معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
حسن عرفانیان، کارشناس سیاسی و سواد رسانه
فقط دو کیلومتر پایین تر از سایت نطنز، «کوه کلنگ گزلا» به گره محاسباتی پنتاگون بدل شده است؛ دژی گرانیتی با تالارهایی مستقر در عمق دست کم 100 متری صخره های یکپارچه.
این کوه پاسخی به زنجیره خرابکاری ها بود.
پس از انفجار تیر 1399 در سوله مونتاژ سانتریفیوژ نطنز، گمان کردند نفس مونتاژ ماشین های IR-6 بریده شد؛ اما صالحی همان روز پروژه جدید را نشان داد: کوچ به عمق زمین.
پروژه ای پدافندی که سازه های حساس را از تیررس آسمان بلعید و حالا به بن بست هندسی ژنرال های آمریکایی بدل شده است.
دقیقاً همین نقطه کور، دونالد ترامپ را در دوربین «نیوزمکس» به گزافه گویی انداخت؛ او لاف زد که کلنگ گزلا را «خیلی سریع» نابود می کند و با افتخار نام «مادر بمب ها» را به رخ کشید.
اما این رجزخوانی پشت دیواره قوانین فیزیک ترمز کرد: غول 10 تنیِ GBU-43 فقط هوای آزاد و دهانه غارها را می سوزاند؛ حتی سنگرشکن 30 هزار پوندیِ GBU-57 هم حریف صد متر گرانیت زاگرس نیست.
دست خالی ترامپ را ماهواره ها برملا کردند.
تصاویر ماهواره ای ارائه شده توسط «پلنت لبز»، مرکز مطالعات استراتژیک واشنگتن و مؤسسه علوم و امنیت بین الملل حاکی از آن است که ورودی های شرقی زیر خاک پنهان شده و مسیرهای غربی نیز قفل هستند؛ رافائل گروسی هم اعتراف دارد آژانس هیچ ردی از غنی سازی فعال در تونل ها ندارد!
پس این هیاهو برای چیست؟
شایعه توییتری «حمله در 24 ساعت و خواهش برای پاسخ ندادن ایران»، دقیقاً همان دودی بود که باید ناتوانی پنتاگون در نفوذ به این دژ را از چشم افکار عمومی پنهان می کرد.
اما حقیقت ماجرا یک خط است:
گران ترین بمب افکن های تاریخ (B-2) اگر پرواز هم کنند، نهایتاً می توانند چند ورودی خاکی را زیر و رو کنند، نه دسترسی به قلب سنگ ها.
«کلنگ گزلا» فقط یک کوه نیست؛ سند شکست فناوری نظامی غرب در برابر اراده پدافندی ایران است؛ جایی که ترامپ فهمید زور بمب های آمریکایی به صخره های سخت نطنز نمی رسد.
انتهای پیام
خبرگزاری مهر
خبرگزاری صدا و سیما
{{name}}
{{content}}