بازی در زمین دشمن با تبدیل تجمعات مردمی به صحنه منازعه داخلی

بیژن مقدم، کارشناس مسائل سیاسی، در گفت وگو با ایکنا با تشریح نقش حضور مردم در خیابان و تجمعات عمومی در تقویت وحدت و انسجام ملی ، گفت: آنچه در حقیقت مقدمه حمله به ایران در سال گذشته بود، این تصور بود که مردم در صحنه و میدان نیستند و نسبت به سرنوشت خود بی تفاوت شده اند و بر همین اساس، تصور می شد آمریکا یا رژیم صهیونیستی می تواند وارد عمل شود و اهداف خود را محقق کند.

بیژن مقدم، کارشناس مسائل سیاسی، در گفت وگو با ایکنا با تشریح نقش حضور مردم در خیابان و تجمعات عمومی در تقویت وحدت و انسجام ملی، گفت: آنچه در حقیقت مقدمه حمله به ایران در سال گذشته بود، این تصور بود که مردم در صحنه و میدان نیستند و نسبت به سرنوشت خود بی تفاوت شده اند و بر همین اساس، تصور می شد آمریکا یا رژیم صهیونیستی می تواند وارد عمل شود و اهداف خود را محقق کند.

بیشتر بخوانید:

تجمعات ملی مردمی نباید تریبون جریان های سیاسی شود

وی افزود: حضور مردم در خیابان نشان داد که مردم با همه برنامه های متجاوزان مخالف هستند و این حضور، آنها را تا حد زیادی دچار تردید کرد. این تردید همچنان وجود دارد، هر چند افرادی که به متجاوزان خط می دهند یا اطلاعات در اختیار آنها قرار می دهند، روایت های دیگری مطرح می کنند؛ اما آنچه در میدان و در واقعیت اجتماعی مشاهده می شود، حضور مردم در میادین بزرگ شهرهای مختلف است که تقریباً هر شب نیز از رسانه ملی شاهد آن هستیم.

مقدم ادامه داد: البته باید تمام تلاش خود را به کار گیریم تا این تجمعات خیابانی و حضور مردم، فراگیر شود؛ فراگیر به این معنا که همه اقشار جامعه را دربرگیرد. البته به طور طبیعی وقتی یک اتفاق یا فعالیتی طولانی می شود، مقداری ریزش نیز خواهد داشت، اما در کنار آن باید رویش هایی هم وجود داشته باشد؛ یعنی افراد جدید و تیپ های مختلف اجتماعی وارد میدان شوند.

وی تصریح کرد: سخنرانان، مداحان، گردانندگان تریبون ها و مسئولان این تجمعات نیز در اینکه ترکیب جمعیت چگونه باشد و این اجتماعات چگونه مدیریت شود، نقش جدی دارند، اما متأسفانه در برخی موارد، همین تریبون ها، میادین و خیابان ها در اختیار افرادی قرار گرفته که به جای اینکه انسجام و وحدت ملی را که هدف و کارکرد اصلی این تجمعات است تأمین کنند، به ضد آن تبدیل شده و منشأ اختلاف، تفرقه و هجمه شده اند.

تبدیل تجمعات ملی به صحنه منازعات داخلی

این کارشناس مسائل سیاسی در پاسخ به این پرسش که بهره برداری از تجمعات ملی برای طرح دیدگاه ها و اغراض سیاسی و تبدیل این اجتماعات به صحنه شعار علیه مقامات و مسئولان کشور چه میزان خطرآفرین است و چه تأثیری بر سرمایه اجتماعی و انسجام ملی دارد، گفت: هدف این تجمعات مخالفت با آمریکا و رژیم صهیونیستی و اعتراض به تجاوزهای آنهاست و این موضوع کاملاً روشن است. بنابراین اگر هر اقدام دیگری به این هدف لطمه بزند، برای مثال انسجام ملی را از بین ببرد، باید نسبت به آن حساس بود.

وی ادامه داد: بخشی از انسجام ملی به معنای حضور ملت در کنار یکدیگر است. ممکن است بخشی از اقشار مختلف مردم سلایق متفاوتی با ما داشته باشند، اما حاضر باشند در این میدان حضور پیدا کنند، شعار بدهند، پرچم به دست بگیرند و از ایران خود دفاع کنند. این هدف ممکن است گاهی با طرح منازعات داخلی به ضد خودش تبدیل شود.

مقدم با بیان اینکه «منازعات داخلی» می تواند در قالب های مختلفی خود را نشان دهد، اظهار کرد: اینکه براساس یک برداشت، فرد یا گروهی را محکوم کنیم، پلاکارد خاصی بنویسیم یا علیه یک جریان و فرد شعار دهیم، می تواند به این فضا آسیب بزند. ممکن است فرد یا مسئولی در جایی اشتباهی انجام دهد و لازم باشد به او تذکر داده شود، اما این موضوع باید در همان چارچوب مورد توجه قرار گیرد.

وی افزود: اگر قرار باشد افراد یا مجموعه ها از سیاست های کلی تخلف کنند، طبیعتاً نمی توانند در چنین جایگاهی قرار داشته باشند، اما وقتی حضور دارند، یعنی اصل حضور آنها تأیید شده است. ممکن است این افراد نیز اشتباه کنند و به آنها تذکر داده شود، اما هر اقدامی که موجب شود تریبون، سخنران یا بلندگوی یک تجمع به منادی اختلاف تبدیل شود، در واقع کمک به آمریکا و رژیم صهیونیستی است.

مقدم تأکید کرد: در مقابل، هر اقدامی که انسجام را تقویت کند، افراد مختلف را به میدان بیاورد و از سیاست های کلی نظام و رهبری حمایت کند، طبیعی است که در همان جهت اولیه تجمعات یعنی مخالفت با آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار می گیرد؛ چراکه فلسفه اصلی شکل گیری این تجمعات نیز همین بوده است.

تبدیل حضور مردم به سرمایه اجتماعی پایدار

این کارشناس مسائل سیاسی درباره اینکه چگونه می توان ظرفیت اجتماعی حضور مردم در خیابان را از یک واکنش مقطعی به سرمایه ای پایدار برای انسجام ملی تبدیل کرد، گفت: نکته مهم این است که در هر کاری باید از افراط و تفریط پرهیز کرد؛ زیرا اگر کاری از چارچوب خود خارج شود، ممکن است به ضد خودش تبدیل شود.

وی ادامه داد: مردم باید در مواقع حساس با نگاه مشخص و در پاسخ به یک فراخوان درست در میدان حضور پیدا کنند. اینکه بخواهیم این حضور را دائمی کنیم یا کاری کنیم که مردم مرتب و در تمام طول سال در چنین تجمعاتی حضور داشته باشند، درست نیست. البته در فاصله جنگ، تعداد زیادی از روزها شاهد حضور مردم در میدان بودیم و همان شرایط همچنان وجود داشت، اما در مجموع نمی توان این روند را به همین شکل ادامه داد و در شرایط عادی برای همه روزهای سال از چنین ظرفیت هایی استفاده کرد.

مقدم تصریح کرد: ظرفیت اجتماعی مردم ممکن است پنهان باشد یا در سطح جامعه پراکنده شده باشد؛ این ظرفیت در شهرهای مختلف، اقوام گوناگون و گروه هایی با زبان ها و ویژگی های متفاوت وجود دارد، اما در مواقع حساس همه این گروه ها وارد میدان می شوند و خودشان را نشان می دهند.

چرا بخشی از مردم در تجمعات حضور پیدا نمی کنند

وی در پاسخ به این پرسش که کمرنگ شدن فراگیری و تکثر اجتماعی در تجمعات خیابانی چه آسیب هایی به دنبال دارد، اظهار کرد: نخستین آسیب این است که بسیاری از افراد تمایل دارند در این تجمعات شرکت کنند، اما به دلیل تریبون، سخنران یا فردی که صحنه را اداره می کند، در تجمع حاضر نمی شوند. همچنین ممکن است به دلیل پلاکاردهایی که در دست گرفته می شود، از حضور خودداری کنند.

مقدم با تأکید بر اینکه ما نمی گوییم همه دهان ها بسته شود یا هیچ نقدی صورت نگیرد، گفت: اما اگر قرار است چنین برنامه ای برگزار شود، نخستین مسئله سازماندهی است. وقتی برنامه ای در میادین تهران، شهرهای بزرگ یا نقاط دیگر سازماندهی می شود، به پشتیبانی نیاز دارد؛ بلندگو، صندلی، پرچم و امکانات مختلف لازم است و طبیعتاً باید فرد یا مجموعه ای مسئولیت آن را بپذیرد.

وی ادامه داد: وقتی فردی مسئولیت چنین برنامه ای را می پذیرد، باید مسئولیت میکروفون و سخنران آن را نیز بپذیرد. اگر هر شب، فردی دعوت شود که به جای جذب مردم، موجب فراری دادن جمعیت شود، طبیعی است که شب بعد عده ای از مردم نیایند. چراکه آن سخنران خوب صحبت نکرده یا فردی که میکروفون در اختیار او بوده، نتوانسته است فضای مناسبی ایجاد کند. این روند به ریزش منجر می شود و بخشی از ریزش هایی که امروز شاهد آن هستیم، محصول همین رفتارهاست.

این کارشناس مسائل سیاسی با اشاره به دیگر آسیب های موجود، گفت: نخست اینکه این تجمعات تقسیم شده اند، دوم اینکه اساساً کسی مسئولیت این امور را به طور کامل نپذیرفته و سوم اینکه افراد مختلف با نگاه های متفاوت وارد میدان شده اند؛ گویی یک میدان را مانند غنیمت در اختیار گرفته اند و می گویند اینجا متعلق به فلان فرد یا فلان حزب است.

وی اظهار کرد: در چنین شرایطی، فرد یا جریان، دیدگاه خود را ترویج می کند، نه نگاه ملی و رهبری را. اینها از جمله آسیب هایی است که ایجاد شده است. در حالی که رهبری معظم  فرمودند «رعایت وحدت و مراقبت از انسجام اجتماعی است. هر اقدام در هر یک از کلان عرصه های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، امنیتی، و اقتصادی باید با ملاحظه پیوست مربوط به انسجام اجتماعی صورت گیرد» و اگر نگاه رهبری را در نظر گیریم، مسئله این است که مردم به شکل فراگیر حضور پیدا کنند، قشر خاکستری نیز در این اجتماعات حضور داشته باشد و شعارها و پلاکاردها با دقت انتخاب شوند. این موضوعی است که در واقع مورد تأکید مقام رهبری نسبت به مردم و همه کسانی است که این اجتماعات را اداره می کنند.

مقدم اضافه کرد: متأسفانه بخشی از این مسائل و کارها در مدتی که این تجمعات ادامه داشته، رعایت نشده و به همین دلیل با ریزش مواجه بوده ایم. البته بخشی از این ریزش نیز محصول طولانی شدن ماجراست؛ چراکه هر اتفاقی که طولانی شود، به طور طبیعی با ریزش مواجه خواهد شد و لزوماً همه ریزش ها به معنای رویگردانی نیست. ممکن است فردی در یک مراسم خاص حضور نداشته باشد، اما اگر روزی احساس کند حضورش لازم است، حتماً وارد میدان شود. بنابراین نباید عدم حضور مقطعی یک فرد را لزوماً به معنای رویگردانی او تفسیر کرد.

تجمعات مردمی؛ پیام به داخل و خارج

مقدم درباره استمرار حضور مردم، حتی با جمعیت کمتر، گفت: این موضوع دو کارکرد دارد؛ یک بخش آن بیرونی و بخش دیگر درونی است. یعنی شما با این تجمعات هم می توانید امنیت داخلی را حفظ کنید و هم به بیرون پیام منتقل کنید و هر دو اتفاق به طور طبیعی رخ می دهد. در داخل کشور نیز این پیام منتقل می شود که «ما در میدان هستیم و حضور داریم» و این گونه نیست که یک طرف ماجرا فقط مخالفان باشند. حتماً جمهوری اسلامی مخالفانی دارد و در عین حال موافقانی نیز دارد؛ نمی توان گفت همه مخالف یا همه موافق هستند و اساساً معنای حضور اجتماعی نیز چنین چیزی نیست.

این کارشناس مسائل سیاسی تأکید کرد: برای بیان دیدگاه ها و پیگیری مطالبات نیز راه های دیگری وجود دارد. بخشی از مردم معتقدند از طریق صندوق رأی و انتخابات می توان دیدگاه های خود را دنبال کرد. انتخابات سختی های خودش را دارد، اما در نهایت می تواند مسیرهایی را برای اعمال نظر مردم فراهم کند.

مقدم در پایان سخنان خود گفت: تفاوت میان رؤسای جمهور، افرادی که وارد مجلس می شوند و نمایندگانی که اکثریت را به دست می آورند، در طرح ها، لوایح و تصمیمات کاملاً آشکار است. بنابراین افراد و جریان های مختلف می توانند از این مسیرها اهداف و دیدگاه های خود را دنبال کنند.

انتهای پیام

نظرات

captcha