از پیاده راه فردوسی تا مرزهای امید

به گزارش ایکنا از کردستان، با طلوع خورشید روز سه شنبه، 28 مهرماه پایتخت فرهنگی کردستان، سنندج، شاهد جریانی از ایمان و وطن پرستی بود. از ساعت 9 صبح، پیاده راه فردوسی شاهد ورود موج های پی درپی مردمی بود که نه برای یک گردهمایی معمول، بلکه برای اثبات یک عهد دیرینه آمده بودند؛ عهدی که در آن، دفاع از میهن، بخشی از ایمان و هویت است.

در رزمایش مردمی «جان فدایان ایران» تضادهای معمول زندگی روزمره رنگ باخته بود. در کنار بازاریانی که با سیمای خستگی کار، اما با دلی سرشار از غیرت در صف های حضور ایستاده بودند، کارمندانی که از پیچ وخم ترافیک و مشغله های شغلی گذشتند تا در این میهمانی ملی شرکت کنند. در سوی دیگر، چهره های پرشور دانشجویان و نسل جوان، نشان از آینده ای روشن و آگاه داشت که بر لبه تیغ تهدیدها، محکم ایستاده اند. حضور پیشکسوتان و بسیجیان نیز، پیوندی میان تجربه و اقتدار ایجاد کرده بود؛ گویی تاریخ و امروز، در این خیابان به هم پیوند خورده اند.

آنچه این گردهمایی را از یک رویداد ساده متمایز می کرد، «صدای واحد» حاضران بود. در حالی که سایه سنگین تهدیدهای خارجی و سیاست های خصمانه رژیم های مستکبر (آمریکا و اسرائیل) بر فضای منطقه سنگینی می کند، مردم کردستان در این رزمایش، با شعارهای مذهبی و ملی، پاسخ صریحی به دشمنان دادند. این حضور، فراتر از یک اعتراض، یک «بیانیه عملی» بود؛ بیانیه ای که می گفت ایران، با تمام تنوع فرهنگی و اجتماعی خود، همچنان یکپارچه و نفوذناپذیر است.

کردستان در حافظه تاریخی ایران، همواره دیار ایستادگی و همراهی با آرمان های بزرگ بوده است. آنچه امروز در سنندج شاهد بودیم، تکرار همان روایت های اصیل بود. حضور زنان، مردان و تمام اقشار در این اجتماع، بر این حقیقت صحه گذاشت که مفاهیم «وطن پرستی» و «حفظ امنیت ملی»، فراتر از مرزهای جغرافیایی یا تفاوت های قومی و مذهبی، در تار و پود زندگی این مردم تنیده شده است.

در پایان این رزمایش، وقتی جمعیت در حال پراکنده شدن بود، هنوز طنین شعارهای ایستادگی در گوش های شهر می پیچید. رزمایش «جان فدایان ایران» در سنندج، تنها یک گزارش خبری نبود؛ بلکه گواهی بود بر اینکه در این سرزمین، وقتی صحبت از امنیت و استقلال ایران می شود، همه از یک زبان سخن می گویند و همه، «جان فدا» هستند.

انتهای پیام