دانشگاه و ریشه های بحران آموزش عالی در ایران در جدیدترین کتاب مقصود فراستخواه

به گزارش ایکنا، به نقل از روابط عمومی مؤسسه، مؤلف در مورد کتاب چنین آورده : فلسفه، به معنای فاصله گرفتن از چیزی، اندیشیدن جدی به آن و پرسشگری درباب آن است؛ پرسش هایی عمیق. فلسفیدن، مستلزم آشنایی زدایی از اموری است که چه بسا ساده و بدیهی انگاشته شده اند. فلسفه یعنی به رخ کشیدنِ غموض و ابهامات امور. گویی تنشی در روح فلسفه هست و آن این است که کلمات آسان شده اند و زمان آن رسیده است که آنها را دشوار کنیم.

به گزارش ایکنا، به نقل از روابط عمومی مؤسسه، مؤلف در مورد کتاب چنین آورده :

فلسفه، به معنای فاصله گرفتن از چیزی، اندیشیدن جدی به آن و پرسشگری درباب آن است؛ پرسش هایی عمیق. فلسفیدن، مستلزم آشنایی زدایی از اموری است که چه بسا ساده و بدیهی انگاشته شده اند. فلسفه یعنی به رخ کشیدنِ غموض و ابهامات امور. گویی تنشی در روح فلسفه هست و آن این است که کلمات آسان شده اند و زمان آن رسیده است که آنها را دشوار کنیم.

اگر این تعریف از فلسفه را مفروض بگیریم، فلسفه آموزش عالی، به معنای پرسشگری جدی از آموزش عالی است. آموزش عالی در معنای عام آن، هر نوع آموزش، پژوهش و تعاملات علمی بالاتر از سطح عمومی آموزش را دربرمی گیرد. همچنین شامل مجموعه ای از پروتکل های سیاستی، برنامه ای، نهادی و شناسایی های معتبر درباره معیارها، صلاحیت ها و مدارک آن می شود.

رشته سخن، از فلسفه آموزش عالی در دنیای پیشامدرن آغاز شده است؛ از دوره کلاسیک یونانی (آکادمی و لیسه) تا فلسفه حوزه اسکندریه و موسئوم ها و درنهایت، فلسفه حوزه ایران و اسلام که نمونه نهادی آن گندی شاپور بود و مثال های عالی از محاضر علمی همچون بیرونی، بیهقی، ابن بطوطه، ابن خلدون و ابن رشد. ادامه بحث، به فلسفه مدرسی در اروپای مسیحی (اسکولاستیک) و سوماها کشیده شده است.

فصول بعدی کتاب، به آموزش عالی در دنیای مدرن اختصاص یافته اند؛ از فلسفه انقلابی آموزش عالی در فرانسه گرماگرم انقلاب و عصر بناپارتی تا فلسفه قاره ای آموزش عالی در آلمان عصر روشنگری و دوره اقتدار ویلهلم سوم، فلسفه لیبرال آموزش عالی در انگلستان عصر ویکتوریا و ایرلند در مواجهه با قحطی و درنهایت، فلسفه پراگماتیستی آموزش عالی در آمریکای پس از جنگ جهانی دوم.

آنچه در این کتاب، محل توجه و تأکید قرار گرفته است، چندپارادایمی بودن فلسفه آموزش عالی در جهان ماست، نه فلسفه آموزش عالی چین و نه حتی فلسفه قاره ای آموزش عالی، لزوماً تابع جریان اصلی آموزش عالی آنگلوساکسونی نبوده اند. فلسفه های پست مدرن آموزش عالی نیز حتی تا رهیافت «نا سازمان انگار» و آنارشیستی به علم پیش رفته اند.

ازسوی دیگر، در این اثر، فلسفه های آموزش عالی، به دو دسته «فلسفه های خیر» و «فلسفه های شرّ» یا «فلسفه های امید» و «فلسفه های بیم» دسته بندی شده اند.

پایان بخش کتاب نیز شکل گیری فلسفه آموزش و آموزش عالی در ایران است؛ در این قسمت، کانون درگیری ذهنی نویسنده، دوتایی «ماده دانشگاه» و «ایده دانشگاه» است؛ اینکه چرا ما در فلسفه آموزش عالی خویش کامروا نبوده ایم، چگونه زیر پای فلسفه آموزش عالی خالی است و چرا فلسفیدن، نیازمند ایستادن در جایی است؟

علاقمندان می توانند برای خرید کتاب با شماره 23517167 تماس حاصل نمایند.

انتهای پیام

نظرات

captcha