جناح گرایی در برابر منافع ملی؛ آفت انسجام اجتماعی در وضعیت جنگی

در شرایطی که ایران با تهدیدهای خارجی، فشارهای سیاسی و جنگ روانی دشمنان مواجه است، انسجام ملی و همبستگی اجتماعی از جمله مؤلفه های مهم قدرت و بازدارندگی کشور به شمار می رود. در این میان، حضور مردم در تجمعات و میدان های عمومی، افزون بر نمایش حمایت اجتماعی از کشور، می تواند پیام روشنی از اراده ملی برای دفاع از استقلال و تمامیت ارضی ایران به جهان مخابره کند؛ البته حفظ فراگیری این اجتماعات و پرهیز از تبدیل آن ها به عرصه اختلافات جناحی، از الزامات تقویت این سرمایه اجتماعی است.

در همین راستا و به منظور تبیین جایگاه وحدت در بازدارندگی در برابر دشمن و ضرورت حضور فراگیر مردم در تجمعات، بدون غلبه دادن تعصب های جناحی و تسویه حساب های سیاسی، ایکنا با حجت الاسلام والمسلمین محمدرضا تویسرکانی ، نماینده ولی فقیه در نیروی هوافضای سپاه، گفت وگو کرده است که مشروح آن را در ادامه می خوانیم:

بیشتر بخوانید:

مسئولان ظرفیت حضور مردم را به سرمایه اجتماعی پایدار تبدیل کنند مردم اجازه ندهند اختلاف افکنی ها به وحدت ملی آسیب برساند

ایکنا ـ حضور و کنش مردم در خیابان، در شرایط فعلی که جامعه با انواع فشارها و تهدیدهای خارجی مواجه است، چه نقشی در تقویت وحدت و انسجام ملی دارد و چه تصویری از اقتدار ایران در برابر جنگ روانی و تهدیدهای مکرر دشمن ارائه می کند؟

ما مؤلفه های متفاوتی برای بازدارندگی در برابر دشمن داریم و باید به این مؤلفه ها توجه کنیم تا بازدارندگی مقتدرانه ای شکل بگیرد و دشمن به فکر تعرض و تجاوز به ملت ایران نباشد.

یکی از این مؤلفه ها که به نظر می رسد مهم ترین مؤلفه بازدارندگی باشد، وحدت است. مؤلفه دیگر، قدرت دفاعی کشور است. همچنین قدرت امنیتی کشور و تاب آوری مردم از دیگر مؤلفه های بازدارندگی به شمار می روند. مؤلفه های مختلفی در این زمینه وجود دارد، اما همه این مؤلفه ها را می توان ذیل وحدت تعریف کرد.

نمایش وحدت در برابر جهانیان و اینکه این وحدت را به صورت عملی به منصه ظهور برسانیم، از طریق همین تجمعات خیابانی امکان پذیر است. این تجمعات می توانند نشانه، علامت و آیه وحدت ملت ایران باشند.

به همین دلیل، مقام معظم رهبری، حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه ای تأکید مؤکدی دارند که تجمعات خیابانی نباید به عرصه تسویه حساب های سیاسی، تعصب های جناحی، مجادله های قبیله ای و خدای ناکرده درگیری و زد و خورد تبدیل شوند یا موجب قهر و غضب میان مردم شوند.

وقتی تجمعات خیابانی دچار مسائل جناحی شود، عده ای در این اجتماعات شرکت نمی کنند و برخی دیگر نیز احساس مسئولیت خود را از دست می دهند. وقتی تریبون در اختیار یک جناح یا یک تفکر خاص قرار بگیرد، گروهی که آن تفکر را قبول ندارند، برای حضور در این اجتماعات بی انگیزه می شوند.

به همین دلیل، تأکید مقام معظم رهبری این است که تجمعات خیابانی باید به شکل اولیه خود برگزار شوند. شکل اولیه این تجمعات چه بود؟ یک حرکت خودجوش مردمی که با نگاه به منافع ملی شکل گرفت و مردم با محوریت ایران به میدان آمدند؛ یعنی هدف اصلی، حفظ ایران در برابر تعرض و تجاوز دشمن بود.

اکنون نیز باید همه ملت ایران در تجمعات خیابانی نمایندگی داشته باشند و حضور فعالی در این اجتماعات پیدا کنند تا وحدت ملت ایران در برابر رسانه ها و در معرض دید جهانیان به نمایش گذاشته شود. چنین حضوری می تواند بازدارندگی ایجاد کند.

اگر این وحدت وجود نداشته باشد، نمی توانیم صرفاً با موشک و دیگر قدرت های نظامی، کشور را حفظ کنیم. قدرت دفاعی و نظامی مهم است، اما وحدت ملی نیز جایگاه اساسی در حفظ کشور و بازدارندگی در برابر دشمن دارد.

ایکنا ـ در روزها و هفته های نخست تجمعات خیابانی، شاهد حضور و مشارکت طیف های مختلف اجتماعی بودیم، اما به نظر می رسد به تدریج از میزان این تکثر اجتماعی کاسته شده است. این مسئله ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد؛ از جمله اینکه گروه ها یا جریان های خاصی از این اجتماعات در جهت اهداف خود استفاده کرده باشند. با توجه به اینکه انتظار می رود این تجمعات زمینه رویش و جذب اقشار مختلف مردم را فراهم کنند، کاهش حضور برخی طیف ها چه آسیب هایی برای وحدت و انسجام ملی به همراه دارد؟

در منطق قرآن کریم و سیره اهل بیت(ع)، یکی از عواملی که موجب کمرنگ شدن ارزش ها می شود، تعصب های قبیله ای است. امروز اگرچه قبیله به معنای گذشته آن موضوعیت ندارد، اما می توانیم به جای آن، از جناح، گروه و حزب سخن بگوییم.

اگر تجمعات خیابانی ما اسیر جریانی شود که تعصب های جناحی خود را بر منافع ملی ترجیح می دهد، متأسفانه برخی جناح ها چنین رویکردی دارند، این ترجیح تعصب های جناحی و کینه های قبیله ای به تفرقه و اختلاف منجر خواهد شد.

از نظر قرآن کریم، تفرقه و اختلاف از بدترین عذاب هاست؛ چراکه اگر ما وحدت داشته باشیم، حتی با وجود کمبودهایی مانند بی آبی، بی برقی و کمبود گاز، می توانیم تاب آوری خود را حفظ کنیم. اما وقتی جامعه دچار تفرقه شود، تحمل مشکلات نیز دشوارتر خواهد شد. بنابراین، اختلاف و تفرقه می تواند آسیب هایی به مراتب جدی تر از بسیاری از مشکلات و کمبودهای دیگر به همراه داشته باشد.

به همین دلیل، امام شهید ما بارها بر ضرورت حفظ ایران و حضور مردم با محوریت منافع ملی تأکید می کردند. ایشان می فرمودند اگر کسی اسلام یا جمهوری اسلامی را قبول ندارد، یا حتی اگر کسی من را قبول ندارد، به عشق ایران به میدان بیاید. محور این دعوت، ایران بود؛ یعنی حتی اگر افراد در برخی باورها و دیدگاه های سیاسی با یکدیگر اختلاف داشته باشند، باید بتوانند بر سر حفظ ایران و دفاع از کشور به وحدت برسند.

این فریاد و راهبرد امام شهید ما بود و با همین راهبردهای آسمانی، ایران حفظ شد. همین رویکرد نیز امروز از سوی رهبر معظم انقلاب دنبال و بر آن تأکید می شود.

مقام معظم رهبری، حضرت آیت الله العظمی سیدمجتبی حسینی خامنه ای، تجمعات خیابانی را رصد می کنند و حتی درباره کمرنگ شدن حضور برخی گروه ها و جریان ها، از جمله آنچه به جمعیت خاکستری معروف است، تذکر داده اند و خواستار آسیب شناسی این مسئله شده اند. این پرسش مطرح است که چرا حضور برخی اقشار و گروه ها کمرنگ شده و چرا رسانه ملی حضور آن ها را به اندازه کافی نشان نمی دهد؟ باید این موضوع بررسی شود و موانع حضور مردم برطرف شود تا همه بتوانند در این اجتماعات شرکت کنند.

اگر قرار است همه مردم در تجمعات حضور داشته باشند، تریبون این اجتماعات باید در اختیار افرادی باشد که منافع ملی برایشان اهمیت دارد، نه منافع جناحی. این افراد نباید گرفتار بغض و کینه نسبت به شخصیت های سیاسی، از جمله پزشکیان، قالیباف، عراقچی، جلیلی و دیگران باشند. در واقع، نباید مسائل مربوط به شخصیت های سیاسی، محور تجمعات خیابانی قرار بگیرد.

تریبون این اجتماعات باید در اختیار کسانی باشد که در چارچوب رهنمودهای ولایت حرکت می کنند و خط فکری و سیاسی خود را از شخصیت هایی غیر از ولی خدا نمی گیرند. تنها در چنین شرایطی می توان زمینه حضور فراگیر مردم و تقویت وحدت و انسجام ملی را فراهم کرد.

ایکنا ـ در تقویت وحدت و انسجام ملی، مسئولان نیز نقش مهمی دارند و انجام صحیح وظایف از سوی آنان می تواند این ظرفیت اجتماعی را از یک واکنش مقطعی به سرمایه ای پایدار برای انسجام کشور تبدیل کند. مسئولان چگونه می توانند با عملکرد خود به تحقق این هدف کمک کنند؟

مسئولان در این زمینه دو وظیفه اساسی دارند؛ نخست اینکه خودشان گرفتار تعصب های جناحی نباشند و واقعاً منافع ملی برایشان اهمیت داشته باشد. نباید انتخابات آینده یا آینده سیاسی خود را در اولویت قرار دهند، بلکه باید آینده ایران را ببینند. این بسیار مهم است که دل در گرو ایران و ولایت داشته باشند، نه اینکه دل بسته جناح، حزب و گروه خود باشند.

در شرایط جنگی، حضور مسئولان فراجناحی برای کشور از نان شب واجب تر است. مسئول باید منافع ملی را بر منافع جناحی ترجیح دهد و در تصمیم گیری ها، آینده کشور را ملاک قرار دهد.

دومین وظیفه مسئولان این است که علاوه بر کنار گذاشتن تعصب های جناحی، کارآمد باشند و با روحیه جهادی فعالیت کنند. به تعبیر امام شهید، مسئولان باید مدیر جهادی باشند؛ یعنی شرایط کشور را درک کنند و بدانند که اکنون در وضعیت جنگی قرار داریم و باید متناسب با این شرایط عمل کنند.

برای مثال، وقتی فردی مسئولیت اقتصادی کشور را برعهده دارد، نمی تواند بدون توجه به شرایط موجود، کار خود را به روال عادی دنبال کند. او باید شبانه روز تلاش کند تا برق، بنزین، آرد، نان و سایر امکانات و کالاهای مورد نیاز مردم تأمین شود. همچنین باید این امور را به طور مستمر رصد و کنترل کند، با گرانی ها مقابله کند و در برابر فساد اقتصادی بایستد.

قوه قضائیه، قوه مجریه و قوه مقننه نیز باید چنین احساس مسئولیتی داشته باشند و با درک شرایط جنگی کشور فعالیت کنند و حس جنگی به خود بگیرند؛ البته این روحیه را در بخش قابل توجهی از مسئولان مشاهده می کنیم و من این موضوع را صریحاً عرض می کنم.

شما دیدید که هم در جنگ 12روزه و هم در جنگ 40روزه رمضان، ما کمبود خاصی را در کشور احساس نکردیم؛ حتی در زمینه بنزین نیز با کمبود مواجه نشدیم. البته ممکن بود به دلایل روانی، صف ها و ازدحام هایی شکل بگیرد، اما این مسئله به معنای کمبود واقعی بنزین نبود.

این وضعیت، نتیجه عملکرد جهادی مسئولان است که به حمدالله در دولت، مجلس و بخش های دیگر وجود داشت و باید تقویت شود.

امام شهید تأکید داشتند که هر مسئولی باید جایگاه خود را مرکز عالم بداند؛ یعنی مسئولیت خود را جدی بگیرد و با تمام توان برای انجام وظایفش تلاش کند. اگر چنین روحیه ای در مسئولان شکل بگیرد و هرکدام از آنان خود را در قبال وظایف و مسئولیت هایش پاسخ گو بداند، زمینه تقویت انسجام ملی فراهم خواهد شد.

بنابراین، دو عامل در عملکرد مسئولان اهمیت اساسی دارد: نخست، کنار گذاشتن تعصب های جناحی و پرهیز از نگاه جناحی در اداره کشور و دوم، برخورداری از روحیه جهادی و احساس مسئولیت متناسب با شرایط جنگی. این دو عامل در کنار یکدیگر می توانند وحدت، همبستگی عمومی، انسجام ملی و بازدارندگی در برابر دشمن را تقویت کنند.

انتهای پیام