رونالدو و دشوارترین شکست زندگی اش؛ پذیرش پایان عصر کریستیانو

به گزارش مشرق، قرار بود این اتفاق سرانجام رخ دهد اما حتی حالا هم باورش دشوار است. شاید بازگردد؟ شاید تصمیمش را تغییر دهد؟ کریستیانو رونالدو چگونه می تواند به پایان راه برسد؟ او همیشه بوده است؛ دست کم چنین به نظر می رسد. با این حال، حتی برای اسطوره ای مانند رونالدو نیز زمان متوقف نمی شود و سرانجامِ هر دوران بزرگی، فرا می رسد.

کاپیتان تیم ملی فوتبال پرتغال سرانجام اعلام کرد که دوران حضورش در تیم ملی به پایان رسیده است. رونالدو در 41 سالگی و در شرایطی تصمیم به کناره گیری گرفت که حواشی ماه های اخیر هنوز به طور کامل فروکش نکرده اند. او در عربستان زیر نظر ژرژ ژسوس سرانجام به یکی از جام های مورد انتظارش دست یافت و آخرین مسابقه ملی خود را نیز در دوره مربیگری او انجام داد؛ مسابقه ای که شاید واقعاً آخرین حضورش در پیراهن پرتغال باشد، البته اگر تصمیمش را تغییر ندهد.

با این حال، دوست نداریم آخرین خاطره تاریخی از رونالدو در تیم ملی پرتغال، به اتفاقات جنجالی مربوط به پنجره بازی های ملی اخیر در ماه های سپتامبر و اکتبر در جریان لیگ ملت های اروپا باشد. کریستیانو تا حد زیادی خودش نیز در شکل گیری آن حواشی نقش داشت اما چه کسی در زندگی اشتباه نمی کند؟ این اتفاقات، هرچند ممکن است بر ارزیابی رفتار او تأثیر بگذارند، اما چیزی از بزرگی و جایگاه تاریخی رونالدو کم نمی کنند؛ نه برای فوتبال پرتغال و نه برای فوتبال جهان.

خداحافظی در خانه؛ پایانی که رونالدو سزاوار آن است

شاید بهتر باشد رونالدو یک بازی خداحافظی داشته باشد؛ مسابقه ای در ورزشگاه ژوزه آلوالاده در قلب لیسبون یا حتی در جزیره مادیرا، جایی که فوتبالش را آغاز کرد. البته برگزاری چنین مراسمی در مادیرا ممکن است از نظر حضور گسترده هواداران دشوارتر باشد. بنابراین لیسبون می تواند گزینه مناسب تری برای چنین رویدادی باشد.

اهمیتی ندارد این مسابقه در چارچوب لیگ ملت ها، رقابت های مقدماتی یورو یا حتی یک دیدار دوستانه برگزار شود. مهم این است که رونالدو برای آخرین بار با پیراهن شماره هفت پرتغال و در میان هوادارانش به میدان برود؛ بازیکنی که سال ها برای این تیم جنگید، رکوردهای متعددی ثبت کرد و در نهایت به یکی از بزرگ ترین اسطوره های تاریخ فوتبال ملی تبدیل شد.

اگر در چنین مسابقه ای گل هزارم دوران حرفه ای خود را نیز به ثمر برساند، چه بهتر. این اتفاق می تواند پایانی نمادین و فراموش نشدنی برای یکی از طولانی ترین و پرافتخارترین دوران های فوتبالی باشد اما حتی بدون جادوی چنین عددی نیز، یک خداحافظی باشکوه می تواند لحظه ای تاریخی برای پرتغال و فوتبال جهان رقم بزند.

رونالدو قطعاً شایسته چنین پایانی است. او سزاوار آن است که به جای حواشی و اختلافات، با قدردانی و احترام از تیم ملی کنار برود و هواداران نیز فرصت داشته باشند آخرین بار از نزدیک با اسطوره خود وداع کنند.

خداحافظی بدون جنجال؛ چیزی که با شخصیت رونالدو سازگار نیست

با این حال، شاید کنار رفتن بدون جنجال اساساً با شخصیت رونالدو سازگار نباشد. او هرگز بازیکنی نبوده که به سادگی بپذیرد دورانش به پایان رسیده است. در ذهن کریستیانو، یا باید بازیکن اصلی و تعیین کننده تیم باشد یا اساساً جایی در آن تیم نداشته باشد. گزینه «میانه» چندان با روحیه رقابتی او سازگار نیست.

در واقع، پرسش اصلی هرگز این نبود که آیا چنین اختلافی در نهایت شکل خواهد گرفت یا خیر؛ مسئله این بود که چه زمانی این تقابل به نقطه بحرانی می رسد و کدام مربی باید تصمیمی دشوار و سرنوشت ساز اتخاذ کند. در نهایت، این موقعیت برای ژرژ ژسوس رقم خورد.

با این حال، تمام حواشی مربوط به خروج ناگهانی رونالدو از اردوی تیم ملی در مقایسه با کارنامه و میراثی که او از خود به جای گذاشته، اهمیت بسیار کمتری دارند. رونالدو سال ها برای پرتغال بازی کرد، رکوردهای بی شماری را شکست و نقش مهمی در بزرگ ترین موفقیت تاریخ فوتبال این کشور داشت. بنابراین، طبیعی است که انتظار داشته باشیم پایان این دوران نیز در شأن دستاوردهای او باشد.

آیا رونالدو منتظر درخواست بازگشت است؟ اما پرسش مهمتر این است که آیا خود رونالدو اساساً خواهان یک بازی خداحافظی خواهد بود؟

آیا او به مراسمی رسمی برای پایان دوران ملی خود نیاز دارد؟ شاید چنین رویدادی برای بسیاری از بازیکنان، فرصتی ارزشمند برای مرور دستاوردها و دریافت قدردانی از هواداران باشد اما برای رونالدو می تواند معنای متفاوتی داشته باشد. پذیرش پایان دوران حرفه ای به ویژه برای بازیکنی که همواره خود را در اوج رقابت تصور کرده، آسان نیست.

یک مراسم باشکوه، هرچند سرشار از احترام و قدردانی، در عین حال یادآور گذر زمان خواهد بود. این مراسم ممکن است برای رونالدو حتی غم انگیزتر از هواداران باشد؛ زیرا او را بیش از هر چیز با واقعیتی روبرو می کند که سال ها تلاش کرده از پذیرش آن فاصله بگیرد: اینکه هیچ بازیکنی، حتی کریستیانو رونالدو، نمی تواند برای همیشه در بالاترین سطح باقی بماند.

شاید او واقعاً تصور کند که پرتغال بدون حضورش با مشکلات بزرگی مواجه خواهد شد و دیر یا زود مسئولان تیم ملی برای بازگرداندنش دست به کار می شوند. شاید در ذهن خود چنین سناریویی را تصور کرده باشد که روزی دوباره از او درخواست کنند به تیم ملی بازگردد و این بار او تصمیم بگیرد شرایط بازگشت را تعیین کند.

برای مثال، شاید یکی از شروط احتمالی او کنار رفتن ژسوس از معادلات باشد؛ هرچند هیچ نشانه ای وجود ندارد که چنین موضوعی واقعاً در ذهن رونالدو مطرح شده باشد.

مقایسه با مسی؛ چرا داستان رونالدو متفاوت است؟

در این میان، مقایسه رونالدو با لیونل مسی نیز اجتناب ناپذیر است. مسی پس از قهرمانی در جام جهانی 2022 جایگاه خود را در تاریخ فوتبال تثبیت کرد و با وجود فراز و نشیب های دوران ملی، توانست تصویری متفاوت از پایان دوران حضورش در تیم ملی آرژانتین ارائه دهد.

رونالدو ممکن است این تفاوت را به شکلی کاملاً شخصی تفسیر کند. شاید در ذهن او، مسی پس از اعلام پایان دوران ملی خود دیگر نیازی به بازگشت نداشت و کسی نیز تلاش نکرد او را دوباره به تیم ملی فرا بخواند اما شرایط برای کریستیانو متفاوت خواهد بود.

آیا رونالدو تصور می کند پرتغال بدون او نمی تواند ادامه دهد؟ آیا انتظار دارد مسئولان تیم ملی، هواداران و حتی هم تیمی های سابقش برای بازگرداندنش تلاش کنند؟ آیا چنین احتمالی می تواند بخشی از انگیزه او برای اعلام کناره گیری باشد؟

البته پاسخ قطعی به این پرسش ها دشوار است. ورود به ذهن رونالدو، حتی با تمام شناختی که از شخصیت رقابتی و جاه طلبانه او داریم، کار آسانی نیست. او ممکن است واقعاً تصمیم گرفته باشد به دوران ملی خود پایان دهد؛ یا شاید هنوز در انتظار اتفاقی باشد که شرایط را تغییر دهد.

اما یک نکته روشن است: رونالدو بازیکنی نیست که به سادگی از صحنه خارج شود و اجازه دهد داستانش بدون واکنش به پایان برسد.

شاید بازگردد، شاید نه. شاید یک بازی خداحافظی برگزار شود و شاید هرگز چنین مسابقه ای را نپذیرد. آنچه اهمیت دارد، میراثی است که او برای پرتغال به جای گذاشته است؛ میراثی که هیچ جنجالی نمی تواند آن را از بین ببرد.

اگر این واقعاً پایان دوران رونالدو در تیم ملی باشد، فوتبال پرتغال باید با احترام از یکی از بزرگ ترین اسطوره هایش خداحافظی کند اما اگر کریستیانو دوباره تصمیمش را تغییر دهد، احتمالاً هیچکس چندان شگفت زده نخواهد شد، زیرا رونالدو همیشه رونالدو بوده است؛ بازیکنی که حتی خداحافظی اش نیز ممکن است به داستانی تازه تبدیل شود.