مبحث سرگرمی در کار های تلویزیونی باید در اولویت باشد

احمد درویش علی پور کارگردان سینما و تلویزیون، با حضور در ویژه برنامه سینما و پروانه ها شبکه خبر در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری صداوسیما، بحث سرگرمی به نظر من به خصوص در کار های تلویزیونی باید در اولویت باشد

سوال: آقای درویش علی پور اجازه بدهید از فیلم شما در جشنواره شروع کنیم عموی بچه ها که عمو پورنگ هم در آن بازی می کند موضوع این فیلم چیست و چه پیامی را دنبال می کند.

درویش علی پور: موضوع اصلی فیلم در رابطه با بخشی از زندگی واقعی خود آقای فرضیایی است که برگرفته شده از یک سری خاطرات شخصی ایشان است و خلاقیت و تخیل ذهن نویسنده قرار 50 درصدی اول فیلم با بیننده ما می گذاریم که گوینده متن این را مطرح می کند که این فیلم بر اساس واقعیت است، اما خود آقای فرضیایی با صدایش ورود می کند و می گوید نه همه آن واقعیت نیست به هر حال یک قرار 50 درصدی با هم می گذارند 50 درصد در واقع از زندگی و مسیری است که ایشان طی کرده تا به تلویزیون برسد و کار های هنریش را در تلویزیون شروع کند.

سوال: پیام این فیلم چیست؟

درویش علی پور: پیام اصلی این فیلم هم آن سختی ها و موانعی است که ایشان پشت سر گذاشتند تا به موفقیت برسند و هم مثل همه کار های قبلی من خانواده یک نقطه مشترک است در تمام کار های من که نقطه امن و پشتوانه اصلی همه ما در زندگی است روی این اصل ما خیلی تاکید می کنیم.

سوال: شما در کارنامه تان آثار خیلی مهمی دارید از جمله سریال محله گل و بلبل و دیگر ساخته هایی که در تلویزیون به نمایش در آمدند و مخاطبان خوبی هم داشته چقدر در همه این آثار موضوع سرگرم کردن بچه ها و عنصر سرگرمی برای شما در اولویت بوده است؟

درویش علی پور: خیلی، ببینید بحث سرگرمی به نظر من به خصوص در کار های تلویزیونی باید در اولویت باشد چرا که اولاً ما باید یک بستر جذاب و یک بسته بندی مناسب و خوش سلیقه در همه کار هایی که ارائه می دهیم داشته باشیم تا جذب مخاطب بشود و وقتی مخاطب جذب شد در لایه های پنهانی و زیرین قصه بتوانیم پیام اصلی را انتقال بدهیم بنابراین عنصر سرگرمی به نظر من از اهمیت ویژه ای برخوردار است من حتی به این قائل هستم که حتی یک کار اگر صرفاً سرگرم کننده باشد خیلی با ارزش است، چون به هر حال دارد اوقات فراغت فردی را پر می کند و برایش لحظات خوشی را به بار می آورد.

سوال: برای پیاده کردن این فکر ها و استفاده از عناصر خیالی و فانتزی چه موانع فنی و اجرایی در کارتان دارید.

درویش علی پور: بخشی از این موانع، موانع لجستیکی است یعنی برآورده کردن یک سری امکانات است که حالا بسته به تکنولوژی روز و آن چیزی که در کشور ما فراهم است همیشه یک سری موانع وجود داشته و سختی هایی را ما پشت سر گذاشتیم و شاید نتوانستیم به آن درجه کیفیتی که دلمان می خواسته برسیم ببینید امروز روز بحث کار های فانتزی خیلی از جلوه های ویژه استفاده می شود اخیرا هم خیلی تلاش های خوبی شده که ما بتوانیم خودمان را به روز کنیم امکانات به روز را وارد کشور کنیم ولی این در دسترس همگان نیست و اگر هم باشد خیلی هزینه بر است بعد هم وقتی صحبت از مسائل مالی و پشتیبانی های مالی می شود کار سخت تر می شود بنابراین در کار های فانتزی و اصولاً کار های کودک و نوجوان کار هایی که برای این گروه سنی ساخته می شود برعکس آن نگاهی که وجود دارد که شاید سهل تر است دشواری های ویژه ای دارد در بحث ساخت دکور آنچنانی، لباس، گریم و حتی جلوه های ویژه و این باعث می شود که کار یک مقدار هزینه بر تر شود از طرفی امکان دارد بسترش برای ارائه فراهم نباشد.

سوال: موضوعی که همیشه وجود داشته در سینمای ما دقیقاً همین است که بسیاری از این فناوری ها از دیرباز عقب تر بودیم از دنیا ولی فیلمسازان ما با یک سری نوآوری ها سعی می کردند این خلا را پر کنند در دوره ای از یکی از همین سینماگران من شنیدم که می گفتند دیگر آن دوره تمام شده که ما بتوانیم خیلی نوآوری کنیم و غلبه کنیم، آیا واقعاً اینطور است یا می توانیم با خلاقیت برخی از این کمبود ها را برطرف کنیم.

درویش علی پور: کار سخت تر شده هرچه ما جلوتر آمدیم با توجه به اینکه دسترسی مخاطبین ما به انواع و اقسام محتوا ها آسان تر شد و در مقام مقایسه قرار گرفت تولیدات داخلی، بنابراین جذب و جلب مخاطب یک مقدار شرایط را پیچیده تر کرد، اما شدنی است همینطور که خودم هم در این سال ها سعی کردم حالا چه در بحث طراحی و پرورش قصه، جذب بازیگران مطرح که توانستیم از خلاقیت های بازیگرانمان استفاده کنیم یا بخش گریم، لباس تمام تلاشمان این بوده که بتوانیم با توجه به شرایط روز پیش برویم اینکه چقدر موفق بودیم خوب بله می شود نظرسنجی کرد ولی با آن چیزی که ایده آل را مد نظر ما است قطعاً فاصله دارد ولی به نظر من نباید ناامید شد.

سوال: یکی از چالش هایی که همیشه فیلمسازان مطرح می کنند مسائل مدیریت سینما، وضعیت نمایش و سالن برای فیلم های کودک و نوجوان است نظر شما در این خصوص چیست، ما خیلی در مصاحبه ها در این زمینه انتقاد شنیدیم و نگرانی دیدیم.

درویش علی پور: اولین چیزی که به نظرم اهمیت دارد کیفیت خود محصول است محتوا خودش اگر زورش زیاد باشد حق خودش را می گیرد البته که باید نگاه حمایتی همیشه باشد در فیلم های کودکان و نوجوانان دلیلش هم این است که تا ما می گوییم این فیلم یا این سریال مخاطب هدفش کودک و نوجوان است خودخواسته بازار را کوچکتر کردیم بنابراین مخصوصاً در بخش خصوصی این احتمال وجود دارد که طرف نخواهد سرمایه گذاری کند اینجا است که باید نگاه حمایتی حالا ارگان های مختلف بیایند وسط و پشتیبانی کنند از حرف ها و ایده های نو کسانی که طرح های خلاقانه دارند، در بحث اکران هم همینطور است من معتقد هستم اگر من فیلمساز بتوانم فیلمی که بتواند مردم را و مخاطبین را به سالن سینما بکشد بسازم، سینما دار ها و مدیران پخش پشت فیلم می آیند و حمایت می کنند.

سوال: شما سال های زیادی است در این حوزه ها کار می کنید قطعاً الان هم که از فیلم عموی بچه ها توانستید استفاده کنید.

سؤال: شما سال های زیادی در این حوزه ها کار می کنید. الان هم که از فیلم عموی بچه ها توانسته اید استفاده کنید برای اینکه شخصیت های تلویزیونی را دوباره ارائه کنید یک هدفی را دنبال کرده اید. چقدر برای شخصیت هایی که ساخته و پرداخته ایم و پررنگ تر کردن آنها کوشا بوده ایم و برای خلق شخصت های جدید چقدر کار کرده ایم؟

درویش علیپور: یک سرمایه هایی وجود دارد چه در تلویزیون یا سینما و کلاً در هنر این کشور، این سرمایه ها به سرمایه های اجتماعی تبدیل شده اند. کسی که توانسته است بیش از دو دهه خاطره سازی کند و برای چندین نسل برنامه سازی کند و خاطرات خوشی را خلق کند، قطعاً مورد اعتماد همگان است. باید از این سرمایه استفاده کرد و بهره برد. ایده اصلی عموی بچه ها از همین جا می آید که کسی مثل آقای فرضیایی که خاطرات زیادی را توانسته است برای چندین نسل فراهم کند در مسیری که طی کرده است، چه در زندگی شخصی اش و چه در زندگی هنری اش، چه موانعی را پشت سر گذاشته است. یک سؤالاتی همیشه در ذهن آدم ها است بنابراین فضای فیلم ما به نوجوان خیلی نزدیک تر است تا به کودک، این هم بخاطر جنس قصه و فضایی که در فیلم حاکم است. ولی من برای پیرامون شخصیت اصلی همیشه سعی کرده ام که از بهترین ها استفاده کنم، آنهایی که در توان پروژه بوده است از اعتبار خودم یا گروه استفاده کرده ام و به همکاری دعوت کرده ام. آن زمان است که کل این محصول محصولی می شود که از لحاظ حرفه ای حتی برای اکران های آنچنانی هم قابل ارائه است. این بستری است که ما همیشه به آن فکر کرده ایم و برای آن تلاش کرده ایم.

سؤال: سینمای کودک و نوجوان و خود شما چقدر به ظرفیت های فرهنگی ما توجه می کنید، استفاده از کتاب ها، قصه ها و چیز هایی که بتواند فرهنگ ایرانی را برای بچه ها بیشتر معرفی کند؟

درویش علیپور: بی شمار است. اشاره کردید به سریال هایی که من در تلویزیون کار کرده ام. آنجا تعداد قسمت ها زیاد بود، بعنوان مثال کلبه عمو پورنگ آخرین برنامه ای که به صورت استودیوی من کار کرده ام، 140 قسمت بود که پخش شد. در آن به وفور به ضرب المثل ها و ادبیات فارسی رجوع کردیم و توانستیم آن اصطلاحات را تبدیل به قصه کنیم و ارائه بدهیم. من در این بخش خیلی اعتقاد دارم که ما فرهنگ خیلی غنی داریم که باید از آن بهره ببریم و بعضی از مواقع هم تکرار آن هیچ اشکالی ندارد منتها با ارائه های جدید و خلاقانه. من خودم استقبال کرده ایم و استقبال می کنم که از این فضا در کارهایم همیشه بهره ببرم.

سؤال: جشنواره امسال را چطور دیده اید و ارزیابی شما از فیلم ها و برگزاری این دوره چه است؟

درویش علیپور: من یک فاصله ای در حضورم افتاد، آخرین بار در بیست و هشتیمن دور فیلم داشته ام و الان سی و هشتیمن دوره این جشنواره است، ده دوره را نبوده ام. با توجه به اینکه الان در شرایط عادی در کشور نیستیم، جشنواره هم از فضای اقتصادی و شرایطی که وجود دارد تأثیرش را گرفته است. ولی چیزی که برای من امیدوارکننده است امسال در این دوره، احساس می کنم که یک همت بیشتری برای احیای آن خاطرات خوشی که ما در این جشنواره دارم می بینم. همین جایی که الان ما گفت و گو می کنیم یک مکان بسیار مناسب و درخوری است و می دانم که دوستان خیلی تلاش کرده اند تا اینجا را به خانه جشنواره تبدیل کنند که اینها نشانه مثبتی است. تعداد فیلم ها نسبت به دوره قبل افزایش پیدا کرده است، هنوز فرصت نکرده ام که همه فیلم ها را ببینم، امیدوارم که در کیفیت هم تأثیر گذاشته شده باشد.

سؤال: جشنواره فیلم کودک و نوجوان با حضور بچه ها همیشه یک رنگ و بویی دارد، داوری می کنند و حضور دارند. استعداد های جوان و نوجوان را چگونه می بینید و ما برای اینها چه کار باید کنیم؟

درویش علیپور: خیلی خیلی به نظر من باید بیش از پیش حمایت شوند، باید خیلی به آنها فرصت داده شود. من خودم سال 1375 در جشنواره ای که یک دوره به کرمان رفت یک فیلم کوتاه داشتم، وقتی این فیلمساز های جوان را می بینم خاطرات خودم زنده می شود. آن زمان مشکلات برای فیلمسازی بیشتری بود، الان امکانات خیلی سهل و آسانتر شده است ولی از آن طرف هم روز به روز همه چیز گرانتر می شود؛ بنابراین ما باید به این جوان ها هم میدان بدهیم، هم فرصت بدهیم و هم شناسایی کنیم و ایجاد انگیزه کنیم تا خیلی فعال تر از پیش در این عرصه بتوانند استعداد خودشان را نمایان کنند.