احترام جهان کشتی به یک قهرمان؛ حسن یزدانی ستاره ای فراتر از رنگ مدال

به گزارش مشرق، بعضی قهرمانان را باید فراتر از رنگ مدال هایشان شناخت؛ آن ها را باید در لحظه هایی دید که بازگشتن دشوارتر از همیشه است، وقتی مسیر موفقیت دوباره از نقطه ای سخت آغاز می شود و هیچ چیز برایشان تضمین شده نیست. حسن یزدانی در مسابقات جهانی قزاقستان، یکی از همین لحظه ها را به تصویر کشید.

او به آستانه نیامده بود تا فقط یک بار دیگر روی تشک برود؛ آمده بود تا پس از ماه ها دوری و پشت سر گذاشتن مصدومیتی سنگین خودش را در میدانی تازه محک بزند. تغییر وزن از 86 به 97 کیلوگرم آن هم در شرایطی که باید با نام های بزرگی چون عبدالرشید سعدالله یف، آرش یوشیدا، کایل اسنایدر و احمد تاج الدینوف روبه رو می شد تصمیمی ساده نبود. اما یزدانی بار دیگر راه دشوار را انتخاب کرد.

نخستین مبارزه هایش نشان داد که هنوز همان کشتی گیر جنگنده است؛ همان قهرمانی که تا آخرین لحظه برای هر امتیاز می جنگد. او مسابقات را با پیروزی قاطع آغاز کرد و در ادامه برابر آرش یوشیدا کشتی گیر جوان و آماده ژاپنی در مبارزه ای نزدیک و نفس گیر شکست خورد. نتیجه ای که می توانست پایان رؤیای او در این رقابت ها باشد، اما یزدانی اجازه نداد این شکست مسیرش را متوقف کند.

او دوباره به تشک برگشت اما این بار برای مبارزه ای که مدال برنز جهان را تعیین می کرد. حریفش احمد تاج الدینوف بود؛ قهرمان المپیک که نامش به تنهایی برای هر کشتی گیری یک چالش بزرگ محسوب می شود. یزدانی اما با همان روحیه همیشگی مقتدرانه کشتی گرفت و با پیروزی 5 بر صفر مدال برنز را به دست آورد؛ مدالی که ارزش آن فقط در جایگاهش روی سکو خلاصه نمی شد، بلکه یادآور مسیری بود که برای رسیدن به آن طی کرده بود.

یزدانی؛ قهرمانی که رقبایش هم به او احترام می گذارند

شاید یکی از ماندگارترین تصاویر مسابقات آستانه لحظه ای بود که عبدالرشید سعدالله یف پس از کسب مدال برنز به سمت یزدانی رفت و با او خوش وبش کرد. قهرمان پرافتخار روسیه که دو طلای المپیک و شش طلای جهان در کارنامه دارد، در کنار یزدانی ایستاد تا تصویری به یادگار ثبت شود؛ قاب دو قهرمانی که هر کدام سال ها برای رسیدن به قله کشتی جهان جنگیده اند. این تصویر فقط یک عکس یادگاری نبود؛ نشانه ای از احترامی بود که در دنیای کشتی برای یزدانی وجود دارد. احترام به کشتی گیری که بارها از سخت ترین مسیرها عبور کرده و هر بار با انگیزه ای تازه به میدان برگشته است.

آرش یوشیدا حریف ژاپنی نیز از یزدانی به عنوان الگوی خود یاد کرده است. این شاید یکی از زیباترین اتفاق های ورزش باشد؛ قهرمانی که سال ها برای رسیدن به افتخار جنگیده حالا برای نسل تازه ای از کشتی گیران به الگویی الهام بخش تبدیل شده است. نام یزدانی برای رقبایش فقط نام یک حریف نیست؛ نام کشتی گیری است که می توان از او آموخت حتی وقتی روبرویش روی تشک قرار می گیرید.

سکوتی که با کشتی شکسته می شود

یزدانی در تمام این سال ها اهل پاسخ دادن به حاشیه ها نبوده است. نه برای هر انتقادی توضیح داده و نه برای اثبات خودش به دنبال حرف های طولانی رفته است. او معمولاً سکوت کرده و منتظر فرصتی مانده تا دوباره بند کفش هایش را ببندد و وارد تشک شود و با کشتی اش پاسخ بدهد.

شاید همین ویژگی است که مسیر حرفه ای او را از بسیاری از قهرمانان متمایز می کند. شکست برایش پایان راه نیست و مصدومیت هرچند می تواند ماه ها او را از میدان دور کند اما نمی تواند میل بازگشت را از او بگیرد. یزدانی در قزاقستان هم نیازی به وعده های بزرگ نداشت؛ حضورش در وزن 97 کیلوگرم و مبارزه هایش برای نشان دادن اراده اش کافی بود.

او از 70 کیلوگرم به 74 رسید، در 86 کیلوگرم سال ها با بزرگ ترین نام های کشتی جهان رقابت کرد و حالا در 97 کیلوگرم در جدال با مدعیان مدال جهانی گرفت. چنین مسیری فقط با قدرت بدنی طی نمی شود؛ پشت آن سال ها تمرین، تحمل شکست، عبور از درد و مهم تر از همه باور به ادامه دادن قرار دارد.

حسن یزدانی در آستانه به طلای جهان نرسید، اما چیزی را به نمایش گذاشت که در هیچ جدول مدالی ثبت نمی شود: توانایی دوباره برخاستن. او پس از یک مصدومیت دشوار، در وزنی تازه با قهرمانان بزرگ روبه رو شد، از شکست عبور کرد و با مدال برنز به خانه برگشت.

شاید هنوز راه او تمام نشده باشد و شاید بار دیگر فرصت ایستادن در بالاترین نقطه سکو را پیدا کند. اما حتی پیش از آن روز هم یک حقیقت روشن است؛ حسن یزدانی برای ماندن در قلب کشتی نیازی به توضیح دادن ندارد. او سال هاست حرف هایش را روی تشک می زند درست همان جایی که قهرمان واقعی شناخته می شود.