تأکید بر مسئولیت جمعی در حمایت از مؤسسات آموزشی اسلامی در تایوان

به گزارش ایکنا به نقل از مرکز الهادی تایوان، آموزش اسلام به کودکان و حفظ ارتباط آنها با قرآن کریم و هویت دینی شان محدود به تلاش های خانواده ها و معلمان نیست. این امر مستلزم همکاری کل جامعه مسلمانان برای ایجاد مؤسسات آموزشی پایدار است، حتی اگر مزایای آنها به نسل هایی برسد که ممکن است توسط کسانی که این پروژه را آغاز کرده اند دیده نشود. در این زمینه، مرکز آموزش و فرهنگ اسلامی الهادی نیوتایپه تایوان روز شنبه، یک جلسه اجتماعی برگزار کرد. سخنرانان در این جلسه خواستار گذار از تلاش های فردی به سوی همبستگی اجتماعی در توسعه آموزش اسلامی و ایجاد مؤسسات آموزشی پایدار برای نسل های آینده شدند. این جلسه اعضای جامعه مسلمانان را گرد هم آورد تا در مورد مسئولیت مشترک خود در فراهم کردن فرصت های آموزش اسلامی قابل دسترس برای کودکان و تقویت ارتباط آنها با قرآن کریم و هویت اسلامی شان بحث کنند. این جلسه دو سخنران اصلی داشت: فهد العساف، متخصص تحول دیجیتال و عضو مجمع جهانی جوانان مسلمان (WAMY)، و عبدالله چنگ، بنیانگذار سازمان اسلام تایوان (Islam Taiwan). آنها سخنانی در مورد نقش افراد و جامعه در ترویج آموزش اسلامی در سراسر تایوان ارائه دادند. مباحث بر این واقعیت متمرکز بود که ساخت مدارس و مؤسسات آموزشی اسلامی نمی تواند به تلاش های چند نفر متکی باشد بلکه نیازمند مسئولیت جمعی است که توانایی ها، منابع و تخصص جامعه مسلمانان را در بر می گیرد. در این جلسه تأکید شد که تأسیس یک مؤسسه آموزشی اسلامی فراتر از صرفاً تأمین ساختمان و کلاس درس است. این امر مستلزم معلمان فداکار، والدین متعهد، منابع مالی و فکری و مشارکت مداوم جامعه برای تضمین پایداری آموزش است. در این زمینه، در بحث ها تأکید شد که هر فرد نقشی برای ایفا دارد، چه از طریق به اشتراک گذاشتن دانش، اختصاص وقت، استفاده از مهارت ها، ارائه حمایت مالی یا اقامه نماز. این امر مشارکت های فردی را به بخش جدایی ناپذیری از بنیان مشترک آموزش اسلامی تبدیل می کند. در این جلسه به پیامدهای بلندمدت ساخت مؤسسات آموزشی اسلامی پرداخته و تأکید شد که تأثیر کامل کار آموزشی ممکن است در طول عمر کسانی که آن را آغاز کرده اند دیده نشود و برخی از پروژه ها ممکن است همچنان به نفع کودکان و نسل هایی باشد که در زمان آنها زندگی نکرده اند. این بحث ها از دو پرسش اساسی ناشی می شد: چه کسی مدارس اسلامی را خواهد ساخت اگر ما نسازیم؟ و چه کسی محیط هایی را فراهم خواهد کرد که در آن کودکان مسلمان با پیوندی قوی با خدا، قرآن کریم و هویت اسلامی خود رشد کنند؟ در این جلسه تأکید شد که مسئولیت جامعه با انتظار برای نتایج فوری به پایان نمی رسد، بلکه شامل پایه گذاری مؤسسات آموزشی، پرورش آنها و ادامه تلاش برای پایداری آنها نیز می شود. در این بحث ها بر اهمیت نگاه به آموزش اسلامی به عنوان تعهدی که فراتر از نیازهای کودکان در حال حاضر است و نسل های آینده را نیز در بر می گیرد، تأکید شد؛ نسل هایی که مبتکران و مؤسساتی که برای خدمت به آنها تأسیس شده اند، ممکن است با آنها روبرو نشوند. در پایان جلسه تأکید شد که ساختن آموزش اسلامی مسئولیت تعداد محدودی از افراد نیست، بلکه تعهدی مشترک است که بر عهده جامعه مسلمانان است و سؤال اصلی بحث ها را تکرار کرد: «اگر ما نه، پس چه کسی؟» اهمیت این جلسه در تمرکز آن بر تبدیل علاقه فردی به آموزش کودکان به یک مسئولیت پایدار اجتماعی، بدون اعلام تأسیس مدرسه جدید یا راه اندازی یک پروژه آموزشی خاص، نهفته است. پیام اصلی آن این است که آینده آموزش اسلامی در تایوان به توانایی جامعه مسلمان در تجمیع منابع، تخصص و تلاش های خود و ایجاد بنیان های آموزشی بستگی دارد که مزایای آن فراتر از زمان حال و به نسل های آینده نیز گسترش یابد. انتهای پیام