روایت همسر شهید مهدوی کلاته از 9 اسفند 1404

به گزارش ایکنا، ریحانه حقانی، همسر شهید مهدوی کلاته که 9 اسفندماه و همزمان با رهبر شهید در حمله ددمنشانه آمریکا به بیت رهبری به شهادت رسید، 22 مهر در آیین اختتامیه هجدهمین دوره جشنواره علمی ـ پژوهشی «بانوی کرامت» که در سالن آیت الله شرعی مرکز مدیریت حوزه های علمیه خواهران برگزار شد، گفت: قریب هشت ماه از شهادت امام شهید و همرزمان و یاران ایشان می گذرد؛ 34 سال در محضر شهید بودم و با علم حضوری خودم درک کردم که او مجسمه تقوا و اخلاق بود.

وی افزود: شهید مهدوی از خرداد 1404 بارها بحث شهادتش را مطرح می کرد و هر وقت به زیارت مزار شهید محققی(معاون اطلاعات سپاه) می رفتیم آرزوی شهادت می کرد. یکبار از این مسئله دلگیر و معترض شدم و ایشان در جواب گفت: شهادت سرنوشت محتوم من است و باید خودت را آماده کنی لذا یقین به شهادت او پیدا کرده بودم.

حقانی با بیان اینکه در حالات سردار شهید حاج قاسم سلیمانی و شهید سیدحسن نصرالله و امام شهید هم بیان شده است که شهدای خودآگاه بودند، گفت: شهید مهدوی، شب شهادت و آخرین افطاری که در محضرشان بودیم، درخواست کردند که بچه ها منزل جمع شوند تا گفت وگو کنیم. از همه اعضای خانواده حلالیت طلبید و در شب شهادت تا صبح مناجات و تضرع به درگاه خدا داشت؛ این انقطاع را بارها در وجود ایشان دیده بودیم.

حقانی با بیان اینکه ایشان غیر از ولایت پذیری فوق العاده و ذوب در آقا بودن، دو ویژگی شاخص و بارز داشت، اظهار کرد: در سمت های مختلف و لحظات گوناگون انس با قرآن را فراموش نمی کرد. بسیار با قرآن مأنوس بود و به دیگران هم توصیه می کرد و تفسیری جامع از قرآن را یکبار با خط خودش نوشت. انس با قرآن را یک رسالت جدی برای طلبه می دانست و ویژگی دیگر ایشان هم نماز شب و مناجات شبانه بود.

وی اضافه کرد: همواره از ساعت دو تا چهار صبح مناجات می کرد و هر شب توفیق قرائت دعای ابوحمزه را داشت و هر وقت سختی ها بیشتر می شد، انس ایشان با مناجات شبانه هم بیشتر بود با اینکه صبح ها از چهار تا 10 شب مشغول کار بود.

همسر شهید مهدوی کلاته بیان کرد: در آداب اجتماعی و برخورد با خانواده الگو بود و بنده افتخار می کنم در کنار مردی بودم که به دست اشقی الاشقیاء در کنار امام شهید به شهادت رسید.

داغ سنگین تر از شهادت عزیزان

وی با اشاره به فضای سخت روزهای شهادت امام شهید و یارانش، بیان کرد: آن چه برای ما از همه سنگین تر بود هلهله ها و شادی هایی بود که از شهادت امام شهید و یارانش دیدیم. ما سه روز سرگردان و حیران بودیم که آیا پیکر به دست ما می رسد یایر؛و یکبار گفتند پیکری وجود ندارد ولی در نهایت وقتی پیکر مطهر ایشان را دیدم در حالی از دنیا رفته بود که چشمانش باز و در حال خنده بود و سر و پهلوی او شکافته شده بود.

حقانی تاکید کرد: ایشان در لحظه شهادت یک خصوصیت داشت که واقعاً به آن غبطه خوردم؛ در حالی از دنیا مفارقت کرده بود که دست راست ایشان به سینه بود و گویی به یکی از ائمه(ع) سلام داده است. من بعد از سه روز با این حالت پیکر ایشان را دیدم و شهادت مزد مجاهدت خالصانه و زحماتی بود که در راه خدا کشید.

وی تأکید کرد: خون شهدا بر زمین ریخت تا ما به عنوان طلاب حوزه خواهران وظیفه زینب گونه خود را انجام دهیم و امیدوارم خداوند ما را در تبعیت از ولایت ثابت قدم بدارد.

انتهای پیام