صدرنشینِ بی خطر با فولاد آب شد؛ صبر پرسپولیس حد دارد!

به گزارش خبرنگار مهر، دیدار تیم های فوتبال پرسپولیس و فولاد خوزستان در هفته دهم لیگ برتر با نتیجه یک بر صفر به سود نماینده خوزستان به پایان رسید تا سرخپوشان پایتخت دومین شکست فصل جاری خود را متحمل شوند.

پرسپولیس در این مسابقه فرصت داشت با استفاده از امتیاز میزبانی، جایگاه خود را در صدر جدول تثبیت کند اما آمار بازی نشان می دهد تنها دقایقی از این مسابقه برای شاگردان مهدی تارتار بوی گل می داد و فولاد با دفاع چند لایه و توقف های خواسته و ناخواسته توانست ترمز پرسپولیس را سر بزنگاه بکشد.

مالکیت توپ بدون موقعیت برای پرسپولیس

شاید مهمترین ایراد پرسپولیس در این مسابقه، کمبود موقعیت های جدی گلزنی بود. تیمی که با هدف پیروزی وارد زمین می شود و برای حفظ صدر جدول بازی می کند نمی تواند صرفاً با در اختیار داشتن توپ و انتقال آن میان بازیکنان عملکرد هجومی خود را قابل قبول بداند.

پرسپولیس در برابر فولاد برای رسیدن به دروازه حریف با دشواری روبه رو بود. دفاع چندلایه شاگردان حمید مطهری فضای چندانی در اختیار مهاجمان میزبان قرار نمی داد، اما حقیقت اینجاست که پرسپولیس هم در شکستن خطوط دفاعی حریف و ایجاد موقعیت های متوالی کار خاصی نکرد.

در چنین شرایطی، افزایش تعداد پاس ها یا حضور بیشتر در نیمه زمین حریف نمی تواند ضعف در خلق موقعیت را پنهان کند. شاید وقتش رسیده است تنوع تاکتیکی به داد تارتار برسد تا پرسپولیس راه های متنوع تری برای رسیدن به دروازه پیدا کند.

موقعیت هایی که برای نجات صدرنشین کافی نبود

یکی از مهم ترین فرصت های پرسپولیس در دقیقه 14 شکل گرفت؛ جایی که علی علیپور روی ارسال تیوی بیفوما صاحب موقعیت شد، اما حامد لک ضربه او را مهار کرد و توپ به کرنر رفت. این صحنه می توانست مسیر مسابقه را تغییر دهد، ولی پرسپولیس نتوانست از آن به عنوان نقطه شروع فشار مؤثرتر روی دروازه فولاد استفاده کند.

در ادامه نیز فرصت هایی برای سرخ پوشان به وجود آمد اما تعداد و کیفیت موقعیت ها با انتظاری که از تیم مدعی صدرنشینی می رفت، تناسب نداشت. در دقیقه 33، پورعلی فرصت مناسبی را از دست داد و در دقیقه 71 نیز سرگیف نتوانست از موقعیت خود استفاده کند.

بررسی هر دو صحنه نشان می دهد این تیم در بازی هایی که به قول تارتار «گره» می خورد ناموفق است. شاگردان تارتار حدود 57 درصد نبردهای انفرادی را پیروز شدند اما دقت پاس 80 درصدی آنها چندان رو به جلو نبود تا بازی عرضی هافبک ها کمکی به مهاجمان برای ایجاد موقعیت گلزنی نکند.

فولاد با فرصت کمتر، ضربه تعیین کننده را زد

در سوی دیگر فولاد با وجود آنکه در بخش هایی از مسابقه عقب تر بازی کرد و بیشتر به سازمان دفاعی خود متکی بود توانست برنامه اش را تا دقایق پایانی دنبال کند. این تیم اجازه نداد فشار پرسپولیس به موجی از موقعیت های خطرناک تبدیل شود و در نهایت با گل وحید امیری در دقیقه 87 به هدف خود رسید.

البته گل دیرهنگام فولاد به تنهایی تمام واقعیت مسابقه را توضیح نمی دهد. نکته مهم تر این است که پرسپولیس پیش از دریافت گل نیز در ساختن موقعیت های کافی ناکام بود و نمی توان تمام مشکل این تیم را به یک اتفاق در دقایق پایانی نسبت داد.

صبر هواداران پرسپولیس کم شد!

شکست مقابل فولاد، فراتر از از دست رفتن سه امتیاز، هشداری برای کادر فنی پرسپولیس است. نکته ای که از میان افسوس ها و همچنین نارضایتی تماشاگران بازی می توان به وضوح موشکافی کرد. تیمی مدعی قهرمانی است باید امتیازهای دور رفت را خیلی بهتر جمع کند و بتواند حتی در مسابقاتی که حریف فضای کمی در اختیارش می گذارد، موقعیت های گلزنی ایجاد کند. پرسپولیس مالک 62 درصدی توپ و میدان در این بازی بود اما نتوانست خلق موقعیت کند.