«قرآن از ما راضی باشد»؛ آرزوی نابینایی که با خط بریل حافظ قرآن شد

نابینایی، پایان دیدن نیست؛ گاهی چشم ها از دیدن محروم می شوند، اما روشنایی درونی انسان، مسیر زندگی را روشن نگه می دارد. روز جهانی عصای سفید، یادآور اراده انسان هایی است که با وجود محدودیت های بینایی، با تکیه بر توانایی های خود، راه های تازه ای برای آموختن، پیشرفت و شکوفایی می گشایند. امیرحسین جهین، حافظ قرآن نابینای کاشانی و دانش آموخته علوم قرآن و حدیث، یکی از کسانی است که مسیر انس با کلام وحی را با تکیه بر اراده و پشتکار پیموده است. خبرنگار ایکنا از اصفهان در گفت وگو با این حافظ روشندل، از برکات حفظ قرآن در زندگی، فراز و نشیب های آن و دشواری های نگهداری محفوظات می پرسد. در ادامه متن این گفت وگو را می خوانیم.

ایکنا ـ خودتان را معرفی کنید و از شرایط نابینایی و چگونگی آغاز انس با قرآن بگویید.

امیرحسین جهین، متولد اردیبهشت 1355 و نابینای مطلق هستم. از دو تا سه سالگی بینایی ام را از دست دادم، اما تا حدود 15 یا 16سالگی مقداری بینایی داشتم. دارای مدرک کارشناسی الهیات، گرایش علوم قرآن و حدیث، از دانشگاه تهران هستم و سال 1378 با معدل 18٫52 فارغ التحصیل شدم. سال ها در حرفه اپراتوری تلفن کار کردم و حدود دو ماه است که بازنشسته شده ام.

در خانواده ای مذهبی بزرگ شدم و از کودکی با هیئت ها و برنامه های دینی آشنا بودم. از دوران راهنمایی که برای ادامه تحصیل به تهران رفتم، با دوستانی آشنا شدم که اهل قرآن و ارتباط با اهل بیت(ع) بودند. همراهی با آنان، علاقه ام را به قرآن بیشتر کرد و جرقه حفظ قرآن در همان دوران زده شد. چند جزء حفظ کردم و در مسابقات قرآن دانش آموزی نیز رتبه ای به دست آوردم. پس از ورود به دانشگاه، حفظ را ادامه دادم و سرانجام در سال 1380، حفظ 1۰ جزء قرآن را به پایان رساندم.

البته گاهی غبطه می خورم که چرا از فرصت طلایی نوجوانی و جوانی بیشتر استفاده نکردم، اما خدا را شکر می کنم که من را در مسیر قرآن قرار داد.

ایکنا ـ حفظ قرآن را چگونه انجام دادید و از چه ابزارهایی استفاده کردید؟

من حفظ قرآن را بیشتر با خط بریل انجام داده ام و همچنان از همین روش استفاده می کنم. در گذشته، تفاوت صفحه بندی قرآن های بریل با نسخه های رایج، به خاطر سپردن جایگاه آیات را دشوار می کرد. افراد بینا می توانند تصویر صفحه قرآن را در ذهن خود مجسم کنند، اما برای حافظ نابینا که از بریل استفاده می کند، تصور جایگاه آیات و صفحات شرایط متفاوتی دارد.

امروزه با پیشرفت امکانات، استفاده از فایل های صوتی قاریان گوناگون در تلفن همراه نیز آسان تر شده؛ با این حال، روش اصلی من همچنان مرور از طریق قرآن بریل است.

تجربه من نشان داده که حفظ کردن، یک موضوع است و نگهداری محفوظات، موضوعی دیگر. ممکن است انسان آیات را به خوبی حفظ کند، اما اگر برنامه منظمی برای مرور نداشته باشد، به تدریج آن ها را فراموش می کند. بنابراین، پس از حفظ هر آیه یا بخشی از صفحه، باید در طول روز آن را چندین بار مرور کرد تا در ذهن تثبیت شود.

ایکنا ـ برای مرور محفوظات و جلوگیری از فراموشی آیات، چه برنامه ای دارید؟

برای مرور، بیشتر از قرآن بریل و گاهی فایل های صوتی استفاده می کنم. تلاوت های استاد شهریار پرهیزگار را نیز بیشتر دنبال می کنم.

به اعتقاد من، یکی از بهترین روش های تثبیت محفوظات، مباحثه قرآنی است؛ یعنی دو یا چند نفر آیات را با یکدیگر مرور کنند. خواندن آیه به آیه یا صفحه به صفحه در کنار دیگران، به ماندگاری بهتر محفوظات کمک می کند.

یکی از دلایل حضورم در مسابقات قرآن نیز همین است. وقتی مسابقه ای در پیش دارم، ناچارم با برنامه ریزی بیشتری تمرین و محفوظاتم را مرور کنم. البته باید حتی بدون وجود مسابقه هم برنامه روزانه داشت.

در زندگی فرصت های زیادی برای مرور قرآن وجود دارد؛ از مسیر رفت وآمد گرفته تا زمان انتظار برای رسیدن کسی. باید از این فرصت ها استفاده کنیم. حفظ قرآن به استمرار نیاز دارد و نگهداری محفوظات بدون مرور منظم دشوار است.

ایکنا ـ چه انگیزه ای باعث حضور شما در جلسات قرآنی کاشان شده و این حضور چه تأثیری بر زندگی تان داشته است؟

یکی از مهم ترین انگیزه های من، آرامشی است که در جمع قرآنیان احساس می کنم. وقتی در محیطی قرار می گیرم که افراد با قرآن مأنوس هستند، احساس می کنم در فضایی سرشار از نور، برکت و معنویت حضور دارم. این جمع ها همچنین به استحکام دوستی ها کمک می کنند.

انگیزه دیگرم، کمک به رونق محافل قرآنی است. معتقدم باید بازار مجالس قرآن را گرم نگه داریم و با حضورمان، به برگزارکنندگان انگیزه بدهیم تا برنامه های بیشتری اجرا کنند. حتی اگر کار بزرگی انجام ندهیم، حضور ما می تواند در تداوم این محافل مؤثر باشد.

خدا را شاکرم که با وجود همه محدودیت ها و اینکه نتوانسته ام آن گونه که دوست داشتم، تمام زندگی ام را وقف قرآن کنم، از برکات انس با آن بهره مند شده ام. معتقدم همراهی با قرآن و عمل به آموزه های آن می تواند در زندگی انسان تأثیرگذار باشد. امیدوارم تا پایان عمر در کنار قرآن و اهل بیت(ع) باقی بمانم.

ایکنا ـ مهم ترین چالش های شما در مسیر حفظ قرآن چیست و چه حمایت هایی نیاز دارید؟

دغدغه های فکری، مشکلات مالی و مسئولیت های زندگی می توانند تمرکز انسان را کاهش دهند و فرصت حفظ و مرور قرآن را محدود کنند. این چالش ها مختص افراد نابینا نیست و هر انسانی ممکن است با آن ها مواجه شود.

به نظرم، امروز بیش از هر چیز باید از نوجوانان و جوانان حمایت کنیم. لازم است مشوق های بیشتری برای حافظان قرآن در نظر گرفته شود، جوایز مسابقات افزایش یابد و برنامه های قرآنی متنوع تری اجرا شود.

خانواده ها نیز نقش مهمی دارند. اگر خودشان با قرآن مأنوس باشند و فرزندان را به حضور در جلسات و حفظ آیات تشویق کنند، زمینه گرایش نسل جوان به فعالیت های قرآنی بیشتر فراهم می شود. در کنار حمایت های مادی و فرهنگی، باید برای یکدیگر دعا کنیم تا خداوند توفیق انس بیشتر با قرآن را به ما عطا کند.

ایکنا ـ به مناسبت روز جهانی عصای سفید، چه پیامی برای افراد دارای آسیب بینایی و چه انتظاری از جامعه قرآنی دارید؟

پیام من به ویژه به نوجوانان و جوانان دارای آسیب بینایی این است که از فرصت های زندگی استفاده کنند و انس با قرآن را جدی بگیرند. نابینایی به معنای پایان توانایی های انسان نیست؛ فرد می تواند با استفاده از دیگر توانایی های خود، راه های تازه ای برای یادگیری و پیشرفت پیدا کند.

از جوانان می خواهم پیش از آنکه درگیر دغدغه های سنگین زندگی شوند، از اوقات فراغتشان به درستی استفاده کنند و اجازه ندهند این فرصت ها به بطالت بگذرد.

ما در کاشان هر دو هفته یک بار، جلسات قرآنی صمیمی و خانوادگی با حضور دوستان نابینا برگزار می کنیم. در این جلسات، ضمن دیدار و گفت وگو، قرآن نیز می خوانیم. دوستان علاقه مند به حفظ قرآن می توانند همراه ما شوند. من نیز آماده ام به صورت حضوری یا مجازی، تا حد توان به آنان کمک کنم.

از جامعه قرآنی انتظار دارم برنامه های متنوع تر و جذاب تری برای جذب نوجوانان و جوانان برگزار کند. سخنرانی در جایگاه خود ارزشمند است، اما نباید تمام فضای مراسم را به خود اختصاص دهد؛ بلکه لازم است تلاوت و دیگر فعالیت های قرآنی نیز سهم مناسبی داشته باشند.

ایکنا ـ سخن پایانی شما چیست؟

قرآن نسخه زندگی ماست؛ از این نسخه برای بهتر شدن زندگی، رسیدن به آرامش و مواجهه با مشکلات استفاده کنیم. معتقدم یکی از مشکلات امروز جامعه، فاصله گرفتن برخی افراد از قرآن و اهل بیت(ع) است. پسندیده است که این دو در کنار یکدیگر مورد توجه قرار گیرند.

من خودم به هیئت و مجالس اهل بیت(ع) علاقه دارم، اما معتقدم در کنار این مجالس باید برای قرآن نیز جایگاه ویژه ای قائل باشیم. قرآن را نباید فقط در ماه رمضان یا مراسم درگذشتگان بخوانیم؛ این کتاب برای همه روزهای زندگی ماست.

ضروری است قرآن را یاد بگیریم، بخوانیم، در آیاتش تدبر و به آموزه های آن عمل کنیم. از رسانه ها و فعالان قرآنی نیز درخواست می کنم با تولید محتوای جذاب و متنوع، جوانان را به این مسیر دعوت کنند.

در پایان، از همه التماس دعا دارم. من ادعایی ندارم و خودم را فردی نمی دانم که کار بزرگی برای قرآن انجام داده باشد، اما خدا را شاکرم که توفیق انس با قرآن را به من عطا کرده است. امیدوارم تا آخرین لحظات عمرم با قرآن بمانم و قرآن از ما راضی باشد، نه اینکه فقط آن را حفظ کرده، اما در زندگی به آن عمل نکرده باشیم.

انتهای پیام