معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
به قلم حجت الاسلام والمسلمین حسن شیرزادکمانگر عضو هیئت علمی پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن کریم حفظ کرامت قرآن کریم می فرماید: « وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّیِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَی کَثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِیلًا ؛ به یقین فرزندان آدم را کرامت دادیم، و آنان را در خشکی و دریا [بر مرکب هایی که در اختیارشان گذاشتیم]سوار کردیم، و به آنان از نعمت های پاکیزه روزی بخشیدیم، و آنان را بر بسیاری از آفریده های خود برتری ک
به قلم حجت الاسلام والمسلمین حسن شیرزادکمانگر عضو هیئت علمی پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن کریم
حفظ کرامت قرآن کریم می فرماید: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّیِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَی کَثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِیلًا؛ به یقین فرزندان آدم را کرامت دادیم، و آنان را در خشکی و دریا [بر مرکب هایی که در اختیارشان گذاشتیم]سوار کردیم، و به آنان از نعمت های پاکیزه روزی بخشیدیم، و آنان را بر بسیاری از آفریده های خود برتری کامل دادیم.» (مکارم شیرازی، 1374، ج 12، ص 196).
کرامت به معنای بزرگی، بزرگواری، جوانمردی و بخشندگی است (معین، 1375، ج 3، ص 2929). «کرم» اگر وصف خداوند قرار گیرد، اسمی برای احسان و نعمت های ظاهری اوست و اگر وصف انسان باشد، اسمی برای اخلاق و افعال پسندیده ای است که از او ظاهر می شود (راغب اصفهانی، 1412، ص 707). کرامت، عزّت همراه با تفوّق و برتری در نفس شیء است، نه برتری طلبی نسبت به دیگری، و از آثار آن جود و سخاوت و گذشت است (مصطفوی، 1360، ج 10، ص 46 و 47).
مراد از کرامت در آیه، احتمالاتی مانند اعطای قوه عقل و نطق (فخرالدین رازی، 1420، ج 21، ص 375)، تدبیر امور زندگی و معاد (زمخشری، 1407، ج 2، ص 680)، آزادی اراده، سلطه بر تمام موجودات روی زمین، شناخت خدا و قدرت بر اطاعت فرمان اوست که بیانگر مجموعه ای از استعداد های عالی و توانایی بسیار در انسان برای پیمودن مسیر تکامل به طور نامحدود است (مکارم شیرازی، 1374، ج 12، ص 197 و 198).
آیه دلالت دارد که همه انسان ها دارای کرامت بالقوه هستند؛ ولی کرامت واقعی و موردپذیرش تعالیم اسلامی، در سایه بندگی خداوند، آراستگی به رنگ و تقوای الهی و پذیرش اسلام است که در قالب مسلمانی جلوه گری می کند. از این رو، انسان مسلمان باید مراقبت کند که در هیچ کاری به تاج کرامت وی، که اوج انسانیت اوست، گزندی نرسد؛ چنان که خداوند در آیه 13 سوره حجرات می فرماید: «یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَأُنْثَی وَجَعَلْنَاکُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبیرٌ؛ ای مردم ما شما را از مرد و زنی آفریدیم و شما را ملت ملت و قبیله قبیله گردانیدیم تا با یکدیگر شناسایی متقابل حاصل کنید در حقیقت ارجمندترین شما نزد خدا پرهیزگارترین شماست بی تردید خداوند دانای آگاه است.» (جوادی آملی، 1386، ج 12، ص 748).
استقلال اقتصادی و سیاسی و امنیت فردی و اجتماعی، در سایه حکومت اسلامی قوی و قدرتمند با تأمین نیاز های روحی، اعتقادی و فرهنگی و قدرت آمادگی نظامی و دفاعی مناسب در برابر دشمن، براساس کرامت نفسانی و احترام متقابل است. چنان که امیرمؤمنان(ع) درخواست و کمک گرفتن از دیگران را سبب اسارت و منافات با حریت و کرامت انسانی دانسته و فرموده اند: «هر که را محتاج شوی، اسیر او خواهی بود؛ از هر که بی نیاز گردی، با او برابر خواهی شد؛ و هر که را مورد منّت قرار دهی و فضیلتی بگذاری، فرمانروای او خواهی شد» «احْتَجْ إِلَی مَنْ شِئْتَ تَکُنْ أَسِیرَهُ، اسْتَغْنِ عَمَّنْ شِئْتَ تَکُنْ نَظِیرَهُ، امْنُنْ عَلَی مَنْ شِئْتَ (أَفْضِلْ عَلَی مَنْ شِئْتَ) تَکُنْ أَمِیرَهُ» (ابن بابویه، 1362، ج 2، ص 420؛ مفید، 1413، ج 1، ص 303).
حضرت علی(ع) در سفارش خود به امام حسن(ع) نیز خواستار حفظ کرامت نفس در تأمین خواسته ها شده و فرموده اند: «نفس خویش را از هر پستی بزرگ بدار، هر چند تو را به اهدافت رساند؛ زیرا نمی توانی به اندازه آبرویی که از دست می دهی، بهایی به دست آوری و آنچه از نفس خود ببازی، عوض ندارد؛ نفس خود را نباز، که آن گوهری است که با هرچه معامله کنی، مغبون هستی «أَکْرِمْ نَفْسَکَ عَنْ کُلِّ دَنِیَّةٍ وَ إِنْ سَاقَتْکَ إِلَی الرَّغَائِب فَإِنَّکَ لَنْ تَعْتَاضَ بمَا تَبْذُلُ مِنْ نَفْسِکَ عِوَضاً» (دشتی، 1383، نامه 31، ص 533).
گرچه ممکن است متبادر از این دو روایت، حوزه اقتصادی باشد، ولی اطلاق روایت اول «احتج إلی من شئت... استغن عمن شئت... امنن علی من شئت» می تواند بر همه موارد دلالت داشته باشد و عمومیت روایت دوم «أَکْرِمْ نَفْسَکَ عَنْ کُلِّ دَنِیَّةٍ.» نیز می تواند نسبت به همه موضوعات مورد نیاز بشر عمومیت داشته باشد؛ به این معنا که تأمین نیاز ها باید با حفظ کرامت انسانی همراه باشد.
امام صادق(ع) در چگونگی تأمین نیاز ها فرموده اند: «لِیَکُنْ طَلَبُکَ لِلْمَعِیشَةِ فَوْقَ کَسْب الْمُضَیِّعِ، وَ دُونَ طَلَب الْحَرِیصِ الرَّاضِی بدُنْیَاهُ، الْمُطْمَئِنِّ إِلَیْهَا، وَأَنْزلْ نَفْسَکَ مِنْ ذَلِکَ بمَنْزلَةِ الْمُنْصِفِ الْمُتَعَفِّفِ تَرْفَعُ نَفْسَکَ عَنْ مَنْزلَةِ الْوَاهِنِ الضَّعِیفِ؛ دنبال روزی باش، ولی دنبال روزی رفتن تو از حد کسانی که خود را تضییع می کنند بالاتر باشد؛ نفس خود را برتر بگیر از اینکه در مظهر افراد سست و ضعیف درآیی» (کلینی، 1429، ج 9، ص 550؛ مطهری، 1358، ج 22، ص 656).
گرچه ممکن است از ادبیات به کاررفته در روایات یادشده چنین استفاده شود که این توصیه ها در ارتباط با تأمین نیاز های فردی است، ولی باید گفت روایات یادشده قاعده و معیار کلی به دست می دهند که مردم در تأمین نیاز های خود و مسئولان و کارگزاران نظام اسلامی در حوزه های مختلف، باید براساس حفظ کرامت آنان عمل کنند.
بر این اساس، دشمنی که کرامت ما را با تعابیر گوناگون و اقدامات مختلف مورد تهدید و حمله قرار داده است، از این رو می تواند به عنوان یکی از مبانی حضور در همه میادین مورد نیاز جامعه ایمانی از جمله حضور در خیابان ها دانسته شود. چنین حضوری باید به عنوان یک وظیفه ملاحظه شود و در تراز آن صورت گیرد تا مانع رفتارهای توهین آمیز، تحریم ها و تهدیدهای دشمن شود و از هرگونه توطئه، آشوب و اختلال در نظم و امنیت جامعه و اقداماتی که با کرامت انسانی ناسازگاری دارد، جلوگیری کند.
پس حضور در خیابان می تواند بیانگر روح کریمانه و کرامت خواهی مردم در گرما و سرما باشد و از سویی دیگر، بیانگر آمادگی دفاعی، جانفدایی و حمایت همه جانبه از نظام مقدس جمهوری اسلامی در برابر دشمنانی باشد که خواهان تحقیر، تسلیم و ذلت هستند. مردم با حضور خود نشان می دهند که چون صفی مستحکم و کوهی استوار و با اراده ای آهنین، در برابر هرگونه توطئه دشمن ایستاده اند.
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}