اسلام هراسی؛ مجوز جهانی برای کشتار مسلمانان

به گزارش ایکنا، «ا مینه شریف» پژوهشگر حوزه نژادپرستی و افراط گرایی در یادداشتی برای وبگاه انگلیسی میدل ایست آی نوشته است: نسل کشی جاری در فلسطین ، یکی از هولناک ترین جلوه های منطق جهانی اسلام هراسی است؛ منطقی که حول محور تصویرسازی از مسلمانان به عنوان «تروریست» شکل گرفته است. بیمارستان ها، مدارس و ساختمان های مسکونی بمباران شده اند. زیرساخت های آب و فاضلاب نابود شده اند و هشدارها درباره سوءتغذیه گسترده و گرسنگی به گوش می رسد.

به گزارش ایکنا، «امینه شریف» پژوهشگر حوزه نژادپرستی و افراط گرایی در یادداشتی برای وبگاه انگلیسی میدل ایست آی نوشته است:

نسل کشی جاری در فلسطین، یکی از هولناک ترین جلوه های منطق جهانی اسلام هراسی است؛ منطقی که حول محور تصویرسازی از مسلمانان به عنوان «تروریست» شکل گرفته است.

بیمارستان ها، مدارس و ساختمان های مسکونی بمباران شده اند. زیرساخت های آب و فاضلاب نابود شده اند و هشدارها درباره سوءتغذیه گسترده و گرسنگی به گوش می رسد.

اینها تیترهای خبری مربوط به غزه نیستند، هرچند می توانستند باشند. این توصیف ها درباره ایران و لبنان است. این دو کشور طی سه سال گذشته به طور نظام مند هدف حملات ارتش اسرائیل قرار گرفته اند.

با این حال، نابودی زندگی غیرنظامیان در غزه، لبنان و ایران پدیده ای مجزا و منفرد نیست. جمعیت های مسلمان و جمعیت هایی که به مسلمانان منتسب می شوند، در بسترهای سیاسی متفاوت، مدت هاست در معرض خشونت، رهاشدگی و مهار و کنترل قرار گرفته اند.

حتی پیش از سال 2023، صدها غیرنظامی در حملات پهپادی آمریکا در یمن کشته شدند. پناهجویانی که تلاش می کردند خود را به اروپا برسانند از سوی اتحادیه اروپا در دریای مدیترانه به حال خود رها شدند و میلیون ها آواره سوری در اردوگاه هایی محصور با سیم خاردار نگهداری شدند.

آنچه این موارد و نمونه های متعدد دیگر را به یکدیگر پیوند می دهد، گفتمان تروریسم است.

این گفتمان صرفاً جمعیت ها را به عنوان تهدیدهای امنیتی معرفی نمی کند، بلکه توجیهی برای مدیریت این تهدیدها از طریق ابزارهای مرگبار فراهم می آورد. مرگ یا به صورت فوری اعمال می شود یا به تدریج از طریق ایجاد شرایطی که افراد را در معرض مرگ زودرس قرار می دهد.

این رویه های به هم پیوسته مرگ آفرین در مناطق جغرافیایی مختلف، از عملکرد جهانی نژادپرستی ضد مسلمانان پرده برمی دارند.

نوامبر، ماه آگاهی بخشی درباره اسلام هراسی است. در این ماه، با برداشت های مختلفی از اسلام هراسی روبه رو خواهیم شد: از آن به عنوان مشکلی ناشی از پیش داوری فردی، تبعیض و طرد اجتماعی یا شکلی از نژادپرستی یاد خواهد شد.

این مقاله استدلال می کند که اسلام هراسی یک نظام جهانی نژادپرستی است که بخشی از آن از طریق حکمرانی و کنترل بدن های فلسطینی شکل گرفته و مرگ گسترده مسلمانان را از نظر سیاسی قابل فهم و پذیرفتنی جلوه می دهد.

گفتمان نژادپرستانه

اسلام هراسی بسیار فراتر از تعصب شخصی، ترس یا نفرت از اسلام و مسلمانان است. اسلام هراسی نظامی از نژادپرستی است که جمعیت های مسلمان و افرادی را که مسلمان تلقی می شوند، به عنوان تهدیدهای امنیتی بازنمایی می کند و قرار گرفتن آنها در معرض مرگ زودرس و اشکال مختلف مرگ را مشروعیت می بخشد.

در مرکز این فرایند، گفتمان تروریسم قرار دارد؛ مجموعه ای از تصاویر، سیاست ها، قوانین، توافق نامه ها، ابتکارها، بازنمایی های عمومی و دانش دانشگاهی که از طریق آنها مسلمانان به عنوان افرادی بالقوه تروریست شناخته می شوند.

تروریست به فردی اطلاق می شود که برای دستیابی به یک هدف سیاسی به خشونت متوسل می شود. در نتیجه، مسلمانی که در قالب یک تروریست تصویر می شود، فردی تلقی می شود که کنشگری سیاسی او ثبات زدا و تهدیدکننده است و باید تحت نظارت، انضباط و خشونت قرار گیرد.

اشغال فلسطین به تثبیت یک «ساختار جهانی مرگ آفرین ضد مسلمانان» کمک کرده است؛ ساختاری از حکمرانی نژادی که از طریق آن می توان جمعیت های مسلمان را بی ارزش و قابل حذف تلقی کرد.

تروریست صرفاً یک شخصیت سیاسی نیست، بلکه شخصیتی نژادی نیز محسوب می شود؛ فردی که تصور می شود به طور ذاتی و حتی زیستی، مستعد خشونت است. به این ترتیب، تروریست به عنوان انسانی از نوعی متفاوت معرفی می شود.

نژاد و مذهب در تصویر «تروریست مسلمان» با یکدیگر تلاقی پیدا می کنند. در این چارچوب، چنین القا می شود که اسلام ذات مسلمان را به ارتکاب اعمال وحشیانه و بربرمنشانه سوق می دهد. در این منطق، مسلمانان به دو دسته «مسلمانان خوب» و «مسلمانان بد» تقسیم می شوند.

این تمایز به رابطه ای بستگی دارد که افراد با اسلام دارند: مسلمانان خوب، افرادی «مدرن، سکولار و لیبرال» تلقی می شوند، درحالی که مسلمانان بد، افرادی هستند که اعتقادات دینی دارند، از متون مقدس پیروی می کنند و حاضرند آموزه های دینی را مبنای زندگی روزمره و کنش سیاسی خود قرار دهند.

نکته مهم این است که برای قرار گرفتن در معرض چنین نژادی سازی ای، لزوماً نباید مسلمان بود. افرادی که با نشانه های مرتبط با مسلمان بودن شناخته می شوند، از جمله برخی مواضع سیاسی، رویه های فرهنگی و ویژگی های ظاهری، ممکن است با همان برچسب مواجه شوند. آنها نیز در قالب هویت نژادی شده مسلمان قرار می گیرند.

با این حال، نژادپرستی ضدمسلمانان صرفاً به بازنمایی و تصویرسازی محدود نمی شود، بلکه در مدیریت زندگی و مرگ مسلمانان نیز نقش دارد.

این پدیده از طریق توزیع نابرابر فرصت های زندگی عمل می کند. از جمله آن ها محروم کردن افراد از دسترسی به خدمات درمانی، آموزش، اشتغال و مسکن شرافتمندانه است. همچنین از طریق رویه های مرگ آفرین، مانند رها کردن سیاسی افراد، نگهداری آنها در اردوگاه ها، شکنجه، بازداشت بدون اتهام و کشتار هدفمند با پهپاد اعمال می شود.

مجموع این اقدامات، یک ساختار جهانی مرگ آفرین را شکل می دهند، یعنی نظامی به هم پیوسته از حکمرانی نژادی که در آن ارزش زندگی مسلمانان به صورت نابرابر تعیین می شود، برخی از آنها رها می شوند و در معرض مرگ زودرس قرار می گیرند.

منطق سیاست مرگ

تصویر تروریست هم از منطق نژادی و هم از منطق سیاست مرگ پیروی می کند. این تصویر، استفاده از مرگ برای مهار، تنبیه و مدیریت تهدیدی را مشروعیت می بخشد که تصور می شود جمعیت های مسلمان و جمعیت های منتسب به مسلمانان ایجاد می کنند. حذف و نابودی مستمر جمعیت فلسطین، یکی از هولناک ترین جلوه های این منطق است.

نکته اساسی این است که این منطق نژادی و مرگ محور به یک پروژه ملی خاص محدود نمی شود. این منطق در معماری امنیتی فراملی، از جمله دستورکار مقابله با «افراط گرایی خشونت آمیز»، ریشه دوانده است؛ دستورکاری که نژادپرستی ضد مسلمانان را به پدیده ای در مقیاس جهانی تبدیل می کند.

آنچه با آن مواجه هستیم، نظامی جهانی است که مرگ گسترده جمعیت های مسلمان را از نظر سیاسی مجاز و پذیرفتنی جلوه می دهد؛ نظامی که هر زمان و در هر مکانی که از نظر سیاسی سودمند باشد، می توان آن را به کار گرفت.

برخلاف تصور رایج که اسلام هراسی را پدیده ای برآمده از «جنگ علیه تروریسم» پس از حملات 11 سپتامبر می داند، نژادپرستی جهانی ضد مسلمانان تاریخی بسیار طولانی تر دارد. برخی خاستگاه آن را در مسیحیت قرون وسطی و جنگ های صلیبی جست وجو می کنند؛ برخی دیگر، ریشه های آن را در ساختارهای قدرت، دانش و سلسله مراتب نژادی ای می دانند که در جریان گسترش استعمار اروپا شکل گرفتند.

در کنار این تاریخ طولانی، برای درک شکل گیری منطق نژادی معاصر آن باید به تاریخ جدیدتری نیز توجه کنیم، یعنی اشغال فلسطین.

فلسطین چیزی فراتر از سرزمینی با اهمیت عمیق مذهبی برای سنت های توحیدی جهان است. فلسطین سرزمینی استعماری است که جمعیت بومی آن در معرض اشغال، سلب مالکیت و آوارگی قرار گرفته اند.

فلسطین یک مرز و جبهه استعماری است که در آن منطق ها و شیوه های پایدار سلطه استعماری بازتولید می شوند. این سرزمین مکانی است که در آن سلسله مراتب نژادی از طریق سلب مالکیت سرزمینی، مدیریت جمعیت و ارزش گذاری نابرابر جان انسان ها اعمال می شود.

اما این تنها بخشی از ماجراست. فلسطین همچنین مکانی است که از آنجا «اثر بومرنگی امپریالیسم» به مناطق و بسترهای سیاسی دیگر منتقل می شود.

در این فرایند، منطق های نژادی، فناوری های کنترل و شیوه های اعمال خشونتی که از طریق حکمرانی بر بدن های فلسطینی توسعه یافته اند، از مرزهای اشغال فراتر می روند و در نقاط دیگر جهان گردش کرده، متناسب با شرایط جدید اقتباس و بازتولید می شوند.

همین «بومرنگ فلسطین» است که ما را به بررسی رابطه میان اشغال فلسطین و نژادپرستی جهانی ضد مسلمانان فرامی خواند.

چالش پیش رو

یکی از پیوندهای مهم در این زمینه، تصویر نژادی شده تروریست است. اگرچه این تصویر ریشه در تاریخ طولانی استعمار دارد، صورت بندی سیاسی معاصر آن ارتباط نزدیکی با پروژه صهیونیستی در فلسطین پیدا کرده است.

کنفرانس بین المللی تروریسم در اورشلیم (قدس اشغالی) در سال 1979، یکی از مقاطع مهم در تثبیت بین المللی این گفتمان بود. این کنفرانس به پیشبرد این برداشت کمک کرد که تروریسم تهدیدی تمدنی علیه دموکراسی و جهان غرب است.

بنابراین، نژادپرستی جهانی ضد مسلمانان ریشه در تاریخ طولانی استعمار اروپا دارد، اما تاریخ معاصرتر پروژه صهیونیستی برای تأسیس یک سرزمین ملی یهودی در فلسطین نیز در شکل گیری آن نقش داشته است.

این بینش به ما امکان می دهد مفهوم «بومرنگ فلسطین» را از نو ارزیابی کنیم. این بومرنگ چیزی فراتر از ابزارهای کنترل استعماری را منتقل می کند.

این فرایند، تصویر «تروریست مسلمان»، منطق های امنیتی ای را که کنشگری سیاسی مسلمانان را تهدیدآمیز جلوه می دهند و رویه هایی را با خود منتقل می کند که از طریق آنها می توان جمعیت ها را مهار، رها یا نابود کرد.

«بومرنگ فلسطین» در واقع یک «بومرنگ مرگ آفرین» است.

ما نمونه هایی از منطق های مشابه را در ایران و لبنان، همان گونه که پیش تر در کشمیر، سوریه، یمن، عراق و افغانستان شاهد بوده ایم، مشاهده می کنیم.

این مناطق در بسترهای سیاسی متفاوت و با تاریخ های متمایز قرار دارند. با این حال، در همه آنها تصویر نژادی شده تروریست به معرفی جمعیت های مسلمان به عنوان تهدیدهای امنیتی کمک کرده است؛ موضوعی که به نوبه خود، این جمعیت ها را به گروه هایی تبدیل می کند که می توان جانشان را به نام امنیت قربانی کرد.

اشغال فلسطین به تثبیت یک ساختار جهانی مرگ آفرین ضد مسلمانان کمک کرده است؛ معماری ای از حکمرانی نژادی که از طریق آن می توان جمعیت های مسلمان و افرادی را که به لحاظ نژادی مسلمان تلقی می شوند، بی ارزش و قابل حذف دانست و هر زمان که ضرورت سیاسی اقتضا کند، آنها را در معرض مرگ زودرس قرار داد.

این واقعیت تلخ نشان می دهد که در مبارزه با نژادپرستی ضد مسلمانان، چه چیزی در معرض خطر است: خود زندگی.

مبارزه ما، چه در این ماه و چه فراتر از آن، معطوف به فراهم کردن شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ای است که در آن زندگی بتواند شکوفا شود و با کرامت جریان یابد؛ همچنین مقابله با شرایطی که جمعیت ها را در معرض مرگ زودرس و مرگ گسترده قرار می دهد. این مبارزه با دیگر تلاش ها برای شکوفایی جوامعی پیوند دارد که آنها نیز به دلیل هویت نژادی منتسب به خود، در معرض اشکال تدریجی و فوری مرگ قرار گرفته اند.

مسیر پیش رو آسان نیست. این مسیر به توجه و اقدام مستمر، راهبردی و متعهدانه نیاز دارد؛ به ویژه در شرایطی که تلاش هایمان بی ثمر به نظر می رسند یا مبارزه هزینه های شخصی، جسمی، مالی و اجتماعی به همراه دارد.

اما مسئولیت ما هرگز تضمین نتیجه ای نبوده است که شاید خودمان فرصت دیدنش را نداشته باشیم. مسئولیت ما تداوم تلاش روزمره برای تحقق عدالت است. تاریخ از طول عمر ما گسترده تر است. این تاریخ است که روایت این جنبش را، با تمام موفقیت ها و شکست ها، پیشروی ها و عقب نشینی ها، پیروزی ها و ناکامی هایش، بهتر از خود ما بازگو خواهد کرد.

چالش پیش روی ما قرار گرفته است. چه کسی آن را خواهد پذیرفت؟

انتهای پیام

نظرات

captcha