معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
قرآن کریم صرفاً کتاب هدایت به واسطه احکام نیست؛ در پرتو روایات اهل بیت(ع)، افق های تازه ای از معارف آن، از جمله حقیقت ولایت و مهدویت آشکار می شود. بسیاری از آیات قرآن در تفسیر و تأویل معصومان(ع)، با وجود مقدس حضرت ولی عصر(عج) پیوند یافته اند و تصویری عمیق تر از فرهنگ انتظار ارائه می کنند.
قرآن کریم صرفاً کتاب هدایت به واسطه احکام نیست؛ در پرتو روایات اهل بیت(ع)، افق های تازه ای از معارف آن، از جمله حقیقت ولایت و مهدویت آشکار می شود. بسیاری از آیات قرآن در تفسیر و تأویل معصومان(ع)، با وجود مقدس حضرت ولی عصر(عج) پیوند یافته اند و تصویری عمیق تر از فرهنگ انتظار ارائه می کنند. خبرنگار ایکنا از اصفهان در سلسله گفت وگوهای «در پرتو آیات مهدوی» با علی اکبر توحیدیان، پژوهشگر قرآن، این آیات و روایات را از ابتدای قرآن، جزءبه جزء بررسی می کند تا نسبت قرآن با آخرین حجت الهی، روشن تر و دقیق تر تبیین شود.
شفاعت از اعتقادات مهم اسلامی و از مباحث برجسته قرآن کریم است و در تبیین ولایی، با مقام وجه اللهی معصومان(ع) ارتباط دارد. در آیت الکرسی آمده است: «مَنْ ذَا الَّذی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بإِذْنِهِ؛ کیست آنکه جز به اذن او در پیشگاهش شفاعت کند؟» نکته اساسی این است که شفاعت هیچ گاه مستقل از خداوند نیست. شفیع هر اندازه هم از مقام معنوی برخوردار باشد، بدون اذن الهی نمی تواند شفاعت کند. بنابراین، میان شفیع که مصداقی از وجه الله است و تحقق شفاعت، اذن خداوند، حلقه واسط و شرط اساسی محسوب می شود؛ همان گونه که هیچ مصداقی از وجه الله از خداوند مستقل و منفصل نیست.
شفاعت از موضوعاتی است که باید ابعاد و اقسام آن با تکیه بر آیات قرآن و روایات معصومان(ع) بررسی شود. در این زمینه، مطالعه جلد نهم کتاب معادشناسی علامه طهرانی(ره) نیز توصیه می شود.
این آیه می فرماید: «لَا إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَدْ تَبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِنْ باللَّهِ فَقَد اسْتَمْسَکَ بالْعُرْوَةِ الْوُثْقَیٰ لَا انْفِصَامَ لَهَا وَاللَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ؛ در دین هیچ اجباری نیست؛ راه هدایت از گمراهی روشن شده است. پس هرکس به طاغوت کفر ورزد و به خدا ایمان آورد، به دستاویزی استوار چنگ زده که گسستنی نیست و خداوند شنوا و داناست.»
از پیامبر اکرم(ص) درباره «عروةالوثقی» پرسیدند. در روایتی که در کتاب غایة المرام، حدیث 23 نقل شده، آمده است: «وَمَا الْعُرْوَةُ الْوُثْقَیٰ؟» قَالَ: «وِلَایَةُ سَیِّد الْوَصِیِّینَ.» قِیلَ: «وَمَنْ سَیِّدُ الْوَصِیِّینَ؟» قَالَ: «أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ أَخِی عَلِیُّ بْنُ أَبی طَالِبٍ؛ پرسیده شد: «دستگیره استوار چیست؟» فرمود: «ولایت سالار اوصیا.» پرسیدند: «سالار اوصیا کیست؟» فرمود: «امیرالمؤمنین، برادرم علی بن ابیطالب.» بر اساس این روایت، ولایت امیرالمؤمنین(ع) با مفهوم عروةالوثقی پیوند دارد.
در تبیین معارف مهدوی نیز ولایت خاتم اوصیا، حضرت امام مهدی(عج) در امتداد همین حقیقت فهمیده می شود. چنانکه آیه تأکید می کند، تمسک به این دستاویز استوار، با کفر به طاغوت و ایمان به خداوند همراه است و این دستاویز گسستنی نیست و غیرقابل انفصام است.
این آیه بحث ولایت الهی را به صراحت مطرح می کند: «اللَّهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّورِ وَالَّذینَ کَفَرُوا أَوْلِیَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُمَاتِ أُولَٰئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ؛ خداوند ولیّ کسانی است که ایمان آورده اند؛ آنان را از تاریکی ها به سوی نور بیرون می برد و کسانی که کافر شده اند، سرپرستانشان طاغوت ها هستند که آنان را از نور به سوی تاریکی ها بیرون می برند؛ آنان اهل آتش اند و در آن جاودانه خواهند ماند.»
واژه «وَلِیّ» از ریشه وَلایت گرفته و برای آن بیش از 2۰ معنا با وجه مشترک «قرابت» گفته شده که اصلی ترین معانی آن، سرپرست و دوست است. خداوند ولیّ مؤمنان محسوب می شود و مؤمنان نیز می توانند در مقام بندگی و قرب الهی از اولیای خداوند باشند. قرآن کریم می فرماید: «أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ؛ آگاه باشید که بر دوستان خدا نه بیمی است و نه آنان اندوهگین می شوند.»
توضیح اینکه، در عالم تکوین، همه موجودات تحت ولایت و تدبیر خداوند قرار دارند و وجودشان وابسته به اوست؛ اما در عالم تشریع، ولایت الهی به معنای خاص آن با مرتبه ایمان، عبودیت و رهایی از حجاب های نفسانی ارتباط پیدا می کند. انسان هر اندازه از شرک خفی، خودمحوری و تعلقات نفسانی فاصله بگیرد و به حقیقت بندگی نزدیک تر شود، زمینه بیشتری برای تحقق این ولایت در وجود خود می یابد.
در این چارچوب، حدیث مشهوری نیز مطرح می شود: «الْمُؤْمِنُ مِرْآةُ الْمُؤْمِنِ؛ مؤمن آینه مؤمن است.» در تفسیری عرفانی از این حدیث، می توان آن را با تجلی صفات و اسماء الهی در وجود انسان مؤمن مرتبط دانست؛ همان گونه که آینه، تصویر صاحب صورت را منعکس می کند، مومن نیز مؤمن را در خود نشان می دهد.
معنای رایج اخلاقی حدیث، یعنی اینکه مؤمن عیب ها و ویژگی های برادر مؤمن خود را همچون آینه به او نشان دهد، همچنان معتبر، اما تفسیر عرفانی این حدیث عمیق تر است.
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}