محدودیت و اختلال در غذاخوردن به علت وسواس لاغری و شرایط روانی

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکزی؛ اختلالات غذاخوردن همیشه با لاغری شدید یا بستری شدن در بیمارستان همراه نیست. برخی زنان سال ها عادت های غذایی ناسالم خود را پنهان می کنند و حتی نزدیک ترین افراد زندگی شان نیز متوجه مشکل نمی شوند.

daily mail نوشت: تصویر رایجی که از بی اشت هایی عصبی در ذهن بسیاری از افراد وجود دارد فردی بسیار لاغر است که به وضوح بیمار به نظر می رسد. اما اختلالات خوردن می توانند شکل های متفاوتی داشته باشند و تشخیص آنها همیشه ساده نیست.

محدود کردن شدید غذا و نگرانی وسواس گونه درباره وزن و شکل بدن و ورزش بیش از حد و دوری از موقعیت هایی که در آنها غذا وجود دارد از جمله رفتار هایی هستند که می توانند زنگ خطر یک اختلال خوردن باشند.

اگرچه اختلالات خوردن در نوجوانان و جوانان شایع تر هستند، اما افراد در هر سنی ممکن است به آنها مبتلا شوند. حتی ممکن است فردی سال ها با یک رابطه ناسالم با غذا زندگی کند بدون اینکه برای دریافت کمک اقدام کند.

فشار های زندگی مانند تغییرات خانوادگی و سوگ و استرس های کاری نیز می توانند برای برخی افراد شرایط دشوارتری ایجاد کنند. با این حال علت اختلالات خوردن معمولاً پیچیده است و نمی توان آن را به یک عامل مشخص نسبت داد.

 1- همیشه می گوید قبلاً غذا خورده است

یکی از رفتار هایی که می تواند توجه خانواده را جلب کند اجتناب مداوم از غذا خوردن در جمع است.
ممکن است فرد مرتب بگوید قبلاً غذا خورده یا بعداً غذا می خورد و به تدریج از حضور در مهمانی ها و رستوران ها یا دورهمی هایی که غذا در آنها سرو می شود خودداری کند.
البته یک بار یا چند بار چنین رفتاری به معنای وجود اختلال خوردن نیست. نگرانی زمانی بیشتر می شود که این رفتار به الگویی ثابت تبدیل شود و همراه با ترس شدید از غذا یا افزایش وزن باشد.

2 -غذای سالم به یک وسواس تبدیل شده است

توجه به تغذیه سالم به خودی خود مشکلی ندارد. اما اگر انتخاب غذا به یک دغدغه دائمی تبدیل شود و فرد گروه های مختلف غذایی را به شکل افراطی حذف کند یا دائماً درباره کالری و وزن و ترکیبات غذا نگران باشد باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
اختلالات خوردن می توانند با قوانین بسیار سختگیرانه درباره غذا همراه باشند.

3- حتی هنگام خستگی یا بیماری هم ورزش را متوقف نمی کند

ورزش منظم برای سلامت مفید است، اما ورزش افراطی می تواند یکی از رفتار های مرتبط با اختلالات خوردن باشد.
اگر فرد احساس بیماری یا خستگی شدید دارد، اما همچنان خود را مجبور به تمرین می کند تا از افزایش وزن جلوگیری کند یا کالری غذایی را جبران کند این رفتار ارزش بررسی دارد. ورزش بیش از حد را در کنار سایر علائم به عنوان یکی از رفتار های جبرانی قابل توجه در ارزیابی اختلالات خوردن معرفی می کند.

4- تغییر برنامه غذایی او را به شدت مضطرب می کند

فردی که رابطه سالمی با غذا دارد ممکن است از تغییر برنامه شام یا انتخاب رستوران مورد علاقه اش ناراحت شود، اما معمولاً می تواند با شرایط جدید کنار بیاید.
اضطراب شدید زمانی که فرد دیگری غذا را انتخاب می کند یا برنامه غذایی تغییر می کند می تواند یکی از علائمی باشد که در کنار سایر رفتار های هشداردهنده نیاز به توجه دارد.
نگرانی شدید درباره وزن یا شکل بدن و رفتار های محدودکننده غذایی و دوری از موقعیت های مرتبط با غذا را در ارزیابی اختلالات خوردن مورد توجه قرار گرفته است.

5- از دورهمی هایی که غذا در آنها حضور دارد فاصله می گیرد

کم کم نپذیرفتن دعوت های شام یا ناهار و ترجیح دادن غذا خوردن در تنهایی می تواند یکی از علائم قابل توجه باشد.
افراد مبتلا به اختلالات خوردن ممکن است برای پنهان کردن عادت های غذایی خود از دیگران دور شوند. اجتناب از غذا خوردن با دیگران نیز در فهرست علائم و رفتار های هشداردهنده قرار دارد.
اگر به رفتار یکی از نزدیکان خود مشکوک هستید چه بگویید؟
صحبت کردن درباره غذا و وزن می تواند حساس باشد. بهتر است به جای اظهار نظر درباره ظاهر یا وزن فرد درباره رفتار هایی که مشاهده کرده اید صحبت کنید.
مثلاً می توانید بگویید:
«مدتی است متوجه شده ام که در جمع کمتر غذا می خوری و به نظر می رسد غذا خوردن برایت استرس زا شده. اگر چیزی اذیتت می کند من آماده ام به حرف هایت گوش بدهم.»
بهتر است از جمله هایی مانند «تو که خیلی لاغر نیستی پس مشکلی نداری» یا «فقط بیشتر غذا بخور» استفاده نشود. ظاهر فرد به تنهایی نمی تواند وجود یا نبود اختلال خوردن را مشخص کند.

کمک گرفتن هیچ وقت دیر نیست

اگر فردی احساس می کند کنترل غذا و وزن بخش زیادی از زندگی او را درگیر کرده یا رفتار های غذایی اش باعث اضطراب و انزوا شده است بهتر است با پزشک یا متخصص سلامت روان صحبت کند.

اختلالات خوردن قابل درمان هستند و هرچه فرد زودتر کمک تخصصی دریافت کند امکان شروع درمان مناسب بیشتر است. درمان بسته به نوع اختلال می تواند شامل روان درمانی و حمایت تغذیه ای و پایش وضعیت جسمی باشد.

مهم است بدانیم برای جدی گرفتن یک اختلال خوردن نباید منتظر کاهش وزن شدید باشیم. وزن یکی از معیار های ارزیابی است، اما تشخیص به مجموعه ای از علائم و رفتار ها و وضعیت جسمی و روانی فرد نیاز دارد.