تاثیر مشکلات جفت بر خطر بیش فعالی

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیسن نت، محققان اخیراً گزارش دادند که سلامت جفت مادر باردار در اواخر دوران بارداری با افزایش خطر ابتلا به اختلال بیش فعالی مرتبط به نظر می رسد.

به طور مشخص، پژوهشگران دریافتند که سطوح پایین تر پروتئینی به نام «فاکتور رشد جفتی» (PlGF) در دوران بارداری، با احتمال بیشتر تشخیص اختلال بیش فعالی در کودک در مراحل بعدی زندگی مرتبط است.

«سرنا گوموس اوغلو»، محقق اصلی این پژوهش و استادیار روان پزشکی و زنان و زایمان در دانشگاه آیووا، گفت: «این مطالعه بر شواهد موجود مبنی بر اینکه خطر اختلالات تکامل عصبی از دوران جنینی آغاز می شود، می افزاید و نشان می دهد که جفت ممکن است نقش مهمی در شکل گیری پیامدهای تکامل عصبی ایفا کند.»

گوموس اوغلو در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «این یافته احتمال هیجان انگیزی را مطرح می کند که عواملی مرتبط با بارداری و سلامت مادر، مانند PlGF، ممکن است اطلاعاتی درباره نحوه تکامل مغز نوزاد نیز در اختیار ما قرار دهند.»

اختلال بیش فعالی، اختلالی است که در توانایی کودکان برای تمرکز، توجه و تفکر پیش از انجام کارها اختلال ایجاد می کند.

برای انجام این مطالعه، پژوهشگران از نمونه های خونی ذخیره شده مربوط به 176 بارداری استفاده کردند تا سطح PlGF را که پروتئینی تولیدشده توسط جفت است، بررسی کنند. سطوح پایین PlGF به عنوان یک نشانه هشداردهنده شناخته شده برای عوارض بارداری، از جمله پره اکلامپسی (فشارخون بارداری)، محسوب می شود.

سپس این تیم پژوهشی سطوح PlGF را با تشخیص های بعدی اختلال بیش فعالی در کودکان حاصل از این بارداری ها مقایسه کردند.

جفت اندامی موقت است که در دوران بارداری در رحم زن تشکیل می شود و وظیفه تأمین اکسیژن و مواد مغذی برای جنین در حال رشد را از طریق بند ناف بر عهده دارد.

به نظر نمی رسید که سطوح PlGF در سه ماهه های اول و دوم بارداری با خطر اختلال بیش فعالی مرتبط باشد، اما این وضعیت در سه ماهه سوم تغییر کرد.

گوموس اوغلو گفت: «در بارداری هایی که به تولد کودکی با تشخیص بعدی بیش فعالی منجر شدند، مشاهده کردیم که سطوح PlGF در سه ماهه سوم افزایش معمول و مورد انتظار را نداشت. هر واحد کاهش در معیار سطح PlGF، با احتمال 2.6 برابری تشخیص بعدی اختلال بیش فعالی-کم توجهی در کودک مرتبط بود.»

به گفته پژوهشگران، این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن عواملی همچون پره اکلامپسی، زایمان بسیار زودرس و محدودیت رشد جنین- که پیش تر با سطوح پایین تر PlGF و احتمال بالاتر اختلال بیش فعالی مرتبط دانسته شده بودند- همچنان پابرجا بود.

نتایج همچنین نشان داد که هیچ ارتباطی میان خطر ابتلا به اختلال بیش فعالی و سطح «اندوتلین-1» (پروتئین دیگری که در سلامت و عملکرد عروق خونی در دوران بارداری نقش دارد) وجود ندارد.

گوموس اوغلو گفت: «این موضوع حائز اهمیت است، زیرا نتایج ما به تغییرات ظریف جفت در بارداری هایی اشاره دارد که اگرچه تشخیص بالینی خاصی نداشتند، اما منجر به تفاوت هایی در تکامل عصبی کودکان شدند.»

با این حال، گوموس اوغلو خاطرنشان کرد که این نتایج حاصل بررسی گروه نسبتاً کوچکی از بارداری ها در یک مرکز درمانی است و برای تأیید و درک بهتر این ارتباط احتمالی، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

گوموس اوغلو اظهار داشت: «اگر نتایج ما در نمونه ای بزرگ تر تکرار شود و مطالعات روی موش ها نیز مؤید وجود رابطه علی ومعلولی باشد، این امر نشان می دهد که سنجش سطح PlGF در دوران بارداری می تواند به شناسایی کودکانی کمک کند که از پایش زودهنگام وضعیت تکاملی سود می برند.»