معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
دونالد ترامپ بار دیگر با طرح تهدیدهایی علیه ایران، احتمال حمله نظامی را مطرح کرده است؛ تهدیدهایی که در کنار تحرکات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی ، گمانه زنی ها درباره احتمال ورود تقابل به مرحله ای تازه را افزایش داده است. با این حال، توان دفاعی ایران، تجربه درگیری های گذشته و افزایش هماهنگی در ساختار سیاسی، نظامی و امنیتی کشور، از جمله مؤلفه هایی است که می تواند محاسبات طرف مقابل را پیچیده کرده و تصمیم گیری برای آغاز جنگی جدید را با تردید مواجه سازد.
دونالد ترامپ بار دیگر با طرح تهدیدهایی علیه ایران، احتمال حمله نظامی را مطرح کرده است؛ تهدیدهایی که در کنار تحرکات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی، گمانه زنی ها درباره احتمال ورود تقابل به مرحله ای تازه را افزایش داده است. با این حال، توان دفاعی ایران، تجربه درگیری های گذشته و افزایش هماهنگی در ساختار سیاسی، نظامی و امنیتی کشور، از جمله مؤلفه هایی است که می تواند محاسبات طرف مقابل را پیچیده کرده و تصمیم گیری برای آغاز جنگی جدید را با تردید مواجه سازد. در چنین شرایطی، این پرسش مطرح است که تهدیدهای اخیر تا چه اندازه جدی است و آیا آمریکا و رژیم صهیونیستی علی رغم در پیش بودن انتخابات میان دوره ای ایالات متحده و کنست با وجود توان دفاعی و آمادگی ایران، حاضر به پذیرش هزینه های یک رویارویی تازه خواهند بود؟
در همین راستا، خبرگزاری ایکنا با حسین آجرلو، مدیر گروه غرب آسیا و شمال آفریقای مؤسسه بین المللی ابرار معاصر و کارشناس مسائل غرب آسیا، درباره احتمال تشدید تنش و آغاز دور تازه ای از درگیری، تأثیر توان دفاعی و انسجام فرماندهی ایران بر محاسبات آمریکا و رژیم صهیونیستی، پیامدهای منطقه ای و بین المللی جنگ احتمالی و نقش ملاحظات انتخاباتی در تصمیم گیری طرف مقابل گفت وگو کرده است که در ادامه مشروح آن را می خوانیم:
ایکنا ـ با توجه به تهدیدهای اخیر آمریکا علیه ایران، ناکامی این کشور در دستیابی به اهداف راهبردی خود و تداوم میانجیگری های دیپلماتیک، آیا می توان گفت تنش ها با ایران وارد مرحله تازه ای می شود؟ ارزیابی کلی شما از وضعیت کنونی و احتمال افزایش تنش چیست؟
همان طور که می دانید، از خردادماه سال 1404 وارد چرخه ای از جنگ و تنش میان جمهوری اسلامی ایران، ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی شده ایم. این چرخه در مقاطعی به جنگ تمام عیار، مانند جنگ 12روزه و جنگ 40روزه، منجر شده و در مقاطع دیگر نیز در قالب جنگ ترکیبی، فشارهای اقتصادی و اجتماعی، درگیری های مقطعی و اقدامات مختلف نظامی و امنیتی ادامه یافته است.
مسئله اصلی این است که آیا این چرخه تنش به مرحله تشدید درگیری ها یا به تعبیر تخصصی، تشدید تنش منجر خواهد شد یا خیر؟ احتمال تشدید تنش وجود دارد؛ زیرا روابط ایران و آمریکا همچنان به نقطه ای نرسیده است که دو طرف به سمت کاهش پایدار تنش حرکت کنند. در واقع، همچنان با نوعی پویایی درگیری میان طرفین مواجه هستیم که گاهی به جنگ تمام عیار و گاهی به شکل های دیگری از فشار و تقابل بروز پیدا می کند.
از آنجا که این چرخه هنوز به سرانجام مشخصی نرسیده و روند کاهش تنش نیز تثبیت نشده است، احتمال وقوع شکل های مختلفی از تشدید تنش وجود دارد. حتی توافق اسلام آباد نیز که می توانست گامی در مسیر کاهش تنش باشد، تاکنون نتوانسته است این روند را به نتیجه ای پایدار برساند و ظرفیت خود را برای پایان دادن به وضعیت موجود به طور کامل نشان دهد. البته در کنار احتمال افزایش تنش، امکان کاهش آن نیز همچنان وجود دارد؛ بنابراین، مهم ترین ویژگی شرایط کنونی، عدم قطعیت درباره مسیر تحولات آینده است.
از سوی دیگر، دیپلماسی تاکنون نتوانسته است راهکاری برای تأمین خطوط قرمز دو طرف پیدا کند. خواسته اصلی ایران، پایان دادن به وضعیت جنگی، تهدیدها و فضای حاکم بر تقابل نظامی است؛ در مقابل، آمریکا به دنبال آن است که ایران را، دست کم در موضوع هسته ای و در مراحل بعدی در سایر حوزه ها، به پذیرش خواسته های خود وادار کند.
این دو رویکرد همچنان در برابر یکدیگر قرار دارند و مذاکرات جاری نیز نتوانسته است راه حل میانه ای برای دستیابی به توافقی، حتی موقت در سطح توافق اسلام آباد، ایجاد کند. در نتیجه، این احتمال وجود دارد که طرف آمریکایی برای وادار کردن ایران به پذیرش اهداف خود، بار دیگر به سیاست افزایش تنش و حتی اقدام نظامی روی بیاورد؛ اقدامی که ممکن است از عملیات محدود نظامی تا حمله ای گسترده تر را شامل شود.
برخی نشانه ها، از جمله افزایش تحرکات لجستیکی آمریکا در منطقه، هماهنگی با رژیم صهیونیستی و تلاش برای آماده سازی بسترهای سیاسی، می توانند در چارچوب احتمال افزایش فشارها ارزیابی شوند. سفر میانجی ها و تحرکات دیپلماتیک نیز بخشی از همین فضای پیچیده است؛ فضایی که در آن، مسیر دیپلماسی و احتمال تشدید تقابل نظامی به طور هم زمان مطرح هستند.
در واقع، مسئله این است که آمریکایی ها همچنان در پی آن هستند که ایران خواسته های آنان را بپذیرد، در حالی که تهران چنین رویکردی را قبول نکرده است. خواسته های آمریکا در حوزه هسته ای، از جمله غنی سازی اورانیوم و نظارت ها، و همچنین موضوعات موشکی، پهپادی و روابط ایران با متحدان منطقه ای، از جمله محورهای اختلاف میان دو طرف هستند.
ایران نیز با توجه به مواضع و رویکردهای خود نشان داده است که هزینه پذیرش این خواسته ها و تسلیم شدن در برابر فشارها را بیشتر از هزینه مقاومت و رویارویی می داند. به همین دلیل، بر مواضع خود تأکید دارد و آمادگی مقابله با فشارها را حفظ کرده است.
در چنین شرایطی، یکی از گزینه های پیش روی آمریکا می تواند اقدام نظامی محدود یا گسترده با همکاری برخی کشورهای منطقه، به ویژه رژیم صهیونیستی، باشد. البته این احتمال نیز وجود دارد که تهدید و اقدام نظامی با هدف افزایش فشار بر ایران و وادار کردن تهران به پذیرش توافقی مطابق با خواسته های آمریکا دنبال شود؛ رویکردی که از آن با عنوان دیپلماسی مبتنی بر فشار یا استفاده از ابزار نظامی برای پیشبرد مذاکرات یاد می شود.
ایکنا ـ توان دفاعی ایران و پیامدهای منطقه ای و بین المللی وقوع جنگی جدید و تهدید ایران علیه زیرساخت های ارتباطی در صورت آغاز جنگ جدید چه تأثیری بر محاسبات آمریکا و رژیم صهیونیستی داشته است؟ یا به عبارت دیگر طرف مقابل را درباره آغاز دور تازه ای از درگیری مردد کند؟
واقعیت این است که اگرچه در مقاطعی از چرخه تنش هایی که از خردادماه سال 1404 آغاز شده، آمریکا و رژیم صهیونیستی به عنوان بازیگران اصلی تنش آفرینی تصور می کردند توان دفاعی ایران تضعیف شده است، اما تحولات این دوره نشان داده که محاسبات آنها در این زمینه با پیچیدگی هایی مواجه است.
در مقاطعی، طرف مقابل بر این تصور بود که تضعیف توان دفاعی ایران می تواند زمینه دستیابی به اهداف حداکثری را فراهم کند؛ اهدافی که حتی تغییر نظام سیاسی ایران را نیز در بر می گرفت. به همین دلیل، در دو جنگ گذشته، دامنه اهدافی که دنبال می کردند گسترده بود.
اما اگر در آینده تنش ها بار دیگر افزایش پیدا کند، به نظر می رسد آمریکا و رژیم صهیونیستی با درک متفاوتی از توان دفاعی ایران وارد این مرحله خواهند شد. آنها می دانند که جمهوری اسلامی ایران همچنان از قابلیت دفاع از خود برخوردار است و هرگونه اقدام نظامی علیه ایران می تواند با پاسخ متقابل همراه شود و هزینه هایی برای طرف مقابل به دنبال داشته باشد.
بر همین اساس، این احتمال وجود دارد که در صورت تشدید تنش، هدف آنها بیش از آنکه تغییر نظام سیاسی ایران باشد، تضعیف توانمندی های کشور و وارد کردن ضربات مستمر به زیرساخت های آن باشد؛ راهبردی که می توان آن را در چارچوب تلاش برای فرسایش توان ایران و دشوار کردن روند بازسازی ظرفیت های کشور تحلیل کرد. در این سناریو، فشارهای نظامی در کنار محاصره و فشارهای اقتصادی دنبال می شود تا توان ایران برای بازسازی و بازیابی قدرت خود کاهش یابد.
اظهارات دونالد ترامپ نیز در همین چارچوب قابل بررسی است. او در مقاطعی از پایان دادن سریع به تقابل و در مقاطعی از تداوم فشار سخن گفته است. در مجموع، به نظر می رسد در محاسبات فعلی آمریکا، موضوع تضعیف توانمندی های ایران و وادار کردن تهران به پذیرش خواسته های واشنگتن، جایگاه برجسته ای دارد.
تفاوت دیگر این دوره با مراحل پیشین، در نوع اهدافی است که از سوی آمریکا مطرح می شود. در حالی که پیش تر موضوع تغییر نظام سیاسی ایران نیز در کانون برخی مواضع قرار داشت، اکنون بخش مهمی از تهدیدها بر زیرساخت های هسته ای و انرژی متمرکز شده است. این تغییر در اولویت های اعلامی را می توان نشانه ای از توجه بیشتر طرف مقابل به هزینه های رویارویی با ایران و توانایی تهران برای پاسخ گویی دانست.
در واقع، آنها در جریان جنگ های پیشین، به ویژه جنگ 40روزه، با ابعاد بیشتری از توان دفاعی ایران و اراده این کشور برای پاسخ به حملات مواجه شدند. ایران نشان داد که در صورت هدف قرار گرفتن، صرفاً به دفاع محدود در داخل مرزهای خود بسنده نمی کند و ممکن است منافع و ظرفیت های طرف مقابل و متحدان آن را نیز در منطقه هدف پاسخ قرار دهد. همین مسئله بر محاسبات مربوط به هزینه های یک درگیری جدید تأثیر می گذارد.
اگر تنش ها بار دیگر افزایش پیدا کند، احتمال دارد دامنه جغرافیایی و عملیاتی پاسخ های ایران نیز نسبت به مراحل قبلی گسترش یابد؛ از نظر عملیات های افقی و جغرافیای گسترده تر، این احتمال مطرح است که منافع آمریکا در مناطق فراتر از غرب آسیا نیز در محاسبات ایران قرار گیرد و دامنه درگیری به مناطق دیگری کشیده شود؛ مسئله ای که می تواند کشورهای بیشتری را درگیر تبعات بحران کند.
در بحث عمودی عملیات ها نیز ممکن است عمق و گستره اقدامات افزایش پیدا کند؛ برای مثال، حوزه هایی مانند مسیرهای ارتباطی و اینترنت جهانی، تنگه باب المندب و تحولات مرتبط با کشتیرانی و ناوگان نظامی آمریکا می توانند در چارچوب سناریوهای احتمالی گسترش تنش مورد توجه قرار گیرند. بنابراین، تفاوت احتمالی دور بعدی درگیری فقط در شدت حملات نیست، بلکه می تواند در گستره جغرافیایی، نوع اهداف و دامنه عملیات نیز بروز پیدا کند.
یکی از دلایلی که آنها تنش ها را افزایش نمی دهند همین است که به این نتیجه رسیده اند که توانمندی ایران پس از جنگ به نقطه ای رسیده است که می تواند به آنها آسیب بزند. در مجموع، به نظر می رسد یکی از عواملی که در محاسبات آمریکا و رژیم صهیونیستی برای تشدید احتمالی تنش نقش دارد، تلاش برای وارد کردن ضربات بیشتر به توانمندی های ایران و قرار دادن کشور در موقعیتی دشوار برای بازسازی است. آنها ممکن است تصور کنند با چمن زنی یا تضعیف زیرساخت ها و افزایش فشارهای اقتصادی می توانند توان ایران را فرسوده کنند و امکان بازیابی قدرت آن را کاهش دهند.
بنابراین، تفاوت مهم این مرحله با مراحل پیشین آن است که به جای تمرکز صرف بر اهداف حداکثری مانند تغییر نظام سیاسی، سناریوی تضعیف تدریجی ایران و محدود کردن توانمندی های آن نیز می تواند در محاسبات طرف مقابل جایگاه داشته باشد.
ایکنا ـ در شرایط کنونی شاهد هماهنگی میان نهادهای مختلف کشور، از جمله سه قوه، دستگاه دیپلماسی و مجموعه های دفاعی و امنیتی، برای تحقق شروط هفت گانه ایران و پس از آن بازگشت احتمالی به مذاکرات هستیم. به نظر می رسد این رویکرد هماهنگ و محکم، آمریکا را در وضعیت مبهمی قرار داده و درباره آغاز جنگ مردد کرده است. از سوی دیگر، برخی معتقدند آمریکا می داند که تحقق شروط ایران می تواند بر موقعیت جناح سیاسی نزدیک به ترامپ در انتخابات پیش رو تأثیر بگذارد. ارزیابی شما از میزان انسجام داخلی ایران و تأثیر آن بر محاسبات آمریکا چیست؟
واقعیت این است که برآیند مواضع رسمی و اعلامی و همچنین سیاست های عملی کشور نشان می دهد که در ساختار سیاسی و حاکمیتی ایران، چه در حوزه دفاعی و چه در سایر حوزه ها، نوعی انسجام شکل گرفته است. حتی می توان گفت میزان این انسجام در مقایسه با دوره جنگ 12روزه و 40 روزه افزایش یافته است.
این مسئله در حالی رخ داده که در داخل کشور همچنان اختلاف نظرها و مباحث سیاسی میان جناح ها و جریان های مختلف وجود دارد. این موضوع نیز طبیعی است؛ ایران کشوری با فضای سیاسی پویا و جریان ها و دیدگاه های متنوع است. با این حال، در حوزه تقابل با آمریکا و موضوعات مرتبط با مواجهه با تهدیدهای خارجی، شاهد نوعی یکپارچگی و انسجام هستیم.
این انسجام در حوزه فرماندهی نیز نمود پیدا کرده است. یکی از مؤلفه های مهم توان دفاعی، انسجام فرماندهی است که اکنون در حوزه های نظامی، سیاسی و امنیتی و همچنین در سطح کلان حکمرانی دفاعی کشور شکل منسجم تری به خود گرفته است. همین مسئله به تقویت توان دفاعی ایران کمک کرده است.
از سوی دیگر، آنچه در حوزه نظامی مشاهده می کنیم، افزایش هماهنگی و ارتقای توان عملیاتی کشور است. رزمایش ها و تحرکات نظامی اخیر نشان می دهد که ساختار دفاعی ایران با توجه به تجربه جنگ های گذشته و شناخت دقیق تر از نوع تهدیدها، در حال به روزرسانی و تطبیق ظرفیت های خود با شرایط جدید است.
برای مثال، افزایش توانایی در مواجهه با کشتی هایی که به صورت غیرقانونی از تنگه هرمز تردد می کنند، از جمله مواردی است که می توان در این چارچوب بررسی کرد. با توجه به اسکورت و حمایت آمریکا از برخی ترددها، افزایش قابلیت های عملیاتی ایران در این حوزه نشان می دهد که کشور در زمینه هماهنگی فرماندهی و اجرای عملیات های پیچیده، ظرفیت های خود را تقویت کرده است.
بنابراین، در حوزه دفاعی و نظامی، با وجود تهدیدها و فشارهای موجود، نشانه هایی از افزایش هماهنگی و انسجام مشاهده می شود. با این حال، به نظر می رسد چالش مهم تر کشور در شرایط فعلی، فشارها و محاصره های اقتصادی و پیامدهای آن برای جامعه است. این فشارها بیش از گذشته بر کشور سنگینی می کند و ضرورت تقویت تاب آوری ملی را افزایش می دهد.
از این منظر، حفظ انسجام داخلی و جلوگیری از تضعیف همبستگی ملی اهمیت ویژه ای دارد؛ زیرا انسجام سیاسی، اجتماعی و مدیریتی می تواند در کنار توان دفاعی، ظرفیت کشور برای عبور از شرایط دشوار را افزایش دهد.
ایکنا ـ با توجه به برگزاری انتخابات اسرائیل در پنجم آبان و انتخابات کنگره آمریکا در 12آبان ، برخی تحلیلگران معتقدند ممکن است این تحولات بر زمان بندی اقدام نظامی احتمالی علیه ایران تأثیر بگذارد. عده ای احتمال می دهند که اقدام نظامی از سوی اسرائیل پیش از انتخابات انجام شود و برخی دیگر معتقدند آمریکا ترجیح می دهد هرگونه درگیری احتمالی را به پس از برگزاری انتخابات موکول کند. شما تا چه اندازه با این تحلیل موافق هستید و چه عواملی را در تصمیم گیری آمریکا و رژیم صهیونیستی برای آغاز جنگ تعیین کننده می دانید؟
از نظر من، ملاحظات سیاسی داخلی، هم در آمریکا و هم در رژیم صهیونیستی، می تواند بر تصمیم گیری درباره اقدام نظامی علیه ایران تأثیرگذار باشد؛ اما برای وقوع یک عملیات نظامی در این سطح، مجموعه ای از بسترها و مقدمات نظامی، امنیتی و سیاسی باید فراهم شود.
برای مثال، در حوزه نظامی باید بانک اهداف مشخص باشد و لجستیک و پشتیبانی موردنیاز برای عملیات فراهم شود. همچنین، اقدامات امنیتی و تمهیدات جانبی لازم برای اجرای عملیات باید انجام شده باشد و میان نیروهایی که قرار است در اقدام احتمالی علیه ایران مشارکت کنند، هماهنگی وجود داشته باشد.
اگر این بسترها و شرایط فراهم شود، از نظر عملیاتی ممکن است اقدام نظامی در هر زمانی انجام شود و لزوماً نیازی نیست که تصمیم گیری درباره آن به نتیجه انتخابات گره بخورد. به همین دلیل، نمی توان صرفاً با استناد به زمان برگزاری انتخابات آمریکا یا اسرائیل، زمان مشخصی را برای آغاز یا تعویق جنگ پیش بینی کرد.
در مورد انتخابات آمریکا نیز باید توجه داشت که با نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات، مواضع و جهت گیری های سیاسی نامزدها تا حد زیادی مشخص شده است. بنابراین، بعید است که یک اقدام نظامی ناگهانی در این مقطع، لزوماً بتواند تغییر چشمگیری در گرایش رأی دهندگان ایجاد کند یا نتیجه انتخابات را به طور قطعی تغییر دهد.
نظرسنجی ها نیز در مقاطعی نشان داده اند که جمهوری خواهان در انتخابات کنگره با چالش هایی مواجه اند. در چنین شرایطی، آغاز جنگ لزوماً به معنای تغییر معادلات انتخاباتی به نفع این حزب نخواهد بود؛ زیرا نتیجه انتخابات تابع مجموعه ای از عوامل سیاسی و اجتماعی است و نمی توان فرض کرد که یک درگیری نظامی به تنهایی بتواند روند موجود را معکوس کند.
در رژیم صهیونیستی نیز وضعیت بنیامین نتانیاهو را نمی توان کاملاً مطلوب یا کاملاً ناامیدکننده توصیف کرد؛ او در موقعیتی میانه قرار دارد. بنابراین، اگر تصمیمی برای ورود به جنگ گرفته شود، نمی توان آن را صرفاً به انگیزه های انتخاباتی نتانیاهو نسبت داد.
به بیان دیگر، انتخابات و ملاحظات سیاسی داخلی می توانند یکی از عوامل مؤثر بر محاسبات باشند، اما تحلیل تصمیم به جنگ صرفاً بر مبنای این ملاحظات، تحلیل کاملی نخواهد بود. عوامل نظامی، امنیتی و راهبردی و فراهم بودن مقدمات عملیاتی، نقش تعیین کننده تری در امکان اجرای یک حمله دارند.
اگر آمریکایی ها امروز به این جمع بندی برسند که بسترهای لازم برای اقدام نظامی فراهم است، ممکن است در اجرای آن تعلل نکنند؛ در مقابل، اگر این مقدمات فراهم نباشد، حتی وجود انگیزه های سیاسی نیز به تنهایی برای آغاز عملیات کافی نخواهد بود.
در نهایت، توان دفاعی ایران نیز در محاسبات طرف مقابل مؤثر است. یکی از عواملی که می تواند تصمیم به اقدام نظامی را دشوار کند، برآورد هزینه ها و پیامدهای چنین اقدامی است. توانایی ایران برای پاسخ گویی و تحمیل هزینه به طرف مقابل می تواند در این محاسبات نقش داشته باشد و بر تصمیم گیری درباره زمان و چگونگی هرگونه اقدام احتمالی تأثیر بگذارد.
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}