نشانی که ما را به «ایران» پیوند می دهد

به قلم خسرو کنعانی رئیس سازمان جهاددانشگاهی آذربایجان شرقی

گاهی یک ملت برای آنکه به یاد بیاورد چه چیزهایی او را به هم پیوند می دهد، به نمادی نیاز دارد که فراتر از اختلاف سلیقه ها، نسل ها و دیدگاه های روزمره بایستد؛ پرچم، یکی از همین نمادهاست.

روز پاسداشت پرچم جمهوری اسلامی ایران، فرصتی است برای اندیشیدن به معنای پرچمی که بخشی از حافظه تاریخی و هویت جمعی ایرانیان را با خود حمل می کند؛ نمادی که شاید در روزهای عادی حضورش آن قدر آشنا باشد که کمتر به معنای عمیق آن بیندیشیم، اما در روزهای دشوار، ارزش و جایگاهش بیشتر آشکار می شود.

این روزها در گوشه وکنار شهرهای ایران، صحنه هایی می بینیم که از تعلق مردم به پرچم کشورشان حکایت دارد؛ پرچمی که بر خودروها، در دست مردم و بر فراز خانه ها و محل های کار به اهتزاز درمی آید و برای بسیاری، بیش از یک نشانه رسمی، نمادی از تعلق به ایران است. شاید مهم ترین معنای پرچم در همین نقطه آشکار شود؛ جایی که می تواند ما را، با وجود همه تفاوت ها، به یک نقطه مشترک بازگرداند: ایران.

ایران، تنها یک عنوان سیاسی یا یک محدوده جغرافیایی نیست؛ خانه ای تاریخی و فرهنگی است که نسل های پی درپی در آن زیسته اند، فرهنگ ها و زبان های گوناگون در آن بالیده اند و خاطره جمعی یک ملت در طول قرن ها شکل گرفته است.از این منظر، پرچم تنها نماینده یک ساختار نیست؛ نماد سرزمینی است که میلیون ها انسان، با همه تفاوت هایشان، خود را به آن متعلق می دانند.

پرچم زمانی معنا پیدا می کند که در ذهن و دل مردم جای داشته باشد. از همین رو، پاسداشت پرچم را نباید به مراسم و تشریفات رسمی محدود کرد. پاسداشت پرچم، در معنای عمیق تر، پاسداشت ایران است؛ و پاسداشت ایران یعنی مسئولانه برای آینده آن تصمیم بگیریم، از سرمایه های انسانی و فرهنگی اش حفاظت کنیم، برای آبادانی اش بکوشیم و تفاوت ها را به گسست و دشمنی تبدیل نکنیم.

ما می توانیم متفاوت بیندیشیم، نقد کنیم، مطالبه گر باشیم و درباره آینده کشور دیدگاه های گوناگون داشته باشیم؛ اما همه این تفاوت ها درون یک خانه مشترک رخ می دهد؛ ایران. شاید بزرگ ترین احترام به پرچم این باشد که بدانیم قرار نیست فقط آن را برافرازیم؛ باید ایرانی را که این پرچم نماینده آن است نیز سربلند نگه داریم.

پرچم ایران، هنگامی زیباترین تصویر خود را می سازد که در کنار آن، تصویر ملتی آگاه، مسئول، امیدوار و همدل نیز شکل بگیرد. امروز اگر سه رنگ سبز، سفید و سرخ ایران در باد به حرکت درمی آیند، می توانند یک پیام ساده اما عمیق را با خود همراه کنند: ایران، با همه تفاوت هایش، خانه مشترک ماست؛ و این خانه ارزش آن را دارد که برای سربلندی اش بایستیم.

انتهای پیام