کشف حجاب ابزاری سیاسی برای مخالفت با نظام اسلامی است

به گزارش ایکنا، نیره قوی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، چهارم آبان ماه در نشست علمی «بررسی تطبیقی عفاف و حجاب در قبل و بعد از انقلاب اسلامی» به وضع حجاب در دوره قاجار اشاره کرد و گفت: در دوره قاجار چند جریان وجود داشت؛ از جمله اینکه در اواخر قاجار جریان مارکسیست وارد فضای فکری و فرهنگی ایران شد.

وی با بیان اینکه اسلام گرایی، ملی گرایی و مارکسیسم سه جریانی بود که در دوره قاجار ایجاد شد، اظهار کرد: حجاب از دوره بعد از اسلام به عنوان یک واجب معرفی شده است؛ خانم نیکی کدی از نویسندگان آمریکایی گفته است اکثریت کسانی که در ایران بودند از خانه با حجاب بیرون می رفتند البته او بر تفاوت حجاب در شهرها و روستاها تأکید کرده و گفته شیعه توانسته بود حجاب را به عنوان یک هویت برجسته بین مردم جا بیندازد.

قوی بیان کرد: جریان اسلام گرای دوره قاجار در درون خود جریان موعودگرایی مانند شیخیه، بابیت و بهائیت را به همراه داشت و در این دوره، شاهد ورود تفکرات غربی به ایران هم هستیم، از این رو زنی به نام طاهره قره العین(که روحانی زاده هم بوده است) از پیشقراولان کشف حجاب در دوره قاجار بوده است. او بدون حجاب نزد مردها می رفت و آن را به عنوان دستور اسلام معرفی می کرد، در حالی که حجاب حکم اخلاقی و الهی و منطبق بر فرهنگ مردم ایران بود.

قوی اظهار کرد: تاج السلطنه دختر ناصرالدین شاه هم بعد از سفر به فرنگ حجاب خود را کنار گذاشت و حجاب را عامل عقب ماندگی معرفی کرد. به گفته نیکی کدی، همسر ناصرالدین شاه هم در سفر به روسیه حجاب اولیه را کنار گذاشت. بنابراین سیاسی شدن مقوله حجاب کم کم از این مقطع در ایران جدی شد.

قوی با بیان اینکه در ایران علاوه بر مسلمانان، یهودی، زرتشتی و مسیحی هم بودند، اظهار کرد: تصاویر موجود در آن دوره که توسط انجمن کلیمیان چاپ شده است، نشان می دهد آن ها هم حجاب داشتند، همچنین زنان زرتشتی و مسیحی هم حجاب داشتند.و در سن بلوغ جشنی گرفته می شد و دختران با حجاب می شدند و به تکالیف شرعی عمل می کردند.

وی افزود: در جنگ جهانی اول و محاصره ایران از سوی قدرت های استکباری یکسری جریانات منورالفکر مانند تقی زاده، زمینه را برای کشف حجاب فراهم کردند. همچنین در مشروطه اوج این جریانات را شاهدیم. در این دوره یکسری انجمن برای رواج بی حجابی ایجاد شد. در دوره مظفرالدین شاه یکسری روزنامه هایی هم منتشر می شد که در آن تأکید می شد اگر بخواهیم برابری زن و مرد رخ دهد، باید زنان آزادانه و بدون حجاب وارد عرصه اجتماعی شوند.

راه اندازی انجمن های رواج بی حجابی

وی با بیان اینکه انجمن زنان وطن خواه، یکسری انجمن های مخفی دیگر و مدارسی در این زمینه تشکیل شد، گفت: امین الدوله مجوز ساخت مدارس جدید را صادر کرد و فرانسوی ها در آن به آموزش دختران پرداختند. اتحاد فرانسویان با اتحادیه جهانی یهود هم از حوادث مهم این دوره برای تقویت جریان یهود بود.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی با بیان اینکه زمان قاجار، دروازه ورود ایران به دوره ایران نوین بوده است، گفت: در دوره رضاخان همزمان یکسری اتفاقاتی در غرب رخ داد، از جمله جنبش زنان و بحث برابری و کشف حجاب در ترکیه. سیاسی شدن حجاب با ابزار کشف حجاب به تدریج خود را در سرزمین های اسلامی را نشان داد. در دوره امان الله خان در افغانستان، یعنی دو دهه بعد از جنگ جهانی اول، سه کشور مسلمان به سمت کشف حجاب رفتند؛ افغانستان، ترکیه و ایران؛ بنابراین ریشه بی حجابی به قبل از انقلاب برمی گردد. کمال آتاتورک، کشف حجاب را به صورت رسمی در ترکیه اعلام کرد و رضاخان هم با سفر به ترکیه به مشابهت سازی با او روی آورد و وقتی به ایران برگشت، این کار را آغاز کرد.

قوی بیان کرد: غرب توانست از طریق دست نشاندگان خود در کشورهای اسلامی به رواج بی حجابی دامن بزند؛ رضاخان عملا قانون قرآنی حجاب را زیر پا گذاشت و علنا دستور داد زنان ایرانی نباید حجاب داشته باشند. او وقتی به شهرها و مدارس تربیت معلم رفت خانواده خودش و اطرافیانش را بی حجاب کرد و دستور داد که دختران و زنان ایرانی باید بی حجاب شوند. آلیانس، مجموعه فرهنگی یهود هم از پشتیبانان اصلی بی حجابی در ایران بود.

نقش رضاخان در ترویج حرمت سیاسی و شرعی بی حجابی

وی اضافه کرد: رضاخان یک ناهنجاری را قانونی کرد و در قالب این قانون یک حرمت سیاسی برای کشور به وجود آورد؛ البته در دوره پهلوی دوم بر اثر فشار علما و مقاومت مردم لغو شد. هر چند، لغو این قانون اینطور نبود که مردم به دوره قبل از قانون برگردند، بلکه در دوره پهلوی دوم، حجاب ابزاری مهم علیه هویت زن مسلمان و فرهنگ ایرانی و اسلامی بود؛ قانون لغو شد ولی زن محجبه مورد بی مهری در مراکز و مشاغل مختلف بود و اشرف پهلوی هم با تبعیت از جریانات برابری در غرب، این کار را وارد ایران کرد و در کنفرانس های بین المللی حضور یافت. راهبرد پهلوی هیچ تغییری نکرد ولی روش آنان در رواج بی حجابی تغییر یافت.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی با اشاره به وضع حجاب بعد از انقلاب اسلامی، گفت: بعد از انقلاب و کمتر از یک ماه، امام خمینی(ره) اعلام کردند که زنان در مراکز اداری و دولتی باید باحجاب باشند. برای امام خیلی موضوع مهمی بود که این دستور را دادند. البته امام فرمودند چادر واجب نیست بلکه حجاب کفایت می کند.

قوی با بیان اینکه حضرت امیر(ع) فرمودند پاداش رزمنده راه خدا بالاتر از انسان پاکدامن نیست و انسان پاکدامن نزدیک است که فرشته ای از فرشتگان الهی شود، اظهار کرد: یک دسته اقدامات مرتبط با حجاب بعد از انقلاب فرهنگی و ارشادی بوده است از جمله قریب به هزار جلد کتاب و صدها پژوهش چاپ و همایش های بسیاری در مورد حجاب برگزا شده است. برخی اقدامات هم تقنینی بوده است؛ برخی اقدامات هم ترویجی و تبلیغی بوده است؛ مصوبات مرتبط با حجاب در شورای عالی انقلاب فرهنگی به تصویب می رسد که کاملاً قانونی است؛ در این شورا هم مصوبات متعددی در این زمینه وجود دارد.

کمبود قانون برای حجاب نداریم

قوی بیان کرد: اولین مصوبات را مجلس داده است که به حدود 15 مصوبه می رسد؛ مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی هم همین تعداد است. حدود 12 مجموعه مانند وزارت ارشاد، وزارت آموزش و پرورش و مراکز غیر دولتی و آموزشی و ... هم قانون و مصوباتی برای رعایت عفاف و حجاب وضع کرده اند. در چند سال اخیر ما راهی رفتیم که کشور را با مشکل مواجه کرده است؛ برخی مسئولان به تصور اینکه یا قانون نداریم یا ناقص است، گفتند قانون نداریم ولی من خطاب به همه می گویم که قانون زیاد داریم ولی با نگاه سطحی، کشور را به چالش برده ایم و هنوز هم برخی تصور دارند که قانون نداریم.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی اظهار کرد: در چند سال اخیر جریانی در کشور شروع شد که ما قانون برای حجاب نداریم و باید قانون بنویسیم در حالی که بخشنامه و قوانین متعددی داشتیم؛ البته خوب است به روز شود ولی دلیلی برای قانون جدید نداریم. برخورد مسئولان با قوانین حجاب و اینکه هر دولتی آمد تلاش کرد تا قانون بنویسد، حجاب را کاملاً سیاسی کرد و ابزاری به دست اپوزیسیون و مخالفان نظام اسلامی داده شد.

وی به جریانی مشترع اشاره کرد که می گفتند حجاب یک موضوع اخلاقی است و برخی هم می گفتند ما کاری با اخلاق نداریم بلکه حجاب یک قانون است و باید به آن پاینبد باشیم و گفت: در دهه دوم انقلاب یک جریان خزنده باقیمانده از قبل انقلاب با تعداد کمی از افراد کارهایی مانند آتش زدن چادر و ... را دنبال می کردند و البته جریان عمومی مردم با آنان همراهی نداشتند. اما اصطلاح حجاب اجباری که اصطلاح غلطی هم هست، بعدها وارد ادبیات ایران شد و این اصطلاح را ابزاری برای ترویج کشف حجاب و سیاسی کردن آن به کار بردند.

قوی بیان کرد: اوج این جریان که منجر به وضع امروزی است، از سوی گروهی ایجاد شد که خودشان پایبند به حجاب نیستند و بی حجابی را به نمادی علیه انقلاب و نظام اسلامی به کار گرفتند. سیاسی شدن حجاب در یک دهه اخیر و به خصوص بعد از 1401، به یک روش اثربخش در دست مخالفان تبدیل شد. این گروه سردمدارانی در میدان و سرمدارانی در پشت صحنه فکری دارد.

ترویج بی حجابی را ساده انگاری نکنیم

وی افزود: در دهه اول انقلاب حجاب مقوله سیاسی نبود ولی از دهه دوم به بعد و به خصوص در دهه پنجم این موضوع کاملاً سیاسی شد. از این جریان نباید به سادگی عبور کرد زیرا یک عده پیاده نظام دارد و مورد حمایت جریانات فکری و دشمنان است. در رأس برخی از این جریانات فکری کسی چون صدیقه وسمقی است که خواستار کشف حجاب شد. او می گوید سیاست های افراطی خلق فاجعه است و بارها فجایع فراموش نشدنی آفریده است.

وی تصریح کرد: او از جریان مهسا استفاده می کند و به بی حجابی دامن می زند. او در کتاب «چرا علیه حجاب شوریدم» هم مفصلاً به این بحث پرداخته لذا قابل توجیه است که چرا رادیو فردا و رسانه های دیگر با او مصاحبه می کنند. وسمقی و کشف حجاب او ابزاری کاملاً سیاسی برای مخالفت با انقلاب بوده و هست.

وی افزود: برخی جریانات در کشور هم با رویکرد درون دینی به نقد حجاب می پردازند از جمله آقای ترکاشوند که در کتابی به بی حجابی دامن زده است لذا جریانات مختلفی دنبال این هستند این حرام سیاسی را در کشور عادی سازی کنند لذا رهبری شهید فرمودند که بی حجابی هم حرام سیاسی و هم شرعی است.

انتهای پیام