تولید قراردادی مواد غذایی، مرکز توسعه محصول 7 ساز

به گزارش بازرگانی خبرگزاری مهر ، در قفسه هر فروشگاه زنجیره ای، ده ها برند حبوبات، ادویه، دمنوش، زعفران و عسل کنار هم چیده شده اند. تصور عمومی این است که پشت هر کدام از این برندها یک کارخانه بزرگ ایستاده؛ اما واقعیت بازار چیز دیگری است. بخش قابل توجهی از این محصولات در کارخانه هایی تولید می شوند که صاحب برند نیستند. نام این مدل، تولید قراردادی است و در سال های اخیر به یکی از پرطرفدارترین مسیرهای ورود به صنعت غذای ایران تبدیل شده است.

ظرفیتی که بی استفاده مانده بود

صنایع غذایی ایران با یک تناقض روبه روست. از یک سو، بسیاری از واحدهای تولیدی بخشی از ظرفیت خود را بلااستفاده دارند؛ خط تولیدی که در بخشی از سال خاموش است، در حالی که هزینه های ثابت کارخانه، از حقوق نیروی انسانی تا استهلاک تجهیزات، هر روز پرداخت می شود. از سوی دیگر، کارآفرینان و کسب وکارهای زیادی ایده، مشتری و شبکه فروش دارند، اما سرمایه چندده میلیاردی ساخت کارخانه را ندارند.

تولید قراردادی دقیقاً همین دو طرف را به هم می رساند. صاحب برند، فرمول یا مشخصات محصول را تعیین می کند و تولید در کارخانه ای دارای مجوز انجام می شود. کارخانه ظرفیت خالی اش را به درآمد تبدیل می کند و صاحب برند، بدون خرید زمین و سوله و دستگاه، محصولی قانونی و آماده فروش در اختیار دارد.

چرا برندها به جای کارخانه، قرارداد می بندند؟

ساخت یک واحد تولید مواد غذایی، حتی در مقیاس کوچک، با خرید یا اجاره زمین، ساخت سوله، واردات یا خرید تجهیزات، اخذ پروانه بهره برداری و استخدام مسئول فنی همراه است. این مسیر معمولاً چند سال زمان می برد و سرمایه ای می خواهد که در دارایی های ثابت قفل می شود؛ پولی که تا ماه ها و گاهی سال ها، هیچ فروشی نمی سازد.

در مدل قراردادی، این معادله برعکس می شود. سرمایه صاحب برند مستقیماً صرف مواد اولیه، بسته بندی، برندسازی و بازاریابی می شود؛ همان بخش هایی که درآمد می آورند. اگر محصول در بازار موفق شد، افزایش تولید فقط یعنی سفارش بزرگ تر، نه ساخت سوله جدید. و اگر نیاز به تغییر مسیر بود، هزینه اصلاح آن به مراتب کمتر از صاحب یک کارخانه است.

دو مسیر: فرمول اختصاصی یا پرایوت لیبل

تولید قراردادی معمولاً در دو شکل انجام می شود. در شکل اول، صاحب برند فرمول و مشخصات اختصاصی محصول را دارد و کارخانه دقیقاً همان را تولید می کند؛ مسیری مناسب برای کسی که به دنبال محصولی متمایز است. در شکل دوم که به پرایوت لیبل معروف است، از فرمول های آماده و آزموده استفاده می شود و فقط نام، لیبل و بسته بندی متعلق به برند است. پرایوت لیبل سریع ترین و کم ریسک ترین راه برای تست بازار است و بسیاری از برندها کار خود را از همین جا آغاز می کنند.

مجوز به نام چه کسی است؟

پرسش همیشگی کسانی که برای اولین بار با این مدل آشنا می شوند، این است که بدون کارخانه، مجوزهای بهداشتی و خبرگزاری مهر در محتوای آن هیچ نظری ندارد .