معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
محسن معارفی، رایزن فرهنگی ایران در تانزانیا و استاد گروه رسانه دانشگاه ادیان و مذاهب ای رسول خدا! فاطمه ات به سوی تو شتافت (خطبه 202 نهج البلاغه )؛ چه زود روزگار خوشِ با تو بودن و در کنار فاطمه زیستن به سر آمد! ای رسول خدا، تو خود نیک می دانی که فاطمه در جان من چه جایگاهی داشت و پیوند با او چه شرافت و کرامتی برایم بود (نامه 24 نهج البلاغه).
محسن معارفی، رایزن فرهنگی ایران در تانزانیا و استاد گروه رسانه دانشگاه ادیان و مذاهب
ای رسول خدا!
فاطمه ات به سوی تو شتافت (خطبه 202 نهج البلاغه)؛ چه زود روزگار خوشِ با تو بودن و در کنار فاطمه زیستن به سر آمد! ای رسول خدا، تو خود نیک می دانی که فاطمه در جان من چه جایگاهی داشت و پیوند با او چه شرافت و کرامتی برایم بود (نامه 24 نهج البلاغه). تو به من فرموده بودی که او سرور زنان بهشت، از نخستین تا واپسین است (ن28) و من، حرمت نهادن به او و خدمتگزاری اش را نه تنها وظیفه ای از سر مهر، که مایه تقرب به خدا و خشنودی تو می دانستم (ن 24).
هنوز خاطره آن روز از خاطرم نرفته است که سر بر بالین من، دست فاطمه را در دست من نهادی، با لبخندی به من نگریستی و فرمودی: «ای اباالحسن! فاطمه امانت خدا و رسولش در دست توست.» (بحارالأنوار، ج22 ص484)
چه آرامشی در این کلامت نهفته بود! گمان می کردم فاطمه در کنار من می ماند، و می پنداشتم در سایه حضور او، زخم هجران تو اندکی التیام خواهد یافت. اما دریغا! او نیز چه زود بار سفر بست و به تو پیوست. چه زود این امانت را از من گرفتند و از آزردنش دریغ نکردند.
اکنون امانتت را به تو بازمی گردانم (خ 202)، اما نه آن گونه که به من سپردی! تو او را با لبخند به دست من دادی و من اینک با دیدگانی اشکبار به تو بازمی سپارمش. تو گلی شاداب و شکفته را به من سپردی و من، دریغا، لاله ای پرپر و آزرده را به تو بازمی گردانم؛ به خدا سوگند، اندوه این مصیبت هرگز از جانم رخت نخواهد بست (خ 202). پس از این، چگونه سر بر بالین آرامش بگذارم، حال آنکه داغی چنین بر دلم نشسته، خاری در دیده ام خلیده و استخوانی از این مصیبت در گلویم مانده است (خ 3)؟
ای رسول خدا! این ودیعه را همین گونه از من بپذیر! که دلم از داغ او پاره پاره است. به خدا قسم، صبرم به سر آمده و دیگر تاب پنهان کردن این همه اندوه را ندارم (خ 202). تنها تسلای دل من، یاد دلداری هایی است که فاطمه ات در روزهای پس از تو به من می داد (خطبه فدکیه)؛ همان روزهایی که بار سنگین فراق تو بر شانه هایم سنگینی می کرد و هیچ فراق دیگری را یارای برابری با آن نبود و نیست (خ 202).
ای رسول خدا!
خودت از او بپرس که در این روزگار کوتاهِ پس از تو بر او چه گذشت؛ بپرس که پس از رفتنت، چه رنج ها بر آن پاره تن تو نشست و چگونه دست های ستم به آزارش گشوده شد و چگونه روزگارش را به اندوه و رنج گذراند. البته تو فاطمه را خوب می شناسی؛ او از رنج خویش به آسانی سخن نمی گوید! دردهایش را در سینه پنهان می کند و شکوه هایش را فرو می خورد. من بارها این را آزموده ام؛ هر وقت از او از رنج هایش می پرسیدم، خاموش می ماند و لب به شکایت نمی گشود. اما می دانم اگر بر پرسش پافشاری کنی و از او بخواهی که ناگفته های دلش را بازگوید، سرانجام زبان خواهد گشود (خ 202) .
ای رسول خدا! از او بخواه که برایت بگوید؛ از آنچه بر او گذشت، از زخم هایی که با خود به دیدارت آورده است. بگذار این بار، به جای آنکه او دردهایش را در دل نگاه دارد، در آغوش پدر از غربت خویش بگوید (خ 202) .
ای رسول خدا، ای گشاینده هر در بسته (خ 72) و ای پناه هر دل شکسته! پدر و مادرم به فدایت؛ مرا نیز از یاد مبر(235)!
و اما تو، ای فاطمه من!
می دانم که خداوند تو را با مهر خویش فراخواند؛ آن گاه که فرشته اش از تو پرسید: ماندن در این جهان را می خواهی یا پیوستن به پدرت رسول خدا را؟ تو دیدار پروردگار و وصال پدرت را برگزیدی. می دانم که خداوند، کریمانه روح پاکت را به سوی خویش فراخواند و تو سبک بال از این جهان پر محنت عروج کردی (خطبه فدکیه و خ 1).
قرارمان این بود که پس از فقدان رسول خدا، مرهم زخم یکدیگر باشیم؛ قرار بود در سوگ او، شانه به شانه یکدیگر بگرییم و با حضور هم، سنگینی آن مصیبت عظیم را تاب آوریم. اما دریغا که ستم بی امان آنان که خود را پیرو و دنباله رو پدرت می دانستند، چنان بر جانت سنگینی کرد که به سوی آغوش پدر و جوار رحمت خداوند شتافتی. اکنون که به دیدار رسول الله رفته ای، سلام مرا به او برسان. به او بگو که پس از او، در حالی که هنوز نامش را از مأذنه ها می خواندند (خ202)، با دخترش چه کردند؟!
ای جان علی، به پدرت بگو در این مدت کوتاه چگونه امتش بر ستم به تو همدست شدند (خ202)، بگو چه بر تو گذشت ولی علی در حق تو کوتاهی نکرد و تا آنجا که توان داشت، حرمتت را پاس داشت و در کنار تو ماند. فاطمه من! به پدرت بگو که علی هنوز بر عهد خویش است؛ اما پس از تو، دیگر هیچ چیز آن گونه نیست که بود.
ای دو عزیز من! ای رسول خدا و ای فاطمه!
من چگونه بار این مصیبت را به تنهایی بر دوش کشم؟ چگونه بی حضور شما به روزگار ادامه دهم؟ با رفتن شما، دیگر کدام روشنی در روزهایم باقی مانده است؟ کدام صبح می تواند طلوع کند و تاریکی این داغ را از خانه دلم بزداید؟ کدام شب می تواند بر این اندوه پرده بیفکند؟
خداحافظ، ای دو پاره جان من! خداحافظ، ای دو مایه آرامش دل من! من از این سوگواری بیرون نخواهم رفت؛ این داغ، با جانم آمیخته و این اندوه، تا واپسین دم با من خواهد ماند (خ202). دلم می خواست برای همیشه در کنار مزار شما بمانم، بنشینم و بگریم و مویه کنم. کاش زمان در همین لحظه می ایستاد و مرا از این جایگاه اندوه جدا نمی کرد!
اما چه کنم که همه در برابر تقدیر پروردگار تسلیمیم. اگر اکنون از کنار شما برمی خیزم، نه اینکه از سوگواری برای شما خسته شده ام یا داغ شما اندکی از دلم فرو نشسته است. نه، به خدا سوگند، رفتنم نشانه پایان اندوهم نیست؛ همان گونه که ماندنم نیز از بی صبری و بی تابی نیست (خ202). چه کنم در فراق شما، در برابر این سهمگین ترین مصیبت ها، دلم آرام نمی گیرد؛ چه در مزار شما مویه کنان بمانم و چه با ناله و حسرت به خانه بی فاطمه برگردم.
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}