ضرورت تامین خوراک فرهنگی و هنری برای کودکان

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، عادل بزدوده نویسنده، کارگردان نمایش عروسکی و عروسک سازکودکان افزود: کودکان و خانواده های آنان به تئاتر و سینما نیاز دارند و این نیاز نباید فقط بر دوش «کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان» باشد. چرا تنها باید کانون باشد که یک تنه در این راه بکوشد؟ وزارت آموزش و پرورش نیز باید نه در حد حرف و جلسات خبری، بلکه در عمل در کنار کانون پرورش فکری قرار بگیرد و برای کودکان این سرزمین کاری انجام دهد و انتظار می رود مسئولان مجموعه های فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی به این موضوع توجه بیشتری داشته باشند.

وی گفت: کانون پرورش فکری با همه قدمتی که دارد، به تنها راه موجود تبدیل شده است. شاید در برخی جلسه ها برای عملکرد این نهاد صدای آفرین گفتن مسئولان را بشنویم، اما موقع عمل، این کانون پرورش فکری است که تنها می ماند. بسیاری از نهاد های دیگر تخصص کافی در شناخت نیاز های کودک و شرایط سنی مختلف ندارند.

بزدوده اظهار داشت: اصلی ترین بخش کانون پرورش فکری، کتابخانه هایش است و کار اصلی کانون این است که اوقات فراغت بچه ها را تعریف کند. در این میان، آموزش و پرورش باید در کنار کانون بایستد و هماهنگی های لازم را انجام دهد تا بچه های ایران، از سیستان و بلوچستان تا جنوب ایران و آن طرف کردستان، بتوانند از این موهبت برخوردار شوند.

کارگردان نمایش عروسکی و عروسک سازکودکان،افزود: آموزش و پرورش سالن های چندمنظوره بسیاری دارد که به گفته بزدوده، عملاً به کار چندانی نمی آیند. به جای آن، باید روی ساخت سالن های تخصصی سرمایه گذاری شود. امروز کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در کل تهران فقط دو سالن و نصفی دارد، در حالی که جمعیت در حال افزایش است و هیچ نهاد دیگری نیز آن طور که باید به امر تئاتر کودک توجه نمی کند.

وی گفت: در این میان، گروه سنی نوجوانان وضعیت بدتری دارند. مسئله فقط فراهم کردن امکانات برای کودکان نیست؛ باید دید برای نوجوانان چه خوراک ذهنی آماده کرده ایم و چگونه قرار است نسلی را تربیت کنیم که سازنده این کشور باشد. آموزش و پرورش می تواند پلی میان کانون پرورش فکری و دانشگاه باشد.

بزدوده افزود: بسیاری از بچه ها که اتفاقاً عاشق کانون پرورش فکری هم هستند، بعد از دوران کودکی رها می شوند و هیچ برنامه ای برای آنها وجود ندارد. آنهایی که من در دانشگاه استادشان می شوم، وقتی از آنها می پرسم کجا بزرگ شده اید، می گویند: «در کانون پرورش فکری بودیم، ولی بعد از دوران کودکی رها شدیم.»

وی ادامه داد: به اعتقاد من، بیشترین سرمایه گذاری باید روی نسل آینده، یعنی کودکان و نوجوانان، صورت بگیرد. اگر بیشترین سرمایه گذاری روی این گروه سنی انجام شود، ما بهترین تجلی را به دست خواهیم آورد. با تربیت آدم های درست و حسابی و عجیباً بافرهنگ است که جامعه ما به جامعه بهتری تبدیل می شود، نه با تربیت کسانی که فرهنگ زده هستند و مسئولان باید توجه کنند که این نسلی که بسیار از فرهنگ ما دور شده است، قرار است آینده ساز باشد. از میان همین بچه ها، وزیر و رئیس جمهور آینده بیرون می آید.

کارگردان نمایش عروسکی و عروسک سازکودکان گفت: عروسک و تئاتر عروسکی تأثیر بی نظیر و تکرارنشدنی دارند؛ تأثیری که ربطی به سن و سال ندارد و می تواند هر مخاطبی را با خودش همراه کند و به دنیای تخیل بکشاند. در دنیای نمایش و تخیل، با کمک عروسک ها می شود تأثیرات عمیقی بر ذهن افراد گذاشت و مفاهیم و قصه هایی را به آنها یاد داد که شاید هرگز در مدرسه و حتی در خانه و خانواده یاد نگرفته باشند.

وی افزود: برای من قابل قبول نیست که بعد از انقلاب، در تهران فقط دو سالن تئاتر کودک وجود داشته باشد. یک سالن 45 نفره هم من خودم برای کانون، با کمک دوستانم ساختم. من خودم بچه کانون پرورش فکری هستم؛ بچه ای که حالا 70 ساله شده است. اگر این دوستان مدیر فقط برای سه تا چهار سال مأموریت مدیریت یک مجموعه را دارند، چرا با ساختن یک سالن، نام خودشان را ماندگار نمی کنند؟

بزدوده اظهار داشت: این اتفاق می تواند بی نظیر باشد، اما باید دید کجا باید رخ بدهد. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، شهرداری و آموزش و پرورش، شاکله قدرتمندی هستند. شهرداری نهادی است که امکانات مالی گسترده ای دارد و مکان های بسیاری در اختیارش است. مکان های اجرایی بسیاری دارد. چرا این امکانات را در اختیار کانون قرار نمی دهد؟! همه چیز می تواند به شکل درست و درهم تنیده ای در کنار هم قرار بگیرد اگر که آنهایی که ماموریتی در حوزه کودک و نوجوان دارند، در کنارهم قرار بگیرند.

وی گفت: دنیای نمایش، چه انسانی و چه عروسکی، برای آموزش دادن به بچه ها از ملزومات است. نمی خواهم در این زمینه اغراق کنم. بله، نان باید بخوریم، اما باید بدانیم که در کنار نان برای جسمی سالم، خوراک ذهنی برای روح و ذهنی سالم هم نیاز است. نمایش عروسکی سالم هم سلامت برای بچه هایمان به دنبال خواهد داشت. ما شاید امروز به این نیاز بی توجه باشیم ولی بیست سال بعد خلا آن را می فهمیم. چرا که این مسئله مثل نان نیست که همان لحظه مشخص شود. ممکن است گرسنگی ناشی از غذا نخوردن را با ضعف و تاثیر آنی اش بفهمیم ولی در مورد خوراک فرهنگی و هنری تاثیر آن را در نسل های بعدی می فهمیم. در درازمدت متوجه می شویم که بچه ما آموزش دیده است و خروجی آن می شود یک آدم فرهیخته؛ آدمی که فرهنگ را می شناسد و با فرهنگ بزرگ شده است. من در این زمینه حرف دارم.