روایت ایرانی در میدان جهانی؛ حلقه مفقوده مقابله با ایران هراسی

احسان آذرکمند، استاد دانشگاه و مدیر گروه رصد و جریان شناسی رسانه ملی ، در گفت وگو با ایکنا با تأکید بر اینکه ایران هراسی در سینمای غرب را باید در پیوند با اسلام هراسی و سازوکارهای قدرت نرم بررسی کرد، اظهار کرد: سینما و محصولات تصویری در شکل دهی به نگرش مخاطبان جهانی نقش مهمی دارند و گاهی می توانند با استفاده از روایت های جهت دار، کلیشه های فرهنگی و برجسته سازی گزینشی واقعیت ها، تصویری خاص از یک ملت ارائه دهند.

احسان آذرکمند، استاد دانشگاه و مدیر گروه رصد و جریان شناسی رسانه ملی، در گفت وگو با ایکنا با تأکید بر اینکه ایران هراسی در سینمای غرب را باید در پیوند با اسلام هراسی و سازوکارهای قدرت نرم بررسی کرد، اظهار کرد: سینما و محصولات تصویری در شکل دهی به نگرش مخاطبان جهانی نقش مهمی دارند و گاهی می توانند با استفاده از روایت های جهت دار، کلیشه های فرهنگی و برجسته سازی گزینشی واقعیت ها، تصویری خاص از یک ملت ارائه دهند. از این منظر، ایران هراسی صرفاً به نمایش چند شخصیت منفی ایرانی در فیلم ها محدود نمی شود، بلکه در مواردی به چارچوبی روایی تبدیل می شود که در آن ایران به عنوان کشوری ناامن، تهدیدکننده صلح جهانی، مخالف دموکراسی و حامی تروریسم معرفی می شود. این رویکرد را باید در چارچوب رقابت های سیاسی، فرهنگی و ایدئولوژیک معاصر بررسی کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، جمهوری اسلامی ایران با طرح الگویی مستقل از نظم سیاسی و فرهنگی مسلط بر جهان غرب، به یکی از موضوعات مهم در منازعات گفتمانی تبدیل شد. در چنین شرایطی، برخی جریان های رسانه ای تلاش کرده اند با استفاده از ابزارهای هنری و روایی، تصویری منفی از ایران و هویت اسلامی آن بسازند و در ذهن مخاطبان تثبیت کنند.

وی با بیان اینکه هالیوود و بخشی از سینمای غرب برای انتقال چنین تصویری از شیوه هایی فراتر از بیان مستقیم سیاسی بهره می گیرند، گفت: کلیشه سازی، برچسب زنی، حذف زمینه های تاریخی و تقلیل واقعیت های پیچیده اجتماعی به چند نشانه محدود، از جمله روش هایی است که در این آثار دیده می شود. برای مثال، هنگامی که نام ایران به صورت مکرر در کنار مفاهیمی مانند بحران هسته ای، بنیادگرایی، ناامنی و نقض حقوق بشر قرار می گیرد، به تدریج نوعی پیوند ذهنی میان این مفاهیم شکل می گیرد؛ حتی اگر مخاطب اطلاعات مستقیمی درباره جامعه ایران نداشته باشد.

مدیر گروه رصد و جریان شناسی رسانه ملی با اشاره به برخی فیلم های غربی مرتبط با ایران تصریح کرد: آثاری مانند «بدون دخترم هرگز» و «سنگسار ثریا» را می توان از منظر شیوه بازنمایی جامعه ایرانی، انتخاب موضوع، شخصیت پردازی و نحوه تعمیم دادن رفتار شخصیت ها به یک فرهنگ بررسی کرد. مسئله اصلی در نقد این آثار، صرفاً مخالفت با نمایش مشکلات اجتماعی یا انتقاد از عملکرد نهادهای سیاسی نیست، بلکه باید دید آیا اثر هنری تصویری چندبعدی و منصفانه ارائه می دهد یا با برجسته سازی یک بخش از واقعیت، آن را به نماینده تمام یک ملت تبدیل می کند. این تمایز برای تحلیل علمی ایران هراسی اهمیت اساسی دارد.

سینما در بسیاری از کشورها فقط فعالیت اقتصادی یا هنری نیست

وی در پاسخ به این پرسش که بازنمایی منفی ایران در برخی آثار هالیوودی تا چه اندازه از اختلافات سیاسی تأثیر می پذیرد، اظهار کرد: برای پاسخ به این مسئله باید رابطه میان صنعت سرگرمی، سیاست خارجی و دیپلماسی عمومی را مورد توجه قرار داد. سینما در بسیاری از کشورها تنها یک فعالیت اقتصادی یا هنری نیست، بلکه می تواند در انتقال ارزش ها، تثبیت هویت ملی و شکل دهی به برداشت مخاطبان از کشورهای دیگر نقش ایفا کند. به همین دلیل، نمی توان تأثیر مناسبات سیاسی را بر بخشی از تولیدات سینمایی نادیده گرفت؛ هرچند نسبت دادن تمام آثار هالیوود به یک سیاست واحد نیز از نظر پژوهشی دقیق نیست. مرز میان نقد سیاسی و تصویرسازی کلیشه ای از یک ملت را می توان با بررسی چند شاخص مشخص کرد. نقد سیاسی مشروع باید متوجه عملکرد یک دولت، تصمیم های مشخص، قوانین یا سیاست های عمومی باشد و برای طرح ادعاهای خود به شواهد قابل بررسی تکیه کند. در مقابل، تصویرسازی مغرضانه زمانی شکل می گیرد که رفتار یک شخصیت یا یک گروه محدود به تمام جامعه تعمیم داده شود، وجوه انسانی و فرهنگی مردم نادیده گرفته شود و یک ملت به صورت یکپارچه خشن، غیرمنطقی یا عقب مانده به تصویر درآید.

آذرکمند با تأکید بر اینکه ملت ها را نباید با سیاست های دولت هایشان یکسان دانست، بیان کرد: جامعه ایران دارای تنوع فرهنگی، اجتماعی، قومی و فکری است و تاریخ آن نیز به دوره معاصر محدود نمی شود. هر روایتی که این پیچیدگی را حذف کند و تنها بر چند ویژگی منفی تمرکز داشته باشد، نمی تواند بازتاب کاملی از واقعیت باشد. بنابراین، نقد سینمای غرب باید بر تحلیل محتوای آثار، نحوه روایت، ساخت شخصیت ها و میزان انطباق تصویر ارائه شده با واقعیت های تاریخی و اجتماعی استوار باشد، نه صرفاً بر این پیش فرض که هر اثر انتقادی الزاماً با انگیزه سیاسی تولید شده است.

این استاد دانشگاه درباره پیوند دادن اسلام و مسلمانان با تروریسم، خشونت و افراط گرایی در برخی تولیدات سینمایی غرب اظهار کرد: تکرار چنین الگوهایی می تواند به شکل گیری پیش داوری های پایدار درباره دین اسلام و جوامع مسلمان منجر شود. هنگامی که مخاطب در مجموعه ای از فیلم ها، سریال ها و محصولات رسانه ای با شخصیت های مسلمان عمدتاً در نقش تروریست، افراط گرا یا تهدیدکننده امنیت مواجه می شود، ممکن است میان هویت دینی این شخصیت ها و رفتار خشونت آمیز آنان ارتباطی کلی و نادرست برقرار کند. این مسئله به ویژه درباره مخاطبانی اهمیت دارد که شناخت مستقیمی از جوامع اسلامی ندارند و بخش مهمی از اطلاعات خود را از رسانه ها دریافت می کنند. در چنین شرایطی، تکرار تصاویر مشابه می تواند جایگزین شناخت واقعی شود و زمینه سوءتفاهم فرهنگی را فراهم کند. پیامد این روند تنها به برداشت منفی از ایران محدود نمی شود، بلکه ممکن است نگاه مخاطب به مسلمانان در کشورهای مختلف را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

آذرکمند با بیان اینکه مقابله با این وضعیت مستلزم ارائه تصویری واقعی و چندوجهی از جوامع اسلامی است، گفت: اسلام را نمی توان با رفتار گروه های افراطی یا عملکرد اشخاصی که به نام دین مرتکب خشونت می شوند، تعریف کرد. همان گونه که برای شناخت هر جامعه ای باید به تاریخ، فرهنگ، ساختارهای اجتماعی و تجربه زیسته مردم آن توجه داشت، درباره ایران نیز لازم است زندگی روزمره شهروندان، روابط خانوادگی، فعالیت های علمی و فرهنگی و تجربه های متنوع اجتماعی آنان در آثار هنری بازتاب پیدا کند.

مخالفت مجوزی برای تحریف تاریخ نیست

وی در ادامه به ابعاد اخلاقی تحریف واقعیت ها در رسانه پرداخت و تصریح کرد: از منظر آموزه های اسلامی، دروغ پردازی، بهتان، تخریب آبروی دیگران و نادیده گرفتن عدالت، حتی در مواجهه با مخالفان، با اصول اخلاقی دین سازگار نیست. قرآن کریم در آیه هشتم سوره مائده، مؤمنان را به برپایی عدالت فرامی خواند و تأکید می کند که دشمنی با یک گروه نباید مانع رعایت انصاف شود. این اصل می تواند مبنایی برای ارزیابی اخلاقی تولیدات رسانه ای قرار گیرد. براساس این نگاه، حتی اگر یک فیلم ساز با سیاست های یک کشور مخالف باشد، این مخالفت مجوزی برای تحریف تاریخ، تعمیم رفتار افراد به یک ملت یا مخدوش کردن کرامت انسانی شهروندان آن کشور نیست. اثر هنری می تواند انتقادی، افشاگرانه و حتی تلخ باشد، اما باید میان بازنمایی مشکلات واقعی و ساختن تصویری یک سویه از یک جامعه تفاوت قائل شد. رعایت این مرز، هم از منظر اخلاق اسلامی اهمیت دارد و هم به اعتبار حرفه ای اثر کمک می کند.

وی با اشاره به مسئولیت سینماگران مسلمان در مقابله با روایت های تحریف شده بیان کرد: تولید آثار داستانی و مستند مبتنی بر پژوهش، استفاده از منابع معتبر تاریخی و اجتماعی و نمایش تجربه های واقعی مردم، از جمله راهکارهای مؤثر در این زمینه است. همچنین، نقد سینمایی باید از سطح اعتراض های کلی فراتر برود و با بررسی ساختار روایت، شخصیت پردازی، انتخاب قاب ها و شیوه بازنمایی واقعیت، نشان دهد که یک اثر چگونه به تولید یا تثبیت کلیشه ها کمک می کند. همکاری با هنرمندان مستقل در کشورهای مختلف نیز می تواند به شکل گیری روایت هایی متنوع تر و قابل فهم برای مخاطبان جهانی منجر شود.

مدیر گروه رصد و جریان شناسی رسانه ملی درباره ارتباط سیاست های رسانه ای دولت های غربی با تصویر ارائه شده از ایران در سینما گفت: برای بررسی این رابطه، باید مجموعه ای از شواهد را در کنار یکدیگر قرار داد. صرف اینکه یک فیلم تصویری منفی از ایران ارائه می دهد، برای اثبات هماهنگی مستقیم آن با سیاست خارجی یک دولت کافی نیست. پژوهشگر باید زمان تولید و اکران اثر، شرایط سیاسی دوره مربوط، منابع مالی، شیوه تبلیغات، محتوای روایت و واکنش نهادهای فرهنگی و رسانه ای را بررسی کند تا بتواند به نتیجه ای مستند برسد. یکی از شاخص های مهم، بررسی تغییرات محتوایی آثار در مقاطع مختلف سیاسی است. اگر در دوره ای مشخص، تعداد تولیداتی که ایران را با تهدیدهای امنیتی پیوند می دهند افزایش یابد، می توان این روند را با تحولات سیاسی هم زمان مقایسه کرد؛ البته برای اثبات رابطه علّی، شواهد بیشتری لازم است. شاخص دیگر، بررسی کلیشه های تکرارشونده در شخصیت پردازی است؛ برای نمونه، اینکه آیا شخصیت های ایرانی عمدتاً در نقش های امنیتی و منفی ظاهر می شوند یا طیف متنوعی از شخصیت های علمی، فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی نیز در این آثار حضور دارند.

آذرکمند ادامه داد: شیوه تأمین مالی، حمایت های نهادی، فرایند تبلیغات و نحوه توزیع بین المللی نیز می توانند موضوع پژوهش باشند. با این حال، درباره هر اثر باید اسناد و اطلاعات قابل اتکا بررسی شود و نباید بدون مدرک، جوایز جشنواره ای یا حمایت های مالی را نشانه جهت گیری سیاسی دانست. تحلیل دقیق زمانی امکان پذیر است که شواهد محتوایی و نهادی در کنار زمینه تاریخی و سیاسی قرار گیرند.

وی درباره چرایی تداوم کلیشه های سیاسی و امنیتی در بازنمایی ایران، با وجود ظرفیت های تاریخی و تمدنی این کشور، اظهار کرد: یکی از عوامل مهم را باید در تعارض برخی گفتمان های سیاسی با الگوی استقلال طلبانه جمهوری اسلامی ایران جست وجو کرد. انقلاب اسلامی با طرح یک نظام سیاسی مبتنی بر هویت دینی و استقلال از قدرت های مسلط، به یکی از موضوعات مناقشه برانگیز در روابط ایران و غرب تبدیل شد. در چنین فضایی، تصویرسازی رسانه ای از ایران گاهی تحت تأثیر رقابت های ایدئولوژیک قرار می گیرد و ظرفیت های فرهنگی و تمدنی کشور در حاشیه روایت های امنیتی قرار می گیرند.

وی انحصار نسبی در برخی شبکه های توزیع و قدرت تبلیغاتی شرکت های بزرگ رسانه ای را از دیگر عوامل مؤثر دانست و افزود: دسترسی به بازارهای جهانی تنها به کیفیت تولید وابسته نیست؛ شبکه توزیع، تبلیغات، زیرساخت های نمایش و امکان ارتباط با مخاطبان نیز در میزان دیده شدن یک اثر نقش دارند. هنگامی که یک کشور نتواند به طور مؤثر محصولات فرهنگی خود را در بازارهای جهانی عرضه کند، روایت های تولیدشده از سوی بازیگران قدرتمندتر ممکن است سهم بیشتری از ذهن مخاطبان را به خود اختصاص دهند.

ظرفیت سینمای ایران در روایت های انسانی و اجتماعی

آذرکمند با اشاره به ضرورت تقویت دیپلماسی رسانه ای ایران تصریح کرد: یکی از چالش های مهم، محدود بودن حضور مستمر و هدفمند آثار ایرانی در برخی بازارهای بین المللی است. سینمای ایران از ظرفیت های قابل توجهی در روایت های انسانی و اجتماعی برخوردار است، اما بهره برداری از این ظرفیت به برنامه ریزی بلندمدت، شناخت سلیقه مخاطبان کشورهای مختلف، تقویت زیرساخت های توزیع و همکاری های حرفه ای نیاز دارد. نمی توان انتظار داشت که صرف تولید یک فیلم ارزشمند، بدون تبلیغات و دسترسی مناسب، به تنهایی بر برداشت های تثبیت شده مخاطبان جهانی اثر بگذارد.

وی در پاسخ به این پرسش که سینمای ایران برای مقابله با ایران هراسی چه مسئولیتی دارد، اظهار کرد: نخستین ضرورت، عبور از رویکرد انفعالی و حرکت به سوی روایت سازی فعال است. با این حال، نباید مقابله با ایران هراسی را تنها در ساخت فیلم هایی خلاصه کرد که به صورت مستقیم به تقابل سیاسی ایران و غرب می پردازند. چنین آثاری ممکن است برای بخشی از مخاطبان داخلی جذاب باشند، اما اگر از منطق دراماتیک قوی، شخصیت پردازی باورپذیر و زبان هنری قابل ارتباط با مخاطب جهانی برخوردار نباشند، نمی توانند به تنهایی در اصلاح تصویر ایران مؤثر واقع شوند. روایت های انسانی و جهان شمول می توانند زمینه ارتباط عمیق تری میان مخاطب و شخصیت های ایرانی ایجاد کنند. خانواده، عشق، فقدان، امید، تلاش برای زندگی بهتر، عدالت خواهی و مواجهه انسان با دشواری های اجتماعی، موضوعاتی هستند که از مرزهای جغرافیایی و فرهنگی عبور می کنند. هنگامی که مخاطب با شخصیت ایرانی همراه می شود، دغدغه های او را می فهمد و با انتخاب ها و دشواری هایش ارتباط برقرار می کند، تصویر ذهنی اش از جامعه ایران می تواند از کلیشه های سیاسی فاصله بگیرد.

این استاد دانشگاه تأکید کرد: پرداختن به پیشرفت های علمی، ظرفیت های فرهنگی، سنت های انسانی و تجربه همزیستی اجتماعی نیز می تواند در شکل دهی به تصویری متوازن از ایران مؤثر باشد. البته منظور این نیست که سینما باید مشکلات جامعه را نادیده بگیرد یا صرفاً به نمایش جنبه های مثبت بپردازد؛ بلکه لازم است واقعیت را با تمام پیچیدگی هایش نشان دهد. روایتی که در آن نقاط قوت و ضعف، امیدها و نگرانی ها و تفاوت های اجتماعی به صورت باورپذیر بازتاب پیدا کنند، از نظر هنری نیز ظرفیت بیشتری برای جلب اعتماد مخاطب خواهند داشت.

آذرکمند درباره چگونگی بازتاب مفاهیم دینی و ارزش های انقلاب اسلامی در آثار سینمایی بدون گرفتار شدن در شعارزدگی بیان کرد: نخستین اصل، تبدیل مفاهیم انتزاعی به موقعیت های دراماتیک است. اگر فیلم ساز قصد دارد درباره عدالت، ایثار، مسئولیت پذیری یا کرامت انسانی سخن بگوید، بهتر است این مفاهیم را از طریق تصمیم ها، رفتارها و تحولات درونی شخصیت ها نشان دهد، نه اینکه آن ها را صرفاً در قالب سخنرانی یا دیالوگ های مستقیم بیان کند. شخصیت پردازی باورپذیر نیز اهمیت زیادی دارد. قهرمان داستان نباید موجودی بی نقص و جدا از تجربه های واقعی انسان باشد. شخصیت هایی که با تردید، ضعف، اشتباه و تعارض درونی روبه رو می شوند و در مسیر داستان به انتخاب های اخلاقی می رسند، برای مخاطب ملموس تر هستند. در چنین ساختاری، ارزش دینی زمانی اثرگذار می شود که در عمل شخصیت نمود پیدا کند و مخاطب بتواند پیامدهای آن را در جریان داستان ببیند.

مدیر گروه رصد و جریان شناسی رسانه ملی تصریح کرد: عدالت خواهی، مقابله با ظلم، محبت، فداکاری و دفاع از کرامت انسان، مفاهیمی هستند که در سنت اسلامی جایگاه مهمی دارند و در عین حال، برای مخاطبان سایر فرهنگ ها نیز قابل درک اند. فیلم ساز می تواند با تکیه بر این اشتراکات، هویت دینی و ملی خود را حفظ کند و در همان حال با مخاطبی ارتباط بگیرد که از نظر اعتقادی یا فرهنگی با جامعه ایران تفاوت دارد. آنچه اهمیت دارد، صداقت روایت و کیفیت هنری اثر است؛ زیرا پیام ارزشمند بدون ساختار روایی مناسب، لزوماً به تجربه ای ماندگار برای مخاطب تبدیل نمی شود.

شکل دهی به افکار عمومی 

وی با اشاره به نقش پلتفرم های جهانی و سریال های پرمخاطب در شکل دهی به افکار عمومی اظهار کرد: حوزه های علمیه و مراکز دینی برای شناخت دقیق سازوکارهای رسانه ای غرب، باید از واکنش های مقطعی فاصله بگیرند و به سمت پژوهش های تخصصی حرکت کنند. تحلیل آثار پرمخاطب، بررسی الگوهای شخصیت پردازی، شناخت جریان های فکری حاکم بر صنعت سرگرمی و مطالعه شیوه های توزیع محتوا در پلتفرم های جهانی، می تواند زمینه شناخت عمیق تر این عرصه را فراهم کند. تشکیل گروه های پژوهشی میان رشته ای با حضور کارشناسان علوم دینی، مطالعات فرهنگی، جامعه شناسی، ارتباطات و سینما می تواند در این زمینه مؤثر باشد. این گروه ها باید فراتر از توصیف محتوای آثار، به بررسی لایه های مختلف روایت و زمینه های شکل گیری آن بپردازند. استفاده از روش های آینده پژوهی نیز کمک می کند تا تغییرات فناوری، تحولات ذائقه مخاطبان و شیوه های جدید تولید و توزیع محتوا به صورت مستمر رصد شوند.

این استاد دانشگاه تربیت کارشناسان دینی آشنا با زبان رسانه را ضروری دانست و گفت: تسلط بر مبانی فقهی و اخلاقی، به تنهایی برای تحلیل یک اثر سینمایی کافی نیست. کارشناس دینی باید با اصول فیلمنامه نویسی، روایت، میزانسن، شخصیت پردازی و سازوکارهای صنعت تصویر نیز آشنا باشد تا بتواند ارزیابی دقیق تری ارائه دهد. از سوی دیگر، سینماگران نیز باید امکان دسترسی به مشاوره های پژوهشی معتبر را داشته باشند تا در صورت تمایل به پرداختن به موضوعات دینی، تاریخی و فرهنگی، از منابع قابل اعتماد بهره بگیرند.

آذرکمند بر ضرورت گفت وگوی مستمر میان حوزویان و هنرمندان تأکید کرد و افزود: نشست های مشترک زمانی اثربخش خواهند بود که به تبادل تجربه و شناخت متقابل منجر شوند، نه اینکه صرفاً به بیان توصیه های کلی محدود بمانند. حوزه های علمیه می توانند در زمینه تبیین مبانی اخلاقی، تاریخی و اعتقادی نقش آفرینی کنند و سینماگران نیز با انتقال تجربه های حرفه ای خود، محدودیت ها و الزامات روایت هنری را توضیح دهند. نتیجه چنین همکاری ای می تواند شکل گیری آثاری باشد که هم از پشتوانه پژوهشی برخوردارند و هم از نظر هنری و ارتباط با مخاطب قابل دفاع هستند.

وی درباره راهبرد بلندمدت مقابله فرهنگی با ایران هراسی اظهار کرد: دستیابی به این هدف نیازمند شکل گیری یک چرخه منسجم میان پژوهش، شناخت میدان رسانه ای، تربیت نیروی انسانی و عرضه بین المللی آثار است. این بخش ها نباید به صورت جزیره ای عمل کنند، بلکه باید ارتباطی مستمر میان آن ها برقرار باشد. در گام نخست، لازم است مبانی نظری و اخلاقی روایت در چارچوب اندیشه اسلامی، با توجه به مفاهیمی مانند عدالت، عقلانیت، کرامت انسانی و مسئولیت اجتماعی، به صورت روشمند تبیین شوند. در گام دوم، شناخت علمی سینمای غرب و سازوکارهای رسانه ای جهان اهمیت دارد. این شناخت باید بر تحلیل آثار، بررسی روندهای محتوایی، مطالعه ساختارهای اقتصادی و توزیعی و ارزیابی تغییرات ذائقه مخاطبان استوار باشد. هدف از چنین مطالعاتی، صرفاً شناسایی نقاط ضعف دیگران نیست، بلکه باید به شناخت ظرفیت های روایت ایرانی و یافتن راه هایی برای حضور مؤثرتر در عرصه بین المللی نیز منجر شود.

آذرکمند تربیت فیلم سازان متعهد و برخوردار از دانش حرفه ای را گام سوم این راهبرد دانست و گفت: تعهد فرهنگی و دینی زمانی در تولید اثر نتیجه بخش خواهد بود که با مهارت فنی، شناخت زبان سینما، آشنایی با زیبایی شناسی و توانایی استفاده از فناوری های جدید همراه شود. پرورش چنین نسلی مستلزم آموزش مستمر، حمایت از تجربه های خلاقانه و فراهم کردن امکان فعالیت حرفه ای برای فیلم سازان است. همچنین باید میان ارزش های مورد نظر سازندگان و نیازهای واقعی مخاطبان ارتباطی هنرمندانه برقرار شود.

وی در پایان با تأکید بر اهمیت حضور جهانی آثار ایرانی بیان کرد: مرحله نهایی این چرخه، توزیع هدفمند، بازاریابی فرهنگی و ایجاد شبکه های همکاری بین المللی است. همکاری با هنرمندان مستقل، مشارکت در رویدادهای معتبر سینمایی، شناخت بازارهای منطقه ای و جهانی و استفاده از ظرفیت کشورهای اسلامی می تواند به افزایش دامنه دسترسی آثار ایرانی کمک کند. در این مسیر، دیپلماسی فرهنگی باید بر اعتمادسازی، گفت وگو و معرفی واقعیت های متنوع جامعه ایران تکیه داشته باشد. مقابله مؤثر با ایران هراسی زمانی امکان پذیر خواهد شد که روایت ایرانی نه فقط در واکنش به تصویرسازی های منفی، بلکه با اتکا به کیفیت هنری، صداقت، شناخت مخاطب و حضور پایدار در بازارهای جهانی عرضه شود.

انتهای پیام

نظرات

captcha