تئاتر کودک ونوجوان مشکل زیرساخت دارد؛ لزوم ثابت ماندن دبیر جشنواره

به گزارش خبرنگار مهر، مریم معترف از فعالان قدیمی تئاتر بزرگسال و کودک و نوجوان محسوب می شود و حضور وی در سال های متمادی به عنوان یک فرد ثابت در جشنواره های تئاتری به ویژه کودک و نوجوان اتفاقی قابل پیش بینی است. وی با نگاه و رویکردی آسیب شناسانه به تئاتر کودک و نوجوان به ارائه توضیحاتی پرداخت.

مریم معترف درباره وضعیت تئاتر کودک در حال حاضر گفت: به نظر من یکی از مشکلات اصلی، کمبود سالن تئاتر برای کودکان است، ما الان کانون پرورش فکری و تالار هنر را داریم، اما بهتر است بچه ها در هر محله ای سالن خودشان را داشته باشند، جایی که بتوانند با ذوق و شوق بروند، کار کنند و کار ببینند، ولی متأسفانه این امکان وجود ندارد.

وی ادامه داد: مشکل بودجه هم هست که البته فقط به تئاتر کودک مربوط نمی شود و تئاتر بزرگسال هم با آن روبه روست، ولی اگر بتوانیم از همین راه ها بچه ها را علاقه مند کنیم که بیایند و تئاتر ببینند، اتفاق خیلی خوبی است.

این هنرمند درباره نقش مسئولان در حل مشکلات تئاتر کودک همچنین بیان کرد: این موضوع بیشتر به مسئولان برمی گرد، اهالی تئاتر خودشان تلاششان را می کنند، اما ممکن است بستر برایشان فراهم نباشد. آنها مشکل دارند، ولی کار می کنند، می نویسند و بازی می کنند، مسئولان هم باید همت کنند و هم در مسئله بودجه و هم در زمینه سالن های تئاتر، تا حد امکان امکانات را توسعه دهند.

معترف درباره اینکه آیا می توان دوره مشخصی را به عنوان دوران اوج تئاتر کودک در نظر گرفت، گفت: به نظر من تئاتر کودک هیچ وقت یک دوران اوج مشخص نداشته است. شاید اشتباه کنم، اما دوره های مختلف کمی با هم فرق می کردند، مثلاً در دهه های 60، 70 یا 80، یک یا 2 کار خوب روی صحنه می آمد و با استقبال بچه ها مواجه می شد، اما بعد دوباره روال به هم می خورد. در بعضی دوره ها همه چیز استانداردتر و طبق روال تر بود، حتی به لحاظ مخاطبی که داشت، اما روند ثابتی وجود نداشته است، امیدواریم این روند ثابت از این به بعد شکل بگیرد.

این کارگردان با اشاره به الزاماتی که برای ایجاد یک روند ثابت و رسیدن تئاتر کودک به جایگاه مطلوب لازم است، نخستین مسئله را بودجه دانست و عنوان کرد: مرحله اول همانطور که گفتم بودجه است، باید گروه ها بتوانند کار کنند، برای نمایششان لباس و وسایل صحنه تهیه کنند و حتی برای تمرین سالن داشته باشند، اگر حمایت ها بیشتر شود و بچه ها هم تشویق شوند که کار کنند، خود تئاتر کودک رشد می کند، این اتفاق باید در شهرستان ها هم بیفتد که متأسفانه کمتر اتفاق می افتد.

معترف با اشاره به تمرکز امکانات تئاتری در تهران نیز اظهار کرد: متأسفانه یک اتفاق نه چندان خوب این است که انگار همه امکانات تمرکزش در تهران است، در حالی که ما در شهرهای دیگر هم این همه بچه داریم، حتی شهرهایی داریم که به نسبت جمعیت، تعداد کودکانشان بیشتر است، باید از آنها حمایت شود و برایشان کار انجام شود.

وی در ادامه درباره جشنواره تئاتر کودک و نوجوان و تأثیر آن بر این حوزه تصریح کرد: همین که اسم جشنواره تئاتر کودک می آید، بچه ها می آیند، کار می کنند، کار انتخاب می کنند، می خوانند و می نویسند. همین خودش خیلی مهم است، ولی باید یک نظم و ترتیب داشته باشد و این وضعیت کمی کم است.

معترف در بخش دیگری از صحبت هایش ثابت بودن محل برگزاری جشنواره را نیز اتفاق مثبتی دانست و یادآور شد: اینکه محل برگزاری جشنواره یک شهر باشد و جشنواره هر سال آنجا برگزار شود، خیلی خوب است. الان همدان به عنوان شهر برگزاری جشنواره تئاتر انتخاب شده است، ولی تعداد سالن های نمایش کم است. به جز یکی دو سالن اصلی و نسبتا بزرگ، یکی دو سالن کوچک دیگر هم هست ولی متأسفانه سالن های دیگری به حد کافی وجود ندارد.

وی همچنین پیشنهاد کرد آثار جشنواره پس از اجرا در همدان، در دیگر شهرهای استان نیز روی صحنه بروند و افزود: فکر می کنم کار دیگری که مناسب باشد این است که کارهایی که در جشنواره همدان اجرا می شود، در شهرهای استان همدان هم اجرا شود. برای بچه های آنجا هم خوب است، تشویق می شوند، می بینند، خوششان می آید و علاقه مند به این حوزه می شوند.

معترف در پایان یکی از مشکلات جشنواره را تغییر مداوم دبیر آن دانست و توضیح داد: من ترجیح می دهم دبیر جشنواره هر سال یا هر 2 سال یک بار عوض نشود، فکر می کنم بهتر است دبیر برای مدتی ثابت باشد تا اگر طرحی داد، بتواند سال بعد آن را پیاده کند و طرحش را کامل تر کند. اگر امسال مثلا من بیایم و هر طرحی بدهم، ولی سال دیگر کس دیگری بیاید و با سلیقه خودش همه چیز را عوض کند، آن طرح فرصت پیدا نمی کند که نتیجه بدهد، فکر می کنم بد نباشد حداقل برای چند سال یک دبیر ثابت بگذارند، نتیجه کارش را ببینند و بعد اگر دیدند نتیجه مثبتی نداشته، سراغ فرد دیگری بروند.