معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
به گزارش ایکنا از اصفهان، « کتاب های پرنده آقای موریس لسمور » (The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore)، پویانمایی کوتاهی محصول سال 2011 آمریکاست که ویلیام جویس و براندون اولدنبرگ کارگردانی آن را بر عهده داشته اند. این اثر 15 دقیقه ای که در هشتادوچهارمین دوره جوایز اسکار، جایزه بهترین پویانمایی کوتاه را دریافت کرد، با ترکیبی از پویانمایی رایانه ای، تصویرسازی دوبعدی و تکنیک های عروسکی، روایتی خیال انگیز از پیوند انسان و کتاب ارائه می دهد.
به گزارش ایکنا از اصفهان، «کتاب های پرنده آقای موریس لسمور» (The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore)، پویانمایی کوتاهی محصول سال 2011 آمریکاست که ویلیام جویس و براندون اولدنبرگ کارگردانی آن را بر عهده داشته اند. این اثر 15 دقیقه ای که در هشتادوچهارمین دوره جوایز اسکار، جایزه بهترین پویانمایی کوتاه را دریافت کرد، با ترکیبی از پویانمایی رایانه ای، تصویرسازی دوبعدی و تکنیک های عروسکی، روایتی خیال انگیز از پیوند انسان و کتاب ارائه می دهد.
در نخستین مواجهه با «موریس لسمور»، ممکن است تصور کنیم با اثری درباره ستایش کتابخوانی روبه رو هستیم؛ همان مضمون آشنایی که بارها در تبلیغات فرهنگی، برنامه های ترویج مطالعه و آثار هنری دیده ایم، اما تماشای دقیق تر این پویانمایی، ما را به موضوع دیگری می رساند؛ یعنی نسبت انسان با چیزی که به او سپرده شده است.
موریس پس از آنکه طوفانی، زندگی و نوشته هایش را به آشفتگی می کشاند، به کتابخانه ای عجیب راه پیدا می کند؛ جایی که کتاب ها موجوداتی زنده اند و برای ادامه حیات به مراقبت نیاز دارند. او در این مکان، به تدریج از یک علاقه مند به کتاب، به نگهبان و همراه آن ها تبدیل می شود. این تغییر جایگاه، مهم ترین اتفاق معنایی داستان است. موریس فقط کتاب نمی خواند؛ برای ماندگاری آن ها وقت می گذارد.
در اینجا کتاب از جایگاه شیئی شخصی خارج می شود. چیزی نیست که صرفاً برای لذت فردی در اختیار داشته باشیم و پس از استفاده کنار بگذاریم. کتاب، حامل تجربه ای است که پیش از ما شکل گرفته و می تواند پس از ما نیز ادامه پیدا کند. از این منظر، نگهداری، خواندن و سپردن کتاب به خواننده بعدی، سه بخش از مسئولیتی مشترک اند.
یکی از انتخاب های هوشمندانه سازندگان این اثر، تبدیل کتابخانه به فضای اصلی روایت است. کتابخانه در این پویانمایی، نه پس زمینه ای خنثی، بلکه جهانی مستقل با قواعد و موجودات خاص خود است. هر کتاب شخصیت و هویت دارد و ارتباط میان موریس و کتاب ها، به رابطه ای دوسویه تبدیل می شود.
این تصویر، تلقی رایج از کتابخانه را نیز به چالش می کشد. کتابخانه صرفاً محل نگهداری مجموعه ای از کتاب ها نیست؛ فضایی است که در آن امکان ملاقات تجربه های گوناگون فراهم می شود. کتابی که سال ها در قفسه مانده است، با پیداکردن خواننده ای می تواند دوباره وارد جریان زندگی شود.
از این منظر، مسئله فقط افزایش تعداد کتاب های موجود در کتابخانه ها نیست؛ مهم تر آن است که کتاب ها به زندگی مردم راه پیدا کنند. قفسه ای پر از کتاب که هیچ کس سراغش نمی رود، هنوز نتوانسته ظرفیت واقعی خود را آشکار کند.
پویانمایی «کتاب های پرنده آقای موریس لسمور» در انتخاب شیوه روایت نیز قابل تأمل است. حذف دیالوگ ها، مسئولیت انتقال معنا را بر عهده تصویر، موسیقی، حرکت و جزئیات بصری گذاشته است. تماشاگر باید تغییرات شخصیت اصلی را از رفتارهای او تشخیص دهد و ارتباط میان رویدادها را خودش کشف کند.
این ویژگی، اثر را به تجربه ای متفاوت برای مخاطب کودک نیز تبدیل می کند. کودک در مواجهه با فیلم صرفاً دریافت کننده پیامی آماده نیست؛ باید مشاهده کند، حدس بزند و از کنار هم قرار دادن نشانه ها به معنا برسد. چنین شیوه ای از روایت، فرصتی برای تقویت سواد بصری و تمرین خواندن تصاویر فراهم می آورد.
از سوی دیگر، پیوند میان کتاب و زندگی در ساختار بصری این پویانمایی نیز حضور دارد. کتاب ها فقط موضوع داستان نیستند؛ خودشان در شکل گیری اتفاق ها نقش دارند. آن ها حرکت می کنند، ارتباط برقرار می کنند و در موقعیت های مختلف، احساسات و واکنش هایی به نمایش می گذارند که معمولاً از شخصیت های انسانی انتظار داریم. به این ترتیب، سازندگان مرز میان شیء و شخصیت را جابه جا کرده اند و از همین جابه جایی، جهان داستانی تازه ای ساخته اند.
شاید مهم ترین پرسشی که پس از تماشای این پویانمایی باقی می ماند، درباره پایان یک قصه و آغاز قصه ای دیگر باشد. موریس در طول حضورش در کتابخانه، فقط از کتاب ها بهره نمی برد؛ او به بخشی از چرخه ماندگاری آن ها تبدیل می شود. تجربه اش ادامه پیدا می کند و امکان انتقال به دیگری را می یابد.
این همان نقطه ای است که فیلم از روایتی ساده درباره علاقه به مطالعه فراتر می رود و به مسئله انتقال فرهنگ می رسد. فرهنگ با تولید آثار تازه شکل می گیرد، اما بقای آن به کسانی نیز وابسته است که آثار پیشین را حفظ می کنند، می خوانند و به دیگران می شناسانند.
در روزگاری که گاهی ارزش فعالیت های فرهنگی را با تعداد برنامه ها، محصولات و آمارهای انتشار می سنجیم، «کتاب های پرنده آقای موریس لسمور» پرسشی اساسی تر مطرح می کند: پس از تولید و انتشار یک کتاب، چه کسی مسئول زنده نگه داشتن آن است؟
شاید پاسخ فیلم را بتوان در رفتار موریس جست وجو کرد؛ کسی که به جای عبور از کنار کتاب ها، برای آن ها وقت می گذارد و امکان ادامه حیاتشان را فراهم می کند. کتاب ها برای ماندگارشدن، فقط به نویسنده و ناشر نیاز ندارند؛ به خواننده ای هم نیاز دارند که آن ها را جدی بگیرد و قصه شان را به دیگری بسپارد. شاید سهم ما در زنده نگه داشتن جهان کتاب، از همین نقطه آغاز شود.
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}