معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
علامه طباطبایی با نگارش تفسیر المیزان ، الگویی عالمانه، روشمند و عمیق در مواجهه با قرآن ارائه کرد که می تواند برای دانشگاه های امروز در تقویت روحیه پژوهشگری و بازگشت به قرآن مؤثر باشد. در این مسیر، نقش استادان، معلمان و مدرسان حوزه و دانشگاه بسیار حیاتی است؛ زیرا دانشجویان معلمان و استادان خود را به عنوان الگو در نظر می گیرند.
علامه طباطبایی با نگارش تفسیر المیزان، الگویی عالمانه، روشمند و عمیق در مواجهه با قرآن ارائه کرد که می تواند برای دانشگاه های امروز در تقویت روحیه پژوهشگری و بازگشت به قرآن مؤثر باشد. در این مسیر، نقش استادان، معلمان و مدرسان حوزه و دانشگاه بسیار حیاتی است؛ زیرا دانشجویان معلمان و استادان خود را به عنوان الگو در نظر می گیرند.
خبرنگار ایکنا به مناسبت ایام بزرگداشت علامه طباطبایی و هفته کتابخوانی با حجت الاسلام والمسلمین سیدرضا مؤدب؛ قرآن پژوه و رئیس دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه قم گفت وگو کرده است که در ادامه می خوانیم:
در آغاز این ایام که مربوط به حضرت علامه طباطبایی است را گرامی می داریم؛ ایشان شخصیتی مفسر و فیلسوف بزرگ در دوران معاصر هستند. همان طور که در سؤال شما آمده است، تفسیر المیزان، یکی از تفاسیر بسیار ارزشمند و گران بهاست، این تفسیر با روش تفسیری قرآن به قرآن و البته با گرایش های کلامی، تفسیر اجتماعی، تفسیر فلسفی و حتی تفسیر سیاسی نگاشته شده و یکی از تفاسیر بسیار مورد توجه عالمان، مفسران و محققان روزگار ما هست. امروزه اکثر کسانی که در حوزه فهم آیات و تفسیر، خدمات گران قدری انجام داده اند، از شاگردان حضرت علامه هستند.
کار بزرگی که حضرت علامه در این روزگار ما انجام داد و در بین علمای شیعه تقریباً کم نظیر است، بازگشت به متن آیات و استفاده بیشتر از خود قرآن برای فهم آیات دیگر بود. این روش حضرت علامه، روش بسیار بسیار گران قدر و مهمی است که واقعاً شاگردان حضرت علامه در روزگار ما توجه بسیاری به آن دارند. حضرت علامه مبانی ای داشت که به سمت این بازگشت به قرآن بیشتر حرکت کرد و تفسیر او بیشتر به سمت فهم آیات با کمک آیات دیگر بود.
ایشان بازگشت به قرآن را به عنوان الگویی بزرگ و کتاب هدایت در جامعه برای همه زمان ها و همه مکان ها مطرح می کرد. ایشان معتقد بود که قرآن یک کتاب وحیانی و کلام خدا است، تحریف ناپذیر است، کتابی برای همه روزگارهاو جاودانه است و فهم آن اختصاصی به معصومین ندارد؛ گرچه معصومین (ع) فهم کامل تر و دقیق تری از قرآن دارند، اما خود معصومین (ع) ما را به سمت و سوی ارجاع به آیات برای فهم آیات دیگر هدایت کرده اند.
در همین جهت، ایشان معتقد بود که ما در مسائل اجتماعی، مسائل زندگی و مسائل حیات بشر باید به قرآن مراجعه کنیم. همین طور که می دانید، حضرت علامه طباطبایی در المیزان، ضمن اینکه تفسیری ترتیبی است، اما ده ها عنوان موضوعی دارد که در درون تفسیر ترتیبی خود، بحث های تفسیر موضوعی و بحث هایی را که واقعاً مورد نیاز جامعه است، انجام می دهد. گاهی ایشان این ها را عنوان می کند؛ مثلاً بحث های اجتماعی که شاید چندین مورد در تفسیر المیزان داریم. در این بحث های اجتماعی، ایشان سعی می کند مثلاً در مورد جامعه و حکومت، مطالب گران قدری را مطرح کند که نمونه هایی را ذکر می کنم.
حضرت علامه در سوره بقره، ذیل آیات 141 تا 151، یک بحث اجتماعی را مطرح می کنند. ایشان در ذیل آن آیات اشاره می کنند که مجتمع های بشری و جوامع بشری برای حفظ حیات خود و ادامه وجود ارزشمندشان، نیازمند قوانین هستند و قوانینی که باید ناظر به احوال آن ها باشد، در واقع باید قوانینی باشند که از شریعت انسان برخاسته باشند، با توجه به شرایط موجود باشند و در همه طبقات با عدالت اجرا شوند. چنین قوانینی از طریق خداوند متعال می تواند تبیین شود و فضایل بشری و جایگاه بشری را بیان کند. ایشان در آنجا و همچنین در جاهای دیگر، اهمیت قرآن را در این که نقش بهترین قوانین و بهترین دستورالعمل ها را دارد، مطرح می کنند.
حضرت علامه طباطبایی در واقع از بهره مندی از قرآن مجید عنایت دارند به اینکه قرآن کتابی است که برای زندگی بشر آمده و برای همه دوران ها وجود دارد و یک دستورالعمل کامل و مجموعه ای منظم است که نه تنها حیات بشری، بلکه حیات اخروی را نیز در نظر گرفته است. از این جهت، واقعاً تفسیر المیزان به نظر من بهترین جریانی است که بازگشت به قرآن را دارد؛ گرچه اصطلاح بازگشت به قرآن ابتدا در میان برخی از روشنفکران عربی مطرح شد، اما حقیقت این است که بازگشت به قرآن در میان مفسران شیعه مطرح بوده و در بعضی دوره ها گسترش پیدا کرده است.
حضرت علامه معتقد است که بازگشت به قرآن را از طریق مراجعه به روایات به دست می آوریم؛ حضرت علامه پیش از المیزان، تفسیر البیان را با رویکرد «الموافقة بالقرآن و الحدیث» نوشتند که که تفسیر بسیار ارزشمندی است و در آن روایات را بررسی می کنند. اگرچه آن تفسیر تا سوره یوسف ادامه نیافت اما پیش از المیزان، مشخص است که حضرت علامه در آن مرور گسترده ای بر روایات دارد و همچنین از روایاتی که در بحار و جاهای دیگر آمده است، استفاده می کند.
ائمه(ع) نیز در واقع در خصوص قرآن همین اعتقاد و تفکر را داشتند که ما باید بیشتر به خود قرآن مراجعه کنیم. قرآن کتاب استخاره و قرآن کتاب تبرک و کتاب برای مجلس عزا نیست، بلکه قرآن دستورات زندگی و یک مجموعه پیوسته است. از جمله مبانی حضرت علامه این است که قرآن در درون خود سوره هایی دارد که هر سوره ای یک مسئله واحد، یک فرض واحد و یک هدف واحد را دنبال می کند و آیات آغازین با آیات پایانی و آیات پایانی با آیات میانی، یک ارتباط معنایی دارند و در همین مراجعه به آیات پایان و آخر است که فهم آیات کامل تر و دقیق تر انجام می شود.
در این مورد که آیا روش حضرت علامه الگویی برای پژوهش های میان رشته ای است یا خیر، به نظر من حضرت علامه شاید در زمان خودشان این نگاه را به قرآن داشتند و موضوعات قرآن را در یک تفسیر ترتیبی مورد توجه قرار دادند. شاید این امر ارتباط مستقیمی با بحث های میان رشته ای امروزی در دانشگاه ها نداشته باشد، اما این یک مبنا و یک آغاز است برای اینکه حضرت علامه می خواستند بفرمایند قرآن فقط فقه و فقط کلام ندارد، بلکه قرآن مسائل سیاسی، اجتماعی، فلسفی و تربیتی دارد و در همه حوزه ها می تواند مورد توجه قرار بگیرد.
پژوهش های میان رشته ای که در دانشگاه ها شکل گرفته و باید تقویت شود، می تواند از قرآن بسیار استفاده کند؛ اما این استفاده نیازمند تخصص در مباحث علوم قرآنی و مطالعات قرآنی همچنین نیازمند تخصص در آن بحث های میان رشته ای است؛ مانند اقتصاد اسلامی، کلام اسلامی یا روان شناسی اسلامی یا فیزیک اسلامی یا حتی نجوم اسلامی. همه دانش هایی که به فرمایش حضرت آیت الله جوادی می توانند در واقع پیوندی با اسلام و با دین الهی داشته باشند، زیرا هر دانشی در خصوص هر موضوعی که یک شیعه درباره آن صحبت می کند، آن دانش مخلوق الهی است و از آن جهت که مخلوق الهی است، می تواند از آن برای برداشت دینی بهره مند شود. به همین جهت، حضرت علامه این مقدمات و این مبانی را که دارد، می تواند پژوهش های میان رشته ای را مورد گسترش قرار دهد.
{{name}}
{{content}}