احمد آرام درگذشت

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر در پیامی، درگذشت این نویسنده بوشهری را تسلیت گفت.

در متن این پیام آمده است: درگذشت استاد احمد آرام، داستان نویس و نمایش نامه نویس برجسته و از چهره های اثرگذار ادبیات داستانی معاصر ایران، ضایعه ای اندوه بار برای جامعه فرهنگی و ادبی استان بوشهر و کشور است.

روان شاد احمد آرام از جمله نویسندگانی بود که با نگاهی خلاقانه و روایتی متفاوت، فرهنگ، زیست بوم، خاطره ها و جهان خیال جنوب را به گستره ادبیات معاصر ایران پیوند زد و با بهره گیری از ظرفیت های فرهنگی و اقلیمی زادگاهش و تلفیق هنرمندانه واقعیت و خیال، نام بوشهر را در عرصه ادبیات داستانی کشور بیش از پیش مطرح کرد.

بی تردید آثار ارزشمند این نویسنده فرهیخته میراث ادبی بزرگی برای نسل های آینده و علاقه مندان به فرهنگ و هنر خواهد بود.

اینجانب ضمن ابراز تأسف عمیق از درگذشت این چهره فرهیخته ی فرهنگی و ادبی، فقدان او را به خانواده محترم، جامعه ادبی و به خانواده ی بزرگ فرهنگ و هنر و رسانه تسلیت عرض نموده و از درگاه خداوند بزرگ برای آن فقید سعید، رحمت و مغفرت الهی و برای بازماندگان صبر و شکیبایی خواهانم.

این نویسنده و نمایشنامه نویس با بیماری دست وپنجه نرم می کرد و پیش از این در منزل تحت درمان بود، اما با تشدید علائم بیماری از روز یکشنبه در بیمارستان بستری شد و درپی وخامت حال، چشم از جهان فروبست.

احمد آرام، متولد 1330 در بوشهر، داستان نویس، نمایش نامه نویس، نقاش و مدرس تئاتر و سینما و داستان نویسی است. او در سال 1348 اولین داستانش را در مجله فردوسی چاپ کرد. در سال 1357 به استخدام اداره فرهنگ و هنر درآمد. سپس کار را رها کرد و برای تحصیل سینما به ایتالیا رفت. پس از بازگشت به عنوان کارشناس آمار در دانشگاه علوم پزشکی مشغول به کار و نهایتا نیز از همین دانشگاه بازنشسته شد.

آرام دانش آموخته دوره کارشناسی بازیگری- کارگردانی از دانشگاه آزاد و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی از دانشکده هنر و معماری است. آرام طی دوره اشتغالش در دانشگاه علوم پزشکی، به عنوان مدرس تئاتر و ادبیات نمایشی نیز در آنجا به صورت فوق برنامه تدریس داشته است.

این هنرمند و داستان نویس، عناوین برتر جوایز متعددی را نظیر جایزه ادبی یلدا، داستان کوتاه اصفهان، جشن فرهنگ فارس و... در کارنامه هنری خود ثبت کرده است. آرام در داستان هایش با به کارگیری روایتی وهم آلود، آمیختن رویا و واقعیت و عناصری از فرهنگ مناطق بومی جنوب ایران صدا ها و تصاویر تازه ای خلق کرده است.

احمد آرام تاکنون آثاری نظیر غریبه در بخار نمک (مجموعه داستان- نیمنگاه، 1380)؛ مرده‎‏ای که حالش خوب است (رمان- افق، 1383)؛ آنها چه کسانی بودند؟! (مجموعه داستان- افق، 1387)؛ همین حالا داشتم چیزی می گفتم (مجموعه‎داستان- چشمه، 1389)؛ این یارو، آنتیگونه (نمایش‎نامه- نوح نبی، 1389)؛ به چشم ‎های هم خیره شده بودیم (مجموعه داستان- کتابسرای تندیس، 1390)؛ حلزون‎های پسر (رمان- افق، 1393)؛ بیدار نشدن در ساعت نمی‎دانم چند (مجموعه داستان- نیماژ، 1395)، باغ استخوان های نمور (رمان- نیماژ، 1396) و... را راهی بازار کتاب کرده است.

آخرین اثری که از این داستان نویس جنوبی منتشر شده، «شبی که انتو با درد خویش آشنا شد» نام دارد.