معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
روح الله محمدی ، قاری قرآن کریم در گفت وگو با ایکنا از سمنان، در خصوص ابعاد تازه ای از نسبت صوت و لحن با مفاهیم و خشوع در تلاوت گفت: از منظر علوم قرآنی و تجربیات عملی تلاوت، صوت و لحن صرفاً یک «زینت» نیست، بلکه ابزار ضروری ایصال و تعبیر مفاهیم است. تلاوت فنی و اصولی، اگر بر پایه فهم معنا بنا شده باشد، می تواند همانند تیری معنوی بر قلب مخاطب نفوذ کند. در واقع، صوت خوش و لحن مناسب، پوسته و نمای بیرونی تلاوت است که وظیفه آن رهنمون ساختن مستمع به «اندرون» و بطن معانی است.
روح الله محمدی، قاری قرآن کریم در گفت وگو با ایکنا از سمنان، در خصوص ابعاد تازه ای از نسبت صوت و لحن با مفاهیم و خشوع در تلاوت گفت: از منظر علوم قرآنی و تجربیات عملی تلاوت، صوت و لحن صرفاً یک «زینت» نیست، بلکه ابزار ضروری ایصال و تعبیر مفاهیم است. تلاوت فنی و اصولی، اگر بر پایه فهم معنا بنا شده باشد، می تواند همانند تیری معنوی بر قلب مخاطب نفوذ کند. در واقع، صوت خوش و لحن مناسب، پوسته و نمای بیرونی تلاوت است که وظیفه آن رهنمون ساختن مستمع به «اندرون» و بطن معانی است.
وی ادامه داد: اگر تلاوت بدون درک معنا و صرفاً با هدف هنرنمایی اجرا شود، از هدف اصلی خود که همان هدایت و تحول است باز می ماند؛ اما اگر قاری خود متأثر از آیات باشد، لحن او به ابزاری برای تدبر و خشوع تبدیل می شود؛ بنابراین، صوت و لحن در خدمت تدبر است، نه جایگزین آن.
این قاری قرآن کریم با اشاره به مرز باریک میان هنرنمایی و خشوع در تلاوت، تأکید کرد: این مرز، نیّت و جهت گیری قاری و تطابق لحن با معنای آیه است. اگر قاری صرفاً به دنبال جلب تحسین و نمایش توانایی های صوتی باشد آنچه برخی از آن به خوانندگی تعبیر می کنند، از مسیر خشوع خارج شده است.
محمدی با اشاره به اینکه اما اگر هنر و تکنیک نظیر استفاده از نغمات و مقامات در خدمت انتقال دقیق حس آیه باشد مثلاً آیات رحمت با لحنی امیدوارانه و آیات عذاب با لحنی خاشعانه خوانده شود این همان خشوع حقیقی است، گفت: رهنمود متخصصان این است که قاری باید از اداء و اطوار نمایشی پرهیز کند و با تسلط بر تجوید و وقف و ابتدا، هم جذابیت داشته باشد و هم روحانیت را حفظ کند.
این کارشناس علوم قرآنی به بررسی مکاتب تلاوت پرداخت و گفت: مکتب مصری به دلیل انسجام ساختاری و پیوند عمیق با موسیقی آوازی هنوز بی رقیب است. ویژگی بارز این مکتب که توسط افرادی چون مصطفی اسماعیل تثبیت شد، ایجاد نظم و چارچوبی دقیق برای توالی مقامات شروع از بیات و انتقال حساب شده به سایر مقامات بود.
وی افزود: قاریان مصری توانستند پیوندی عمیق میان احکام تجوید و درک دقیق مقامات موسیقی برقرار کنند. راز ماندگاری این مکتب، نه فقط زیبایی صدا، بلکه تأثیرپذیری قاری از معنای آیات است. مصطفی اسماعیل به عنوان کسی که هماهنگی بین قرائت و معنا را ابداع کرد، نمونه ای از قاریانی است که خود تحت تأثیر معنا قرار می گیرد و همین امر موجب نفوذ کلامش می شود.
این قاری قرآن در پاسخ به این پرسش که آیا مکتب تلاوت ایرانی شکل گرفته است، اظهار کرد: بله، می توان از شکل گیری تدریجی مکتب تلاوت ایرانی سخن گفت، هرچند هنوز به بلوغ کامل نرسیده است. بر این اساس ویژگی بارز این مکتب در حال ظهور تلاش برای استقلال لحنی و رهایی از قالب های صرفاً تقلیدی مصری است تا بتواند «هویت فرهنگی و ایمانی» ایرانی را در انتقال مفاهیم قرآنی بازتاب دهد.
محمدی تصریح کرد: قاریان جوان ایرانی با بهره گیری از میراث موسیقایی و نغمه های بومی و آیینی، در حال خلق تلاوت با طعم ایرانی هستند که هم برای مخاطب داخلی جذاب باشد و هم در عرصه بین المللی جلوه ای بدیع داشته باشد. این مکتب در حوزه طریق تزئینات و ظرایف اجرایی در حال نوآوری است.
مدرس دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم به موضوع تقلید در تلاوت اشاره کرد و گفت: تقلید صرف و کورکورانه از قاریان مصری آفت است، اما تقلید در مراحل ابتدایی پل عبور محسوب می شود که در این راستا در آموزش تلاوت، تقلید از اساتید بزرگ برای فراگیری اصول و تکنیک ها ضروری است، اما توقف در این مرحله، مانع رشد هنری و معرفتی قاری می شود.
این قاری قرآن تأکید کرد: قاری ایرانی باید از تقلید به عنوان پل استفاده کند تا به استقلال لحنی برسد؛ یعنی بتواند معنای آیه را از درون متن استخراج کند و با ذوق و هویت خود آن را بیان کند.
محمدی در خصوص مؤلفه های یک ترتیل حرفه ای متذکر شد: بر اساس تعاریف دقیق علوم قرآنی یک ترتیل حرفه ای باید دارای این مؤلفه ها باشد: رعایت دقیق مخارج حروف و صفات آن ها، رعایت وقف و وصل انتخاب صحیح محل توقف و ادامه خواندن بر اساس قواعد تجوید و معنای آیه، پرهیز از شتاب و عجله در خواندن، به گونه ای که فرصت تأمل برای مستمع فراهم شود. استفاده از مقام و لحن مناسب با مضمون آیه شوق، خوف، رحمت، عذاب، تلاش برای ایجاد حالت حزن و خشوع معنوی در تلاوت، به ویژه در آیات مربوط به رقت قلب و حفظ کنترل صدا و پرهیز از تلاوت در پرده های بالاتر از توان طبیعی که منجر به خستگی یا خروج از اعتدال شود.
{{name}}
{{content}}