تاب آوری کارکنان و تداوم مراقبت های اولیه؛ دو ستون حیاتی نظام سلامت در شرایط جنگی

به گزارش خبرگزاری صداوسیمامرکز یزد، سیدرضا زکی پور، تاب آوری نیروی انسانی را یکی از ارکان اصلی تاب آوری ملی دانست و اظهار کرد: در بحران های طولانی مدت، حفظ سلامت جسمی و روانی کارکنان و توانایی آنان برای استمرار خدمت، به اندازه تأمین تجهیزات و زیرساخت های سلامت اهمیت دارد.

وی با اشاره به نقش شبکه مراقبت های اولیه در شرایط جنگی افزود: مراکز و پایگاه های سلامت، خانه های بهداشت، بهورزان و مراقبان سلامت، خط مقدم نظام سلامت در شرایط ناپایدار هستند و نقش مهمی در حفظ پیوستگی خدمات، شناسایی نیازهای جمعیت و جلوگیری از تشدید پیامدهای بحران بر عهده دارند.

این کارشناس حوزه سلامت تصریح کرد: جنگ تنها بیمارستان ها و مراکز درمانی را تحت تأثیر قرار نمی دهد، بلکه کل زنجیره سلامت را درگیر می کند؛ ازاین رو اختلال در حمل ونقل، تأمین دارو و تجهیزات، آب و برق، ارتباطات و دسترسی مردم به خدمات می تواند پیامدهای ثانویه و بلندمدتی برای سلامت جامعه ایجاد کند.

زکی پور، نیروی انسانی توانمند، آماده و تاب آور را مهم ترین سرمایه نظام سلامت در شرایط بحران عنوان کرد و گفت: آموزش مستمر، برگزاری تمرین های آمادگی، حمایت های روانی و رفاهی و پیش بینی نیروهای جایگزین برای مسئولیت های کلیدی، باید پیش از وقوع بحران در دستور کار قرار گیرد.

وی همچنین تصمیم گیری سریع، انعطاف پذیر و مبتنی بر اطلاعات را از الزامات مدیریت نظام سلامت در شرایط ناپایدار برشمرد و افزود: مدیران سلامت باید بتوانند در شرایط محدودیت منابع و اطلاعات ناقص، اولویت های حیاتی را به درستی تشخیص داده و برای حفظ خدمات ضروری تصمیم گیری کنند.

زکی پور تأکید کرد: تداوم خدمت باید به یکی از شاخص های اصلی آمادگی نظام سلامت تبدیل شود و برنامه های آمادگی نباید صرفاً به لحظه وقوع حادثه محدود باشد، بلکه باید از پیش مشخص شود که خدمات ضروری در روزها و هفته های پس از بحران چگونه حفظ و استمرار خواهد یافت.

وی با اشاره به پیچیدگی مدیریت سلامت در جنگ شهری اظهار کرد: آسیب پذیری جمعیت شهری و وابستگی متقابل دستگاه های مختلف، ضرورت هماهنگی میان نظام سلامت، مدیریت بحران، شهرداری، نیروهای امدادی و دستگاه های خدمات رسان را دوچندان می کند.

این کارشناس حوزه سلامت در پایان بر ضرورت حرکت شبکه بهداشت از یک ساختار صرفاً ارائه دهنده خدمات به ساختاری تاب آور و بحران محور تأکید کرد و گفت: بازنگری در برنامه های آمادگی، آموزش کارکنان، تقویت مسیرهای ارتباطی و طراحی نظام ارجاع در شرایط اختلال، از مهم ترین الزامات این تحول است.