واقعیت ندارد. اتفاقاًانسان امیدوار کسی است که واقعیت را می بیند، دشواری ها را می شناسد، اما اجازه نمی دهد مشکلات تمام افق فکری و زندگی او را محدود کنند. گاهی تصور می شود توکل یا امید به معنای انتظار برای تغییر شرایط بدون تلاش است، در حالی که چنین برداشتی با مسئولیت پذیری انسان سازگار نیست. انسان باید برای حل مشکلات تلاش کند، از ظرفیت های عقل و تجربه خود استفاده کند و در عین حال امیدش را از دست ندهد. یکی از پیام های مهم قرآن این است که انسان نباید در برابر دشواری ها احساس بن بست مطلق داشته باشد. البته این به معنای آسان بودن همه مشکلات نیست؛ بلکه به این معناست که باید امکان تغییر، اصلاح و حرکت را جدی گرفت. از نظر اجتماعی نیز امید زمانی معنا پیدا می کند که افراد احساس کنند تنها نیستند. وقتی خانواده ها، دوستان، همسایگان و اعضای جامعه در شرایط دشوار از یکدیگر حمایت می کنند، امید از یک احساس فردی به یک سرمایه اجتماعی تبدیل می شود. به نظرم آموزه های قرآنی درباره تعاون، همدلی، صله رحم و دستگیری از نیازمندان دقیقا در همین زمینه اهمیت دارند. جامعه ای که افراد آن نسبت به یکدیگر بی تفاوت نباشند، ظرفیت بیشتری برای عبور از بحران ها خواهد داشت.

ایکناـ در کنار مسئله امید، موضوع اعتماد و اخلاق اجتماعی نیز اهمیت دارد. به نظر شما چرا گاهی میان حضور گسترده نمادهای دینی در جامعه و تحقق ارزش هایی مانند صداقت، انصاف و رعایت حقوق دیگران فاصله ایجاد می شود؟ آیا باید در شیوه آموزش و ترویج مفاهیم دینی بازنگری کنیم؟

این فاصله را باید جدی گرفت و نمی توان با بیان کلیات از کنار آن عبور کرد. حضور نمادهای دینی و برگزاری برنامه های مذهبی، به خودی خود تضمین کننده تحقق اخلاق دینی نیست. آنچه اهمیت دارد، این است که آموزه های دینی تا چه اندازه به رفتار و مناسبات اجتماعی تبدیل شده اند. ممکن است افراد در مراسم مذهبی حضور داشته باشند، در برنامه های قرآنی شرکت کنند و حتی اطلاعات دینی قابل توجهی داشته باشند، اما در روابط روزمره خود به همان اندازه به صداقت، انصاف و حقوق دیگران توجه نکنند. این مسئله نشان می دهد که میان آموزش مفاهیم و درونی شدن آن ها تفاوت وجود دارد. بخشی از این فاصله به شیوه آموزش برمی گردد. اگر آموزش دینی فقط بر انتقال اطلاعات و بیان توصیه ها متمرکز باشد، ممکن است نتواند تأثیر عمیقی بر رفتار مخاطب بگذارد. باید به افراد کمک کنیم تا ارتباط میان آیات و مسائل واقعی زندگی را درک کنند. برای مثال، وقتی درباره حق الناس صحبت می کنیم، باید آن را در روابط خانوادگی، محیط کار، فعالیت اقتصادی و حتی رفتار ما در فضای مجازی بررسی کنیم. وقتی از عدالت سخن می گوییم، باید نشان دهیم که این مفهوم در قضاوت های روزانه و برخورد با افراد مختلف چه جایگاهی دارد. بهترین شیوه ترویج فرهنگ قرآنی، ترکیب آموزش صحیح با الگوی عملی است. مردم بیش از آنکه از توصیه های تکراری تأثیر بپذیرند، از رفتار کسانی که به آموزه های دینی پایبند هستند تأثیر می گیرند.

ایکناـ به نقش نسل جوان اشاره کنیم. بسیاری از برنامه های قرآنی همچنان با الگوهای آموزشی سنتی برگزار می شوند، در حالی که نوجوانان و جوانان در محیطی کاملا متفاوت و تحت تأثیر رسانه های جدید رشد می کنند. برای برقراری ارتباط مؤثر با این نسل چه باید کرد؟

نخستین قدم، شناخت نسل جدید و پذیرفتن تفاوت های فکری و فرهنگی آن است. نمی توان انتظار داشت نوجوان امروز با همان شیوه هایی ارتباط برقرار کند که نسل های گذشته تجربه کرده اند. این نسل پرسش های متفاوتی دارد، دسترسی گسترده تری به اطلاعات دارد و در فضای رسانه ای متنوعی زندگی می کند. اگر می خواهیم قرآن برای جوانان جذاب و اثرگذار باشد، باید بتوانیم نسبت آموزه های آن را با دغدغه های واقعی آنان توضیح دهیم. جوان امروز درباره هویت، آینده، موفقیت، عدالت، روابط انسانی و مسائل اجتماعی سؤال دارد. برنامه قرآنی باید فضایی برای طرح این پرسش ها فراهم کند. از طرف دیگر، باید از ظرفیت رسانه های جدید استفاده کنیم. محتوای قرآنی می تواند در قالب های مختلفی مانند پادکست، فیلم کوتاه، گفت وگوهای آموزشی و برنامه های تعاملی ارائه شود. البته جذابیت رسانه ای نباید باعث سطحی شدن محتوا شود؛ اعتبار علمی و دقت در انتقال مفاهیم همچنان اهمیت اساسی دارد. نکته دیگری که نباید نادیده گرفته شود، مشارکت دادن جوانان است. گاهی برای نسل جدید برنامه طراحی می کنیم، اما کمتر از خودشان درباره نیازها و علایقشان سؤال می پرسیم. اگر جوانان در طراحی و اجرای برنامه های قرآنی نقش داشته باشند، احساس تعلق بیشتری پیدا می کنند. باید از نگاه یک طرفه به آموزش فاصله بگیریم. ارتباط با نسل جدید زمانی شکل می گیرد که گفت وگو، پرسشگری و احترام به اندیشه مخاطب در آن جدی گرفته شود.

ایکنا- در این میان، خانواده چه مسئولیتی دارد؟ آیا می توان انتظار داشت مؤسسات و نهادهای فرهنگی خلأ ارتباط خانواده ها با قرآن را جبران کنند؟

خانواده نخستین محیطی است که بسیاری از باورها و عادت های انسان در آن شکل می گیرد. کودک پیش از حضور در مدرسه یا مؤسسه قرآنی، رفتار والدین خود را مشاهده می کند و از فضای فرهنگی خانه تأثیر می پذیرد. به همین دلیل، به نظرم نمی توان مسئولیت تربیت قرآنی فرزندان را به نهادهای آموزشی واگذار کرد. مؤسسات و مدارس می توانند نقش مهمی داشته باشند، اما خانواده جایگاهی دارد که هیچ نهاد دیگری نمی تواند کاملاً جایگزین آن شود. اگر والدین خودشان با قرآن ارتباط داشته باشند و این ارتباط در رفتار روزمره آن ها دیده شود، فرزندان نیز با تجربه ای طبیعی تر به سمت قرآن حرکت می کنند. منظورم فقط تلاوت روزانه نیست؛ بلکه اخلاق و رفتار والدین نیز اهمیت دارد. کودکی که در خانه احترام، صداقت، مهربانی و رعایت حقوق دیگران را تجربه می کند، ارتباط میان این ارزش ها و آموزه های قرآنی را بهتر درک خواهد کرد. البته نباید خانواده ها را به اجرای برنامه های سنگین و پیچیده مکلف کرد. گاهی یک گفت وگوی کوتاه درباره یک آیه، تلاوت خانوادگی یا اختصاص زمانی برای آشنایی با معنای قرآن می تواند آغاز خوبی باشد. نکته مهم این است که این ارتباط نباید با اجبار و تحمیل همراه شود. اگر قرآن در ذهن کودک فقط با تکلیف و سرزنش پیوند بخورد، ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد. خانواده باید فضایی فراهم کند که قرآن با محبت، آرامش و علاقه همراه شود.

ایکنا- اگر بخواهید از زاویه ای انتقادی تر به عملکرد نهادهای متولی امور قرآنی نگاه کنید، مهم ترین ضعفی که در مسیر ترویج فرهنگ قرآن مشاهده می کنید چیست؟ چه تغییری می تواند فعالیت های قرآنی را از برگزاری برنامه های مقطعی به یک جریان اجتماعی ماندگار تبدیل کند؟

یکی از مسائل مهم، غلبه نگاه برنامه محور بر نگاه جریان ساز است. گاهی بخش زیادی از انرژی مجموعه های فرهنگی صرف برگزاری همایش، مسابقه، جشنواره و برنامه های مناسبتی می شود، اما برای استمرار ارتباط مخاطبان با قرآن برنامه کافی وجود ندارد. البته برگزاری این برنامه ها ضروری است و نمی توان ارزش آن ها را نادیده گرفت؛ اما باید پرسید بعد از پایان یک مسابقه یا جشنواره چه اتفاقی می افتد؟ شرکت کنندگان چگونه ارتباط خود را با قرآن ادامه می دهند؟ آیا مسیر آموزشی مشخصی برای آن ها وجود دارد؟ آیا افرادی که علاقه مند شده اند، امکان پیشرفت و حضور در فعالیت های مستمر را پیدا می کنند؟ باید به جای تمرکز صرف بر تعداد برنامه ها، به کیفیت ارتباطی که با مخاطب ایجاد می کنیم توجه کنیم. همچنین لازم است میان فعالیت های قرآنی، مدارس، خانواده ها، مساجد، مؤسسات مردمی و رسانه ها ارتباط بیشتری برقرار شود. موضوع دیگر، توجه به مربیان و فعالان قرآنی است. گسترش فرهنگ قرآن بدون حضور مربیان توانمند و دغدغه مند امکان پذیر نیست. این افراد باید هم از نظر علمی و هم از نظر مهارت های ارتباطی و تربیتی مورد حمایت قرار بگیرند. فکر می کنم مهم ترین تغییر این است که قرآن را از یک موضوع مناسبتی به یک مسئله دائمی در زندگی فرهنگی جامعه تبدیل کنیم. اگر چنین اتفاقی بیفتد، برنامه هایی مانند آزمون سراسری قرآن و عترت نیز معنای گسترده تری پیدا خواهند کرد.

ایکنا- در پایان، اگر بخواهید حاصل تجربه خود از حضور در مسیر حفظ و فعالیت های قرآنی را در یک توصیه به مردم بیان کنید، چه می گویید؟ به ویژه به کسانی که علاقه مند به قرآن هستند، اما هنوز برای شروع اقدام نکرده اند.

مهم ترین نکته این است که نباید برای آغاز ارتباط با قرآن منتظر شرایط ایده آل بمانیم. بسیاری از افراد تصور می کنند برای شروع حفظ باید حافظه بسیار قوی داشته باشند یا زمان زیادی در اختیارشان باشد. در حالی که می توان با برنامه ای ساده و متناسب با شرایط زندگی، این مسیر را آغاز کرد. مهم تر از مقدار فعالیت، استمرار آن است. حتی اگر کسی روزانه فرصت کوتاهی برای تلاوت و یادگیری داشته باشد، می تواند به تدریج ارتباط خود را با قرآن تقویت کند. نباید از قدم های کوچک ناامید شد. در کنار این موضوع، توصیه می کنم افراد فقط به حفظ یا تلاوت بسنده نکنند. معنای آیات را بخوانند، درباره آن ها سؤال کنند و تلاش کنند پیام قرآن را در زندگی خود پیدا کنند. قرآن زمانی به بخشی از زندگی ما تبدیل می شود که آثار آن در رفتارمان دیده شود. من فکر می کنم امروز بیش از هر زمان دیگری به انسان هایی نیاز داریم که در کنار علاقه به قرآن، به اخلاق قرآنی نیز پایبند باشند؛ افرادی که در برخورد با دیگران انصاف داشته باشند، در برابر مشکلات یکدیگر بی تفاوت نباشند و مسئولیت اجتماعی خود را فراموش نکنند. برای من، ارزشمندترین نتیجه انس با قرآن این است که انسان هر روز تلاش کند از نظر اخلاقی و انسانی بهتر از گذشته باشد. اگر بتوانیم چنین نگاهی را در خودمان و خانواده هایمان تقویت کنیم، به تدریج آثار آن در جامعه نیز نمایان خواهد شد. قرآن زمانی در زندگی ما زنده است که فقط آن را نخوانیم، بلکه اجازه دهیم آموزه هایش شیوه نگاه کردن، تصمیم گرفتن و رفتار کردن ما را تغییر دهد. انتهای پیام

نظرات

captcha