روایت امدادگران از وخامت اوضاع مردم در غزه

به گزارش ایکنا به نقل از islamic-relief، یک سال پس از اعلام آتش بس در غزه، دو امدادگر سازمان «امدادرسانی اسلامی» در غزه از چالش های ادامه دار مردم و کارکنان بشردوستانه و فضای ترسی می گویند که با ادامه حملات رژیم صهیونیستی، بر زندگی روزمره سایه انداخته است.

نام امدادگران برای حفظ امنیت آنها تغییر داده شده است.

«لیلا» که یک امدادگر در غزه است، می گوید: «وضعیت کنونی اینجا در غزه، با ادامه بمباران ها و حملات هوایی، نمی تواند آتش بس نامیده شود. در واقع هیچ آتش بسی وجود ندارد. آنها اردوگاه های آوارگان و مناطق پرتراکم را هدف قرار می دهند و بنابراین هنوز ترس زیادی وجود دارد.»

وی افزود: «ما نمی توانیم بگوییم که صددرصد در امنیت هستیم. نمی توانیم با خودرو یا حتی پیاده وارد خیابان ها شویم. حتی از ترک خانه هایمان می ترسیم و از صدای پهپادهایی که بالای سرمان پرواز می کنند. حتی خانه های خودمان نیز امن نیستند. سخت است به این فکر کنیم که ممکن است نفر بعدی ما باشیم.»

او همچنین گفت: «اینها سختی هایی است که با آن روبه رو هستیم. کشتار متوقف نمی شود و ما نمی توانیم زندگی عادی داشته باشیم.»

امدادگر دیگری با نام «سمیر» نیز گفت: «وقتی خبر آتش بس را شنیدیم، کمی احساس آرامش کردیم؛ اینکه پس از آنچه در دو سال گذشته اتفاق افتاده بود، هنوز زنده مانده ایم. اما بعد دیدیم که از سوی اسرائیل آتش بسی در کار نیست.»

او گفت: «همین چند روز پیش، حمله ای در نزدیکی محل زندگی ما رخ داد. حمله در منطقه ای مملو از چادر انجام شد؛ جایی که زنان و کودکان حضور داشتند. بیشتر مردم در چادرهای شلوغ و ساختمان های آسیب دیده زندگی می کنند. نمی دانم اخبار را دیدید یا نه، اما چند هفته پیش یک ساختمان آسیب دیده بر سر کودکان و خانواده هایی که در آن پناه گرفته بودند، فروریخت.»

سمیر با بیان اینکه «به دلیل حملات، دیگر ساختمانی وجود ندارد که بتوان در آن با خیال راحت زندگی کرد»، گفت: «بیشتر ما در چادر زندگی می کنیم و برای مثال، مشکل بزرگی درباره آب آشامیدنی وجود دارد. اکنون پیدا کردن منبع مناسب آب آشامیدنی یا حتی منبع برق تقریباً غیرممکن است.»

این امدادگر افزود: «وقتی با فرزندانم برای پیاده روی بیرون می روم، هر بار که خودرویی کنار ما حرکت می کند، می ترسم حمله ای رخ دهد. حتی وقتی در خانه هستیم، هر لحظه ترس وجود دارد. حتی رفتن به محل کار... توضیح این احساس دشوار است، چون این ترس به بخشی از ذهن، زندگی و تک تک حرکات ما تبدیل شده است.»

لیلا نیز گفت: «می ترسم یکی از همکارانم را از دست بدهم، جان خودم را از دست بدهم یا خانواده ام را از دست بدهم. اما این وضعیت ما در اینجاست.»

او در ادامه گفت: «اخباری درباره ورود برخی کالاها به غزه منتشر می شود، اما حجم کالاهایی که وارد می شوند به هیچ وجه کافی نیست. ممکن است در شبکه های اجتماعی ببینید که در غزه رستوران، کافی شاپ و مواردی از این دست وجود دارد. مردم می خواهند زندگی کنند و دوباره روی پای خود بایستند، اما حتی زمانی که تلاش می کنیم شرایط را بهبود دهیم، همیشه فکر می کنم اتفاقی رخ خواهد داد که ما را ناامید کند یا روند هر پیشرفتی را که به دست آورده ایم متوقف کند.»

درحالی که بیشتر خانه های غزه طی سه سال گذشته آسیب دیده یا ویران شده اند، لیلا می گوید: «از زمان برقراری آتش بس، هنوز صدای بمباران را می شنویم و فلسطینی ها از نزدیک به 70 درصد نوار غزه رانده شده اند؛ به این معنا که بیش از دو میلیون نفر در منطقه ای بسیار متراکم زندگی می کنند که تنها کمی بیش از 30 درصد نوار غزه را تشکیل می دهد.»

او با بیان اینکه «مردم اینجا همچنان گرسنه اند و هنوز تجهیزات و اقلام پزشکی کافی ندارند»، گفت: «کمبود داروهای مربوط به دیابت وجود دارد و افراد مبتلا به بیماری های مزمن نمی توانند داروهای خود را پیدا کنند. محدودیت ها بسیار دشوار و چالش برانگیز هستند و ما همچنان در حال سازگار شدن با این شرایط هستیم. امیدواریم ان شاءالله شرایط بهتر شود.»

سمیر هم در ادامه گفت: «تا این لحظه، ورود کمک های بشردوستانه به غزه برای سازمان ها بسیار دشوار است. تنها برخی کالاهای تجاری مشخص اجازه ورود دارند، اما بسیاری از اقلام ضروری همچنان از ورود منع می شوند. قیمت ها نیز بسیار بالا و برای بیشتر مردم غیرقابل پرداخت است. فرصت های شغلی اندکی وجود دارد و سراسر غزه با کمبود شدید نقدینگی روبه روست.»

او تصریح کرد: «ما برای سازگاری با این شرایط، کوپن های غذایی ارائه می کنیم که به مردم اجازه می دهد کالاهای مورد نیاز خود را از فروشگاه های محلی انتخاب کنند. این کار انتخاب و کرامت بیشتری به خانواده ها می دهد و همزمان از کسب وکارهای محلی حمایت می کند.»

این امدادگر با اشاره به اینکه «اکنون از بیش از 25 هزار کودک یتیم و سرپرستان آنها حمایت می کنیم. بیشتر آنها در شرایطی بسیار دشوار در چادر زندگی می کنند، اما به دلیل مسائل امنیتی همیشه نمی توانیم به آنها سر بزنیم، گفت: «هر بار که سفر می کنیم، باید بررسی کنیم آیا برای منطقه مقصد دستور تخلیه صادر شده یا در آن منطقه بمباران یا حمله پهپادی در جریان است یا خیر.»

لیلا نیز در پایان گفت: «شاید پس از سه سال، غزه در حال فراموش شدن باشد. دیگر آن میزان اقدام و توجهی را که پیش تر در شبکه های اجتماعی و اخبار می دیدیم، مشاهده نمی کنیم. اتفاقات زیادی در جهان در حال رخ دادن است و شاید غزه فراموش شده باشد، در حالی که مشکلات و کمبودها همچنان بسیار گسترده اند.»

انتهای پیام