انتخابات آمریکا؛ حاکمیتی برساخته از نسل کشی بومیان و «توهم دموکراسی»

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، برای درک ماهیت نظام سیاسی آمریکا و تحلیل کارزار های انتخاباتی این کشور، ضروری است که از فریب رقابت های ظاهری میان جمهوری خواهان و دموکرات ها پرهیز شود. چرا که در این نظام، رنگ حزب هر چه باشد، ریشه حاکمیت در یک حقیقت تکان دهنده نهفته است و آن اینکه؛ حاکمیت آمریکا نه بر پایه دموکراسی و مذاکره، بلکه بر پایه اشغالِ خشونت بار و نسل کشی بومیان بنا شده است.

نسل کشی با جنگ های کلاسیک و میکروبی

این جنایت بنیادین، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه یک استراتژی سازمان یافته برای حذف کامل رقیب بود. «هنری دوبینز» در کتاب خود با عنوان «آمار و ارقام سست آنان»، افشای تکان دهنده ای را ارائه می دهد. دوبینز بیان می کند که پیش از ورود کریستوف کلمب، جمعیت بومیان در قاره آمریکا حدود 112 میلیون نفر بوده است که 18 میلیون و 500 هزار نفر از آنان تنها در سرزمینی می زیستند که امروزه «ایالات متحده آمریکا» نامیده می شود.

نسل کشی این جمعیت عظیم، تنها از طریق جنگ های کلاسیک نبود. بلکه انواع جنگ های میکروبیِ فراگیر بر ضد سرخ پوستان نیز در این فاجعه انسانی نقش بسزایی داشتند. رویه ای که نشان می دهد تمدن بومیان با استفاده از 97 نوع بیماری مرگبار، از جمله 41 نوع آبله، 4 نوع طاعون، 17 نوع سرخچه، 10 نوع آنفلوانزا و 25 نوع سل، دیفتری و وبا، به طور هدفمند محو شد تا خشت اول این حاکمیت بر ویرانه های تمدن ساکنان اصلی آن، بنا شود.

رویکرد متناقض آمریکا؛ سلطه گری و دموکراسی!

این روحیه سلطه گری که در بنیاد آمریکا ریشه دارد، در طول تاریخ خود را در قالب های مختلفی برای حفظ قدرت نشان داده است. از این رو، هر آنچه امروز تحت عنوان «دموکراسی آمریکایی» تبلیغ می شود، تنها پوششی برای تداوم همان ساختار است. ساختاری که در آن تفاوت میان جمهوری خواه و دموکرات، تفاوتی در ماهیت نیست، بلکه تفاوتی در «روش های مدیریت قدرت» است. هر دو حزب، میراث داران همان روندی هستند که قانون را نه یک الزام، بلکه ابزاری برای حذف رقیب و مهم تر از آن، «اعمالِ سیاست های تجاوزکارانه»، می بیند.

رسوایی واترگیت

نمونه بارز این نگاه ابزاری به قانون را می توان در «رسوایی واترگیت» در دهه 70 میلادی جست و جو کرد. این رخداد تنها یک پرونده جاسوسی نبود. بلکه نمادی از فساد سیستماتیک بود که نشان داد در لایه های بالای قدرت، سوءاستفاده از جایگاه و کارشکنی در اجرای عدالت، به رویه ای معمول و پذیرفته شده تبدیل شده است. این الگوی مدیریتِ قدرت هموراه با دستکاری در روند انتخابات، در صدد انحصاری کردن قدرت در حلقه هایی بسته، بوده و هست.

مانعی به نام «الکترال کالج»

نظامِ پرهزینه، پیچیده و پرشائبه «الکترال کالج»، ابزاری برای نادیده گرفتن رأی مستقیم مردم و حفظ قدرت در دستانِ مهندسان سیاسی تلقی می شود. تضاد های شدید میان نامزد های هر دو جناح با سران احزاب، بویژه در انتخابات های 2016 و 2024، نشان داد که هر دو حزب در تلاش اند تا اراده عمومی را در قالب دستکاری هایِ حزبی مهار کنند. در واقع این نظام انتخاباتی طوری طراحی شده است که راه ورود افراد و احزاب مستقل به چرخه قدرت را، سخت و حتی سد می کند.

نفوذ لابی صهیونیستی

در لایه های عمیق تر این دستکاری هایِ ساختاری، نقش لابی صهیونیستی، به عنوان یکی از کانون های اثرگذار و یا مهم ترین آن، در سیاست گذاری های حاکمیتی در آمریکا، مشهود است. نفوذ گسترده این لابی در تأمین بودجه های انتخاباتی و جهت دهی به تصمیمات راهبردی، تایید می کند که اراده سیاسی در آمریکا، نه در صندوق های رأی، بلکه با لابی گری ها شکل می گیرد. جایی که منافع لابی صهیونیستی، خط قرمز هر دو حزب دموکرات و جمهوری خواه است و هرگونه انحراف از این مسیر، به قیمت حذف سیاسی نامزد ها تمام می شود.

فرجام سخن

این روند مهندسی شده در طول حدود دویست و پنجاه سال، بیشتر به «سیرک های تبلیغاتی» شباهت یافته است تا کارزار های انتخاباتی. جایی که سیاست به نمایش تبدیل شده و حوادث امنیتی، همچون ترورِ برخی نامزدها، بیش از آنکه ناشی از نقص امنیتی باشند، به عنوان ابزاری برای مدیریتِ احساسات عمومی به کار گرفته می شوند. در این مرحله، حتی تهدید به نافرمانی های مدنی از سوی حلقه های قدرت، نشان دهنده این واقعیت است که در این نظام، «فرآیند انتخاب»، جای خود را به «فرآیند کنترل» داده است.

در مجموع از نسل کشی بومیان گرفته تا رسوایی های سیاسی و نمایش های امنیتی، همگی به یک حقیقت واحد ختم می شوند که؛ «قدرت در آمریکا انحصاری» است. این ساختار مهندسی شده قدرت، اعم از جمهوری خواه و دموکرات، برای حفظ «توهمِ دموکراسی» در قلمرویی که بر ویرانه های خون بومیان و ساکنان اصلی این سرزمین بنا شده، حکمرانی می کنند!.

نویسنده: فرشته مقدم