«چشم سپید»؛ حکایت مردانی که بی ادعا زندگی می کنند

در این دنیا، آدم هایی هستند که نام و نشانی ندارند؛ در هیاهوی زندگی فراموش شده اند و کمتر کسی آن ها را جدی می گیرد، اما در سینه، گنجینه ای از معرفت و مهربانی دارند. آدم هایی که شاید روی زمین ناشناخته بمانند، اما در آسمان، قدر و منزلتی فراوان دارند.

در این دنیا، آدم هایی هستند که نام و نشانی ندارند؛ در هیاهوی زندگی فراموش شده اند و کمتر کسی آن ها را جدی می گیرد، اما در سینه، گنجینه ای از معرفت و مهربانی دارند. آدم هایی که شاید روی زمین ناشناخته بمانند، اما در آسمان، قدر و منزلتی فراوان دارند.

در روزگاری که رسانه ها و شبکه های اجتماعی به میدان رقابت برای دیده شدن تبدیل شده اند و اغلب مردم می کوشند نام و تصویرشان را بیشتر در معرض نگاه دیگران قرار دهند، گمنام ماندن آدم هایی که دنیایی از بزرگی و معنویت در وجودشان نهفته است، معنایی عمیق تر پیدا می کند؛ کسانی که بی هیاهو زندگی می کنند، بی آنکه خوبی هایشان را به رخ بکشند یا برای کارهایشان چشم داشتی داشته باشند.

محمدحسن مردانی، داستان نویس اصفهانی در داستان کوتاهی که برای خبرگزاری ایکنا نوشته، روایتی از یکی از همین آدم های دوست داشتنی را به رشته تحریر درآورده است؛ مردی که سال ها در برابر چشم دیگران بود، اما حقیقت زندگی اش از نگاه آن ها پنهان ماند.

«چشم سپید»

نگهبان ساختمان بود. چفیه ای دور گردنش می انداخت، توی اتاقک کوچکش روی تخت چوبی زهوار دررفته ای می نشست و تا خود صبح، چشم از ساختمان برنمی داشت؛ مبادا سارقی هوای دزدی به سرش بزند و به مال و منال اهالی، نگاه چپ کند.

چشم هایش همیشه خدا، قلوه خون بود. پشت سرش حرف و حدیث ها می زدند. می گفتند: چشم ساکنان ساختمان را که دور می بیند، توی همین اتاقک شبیه قفس، بساط منقل و وافوری راه می اندازد که بیا و ببین! یا شب ها دور از چشم همه، یکی ، دو تا استکان آب شنگولی بیخ حلقش می ریزد و بدمستی می کند. برای همین، چشم هایش کاسه خون است.

او ولی خودش را با شاخ گاو درنمی انداخت؛ نگهبانی اش را می داد و حرف مردم را به هیچ می گرفت. حقوق بخور و نمیری داشت، اما کار و بارش سخت بود. بیست سال آزگار، شب ها تا صبح پلک روی هم نگذاشته بود تا ساکنان برج، سر آسوده روی بالش بگذارند.

یکی از پنجشنبه های سرد زمستان، کله سحر خبر آوردند: نیمه های دیشب، قلب نگهبان از حرکت ایستاده و در دم، جان سپرده است.

پله ها را سراسیمه پایین دویدیم، در اتاقک فلزی را باز کردیم و خودمان را گذاشتیم بالای سرش.

یک سماور کوچک برقی، یک قوری لبالب از چای، دو پتوی مندرس و یک تخت چوبی رنگ و رو رفته، همه اسباب و اثاثیه زندگی اش بود.

بالاسر تخت، روزنامه کوچکی چسبانده بود که روی آن نوشته بود: «رزمنده دفاع مقدس در اثر اصابت ترکش به ناحیه سر، امکان خوابیدن را برای همیشه از دست داده است.» زیر متن، عکس جوانی های نگهبان ساختمان را زده بودند.

بی اختیار، به چهره یخ کرده مرحوم چشم دوختیم. این اولین باری بود که چشمان غرق خونش را آرام و سپید می دیدیم.

انتهای پیام

نظرات

captcha