بازگشت به صندلی های آرزو؛ از بوی کاغذ تا شکوفایی دانش

به قلم ملیحه سیفی

با آمدن مهر، دوباره صدای زنگ مدرسه ها در کوچه و خیابان می پیچد؛ صدایی که برای خیلی از ما فقط نشانه شروع یک سال تحصیلی تازه نیست، بلکه خاطرات سال های دور را هم زنده می کند؛ روزهایی که با شوق و کمی اضطراب، کیفمان را به دوش می انداختیم و دست در دست پدر و مادر راهی مدرسه می شدیم.

بوی دفتر و کتاب های نو، کیف های رنگارنگ و لباس های مرتب مدرسه هنوز هم می تواند ما را به همان روزها برگرداند؛ روزهایی که دنیایمان کوچک تر بود، اما آرزوهایمان بزرگ. روز اول مدرسه برای بعضی ها پر از هیجان بود و برای بعضی دیگر با اشک و دل نگرانی همراه می شد، اما برای همه، شروع یک مسیر تازه بود.

سال های مدرسه فقط با درس و امتحان و کارنامه تعریف نمی شوند. بسیاری از آنچه امروز هستیم، در همان کلاس های ساده و کنار همان نیمکت ها شکل گرفت؛ جایی که اولین دوستی ها را تجربه کردیم، از اشتباه کردن یاد گرفتیم، سؤال پرسیدیم و کم کم فهمیدیم دنیای اطرافمان چقدر بزرگ تر از چیزی است که تصور می کردیم.

امروز که سال ها از آن روزها گذشته، شاید بهتر باشد به آغاز سال تحصیلی فقط به چشم یک اتفاق تکراری نگاه نکنیم. مدرسه جایی است که قرار است در آن، علاوه بر خواندن و نوشتن و آموختن علوم مختلف، شخصیت و نگاه دانش آموزان به زندگی نیز شکل بگیرد.

علم فقط برای گرفتن نمره خوب یا پر کردن کارنامه نیست. دانستن، به انسان کمک می کند بهتر فکر کند، درست تر انتخاب کند و با مسائل زندگی آگاهانه تر روبه رو شود. دانش آموزی که امروز پشت یک نیمکت نشسته، شاید فردا پزشک، معلم، مهندس، پژوهشگر یا هر چیز دیگری باشد؛ اما مهم تر از عنوان و شغل، این است که انسانی آگاه، مسئولیت پذیر و اخلاق مدار باشد.

جامعه به نسلی نیاز دارد که هم دانش بیاموزد و هم انسانیت را فراموش نکند. علم زمانی ارزش بیشتری پیدا می کند که در کنار اخلاق، مسئولیت پذیری و توجه به دیگران قرار بگیرد. مدرسه می تواند یکی از نخستین جاهایی باشد که این پیوند در ذهن و شخصیت یک انسان شکل می گیرد.

با آغاز سال تحصیلی، برای همه دانش آموزان، معلمان و خانواده هایی که در این مسیر همراه فرزندانشان هستند، روزهایی پر از آرامش، امید و موفقیت آرزو می کنیم.

امید که کلاس های درس امسال فقط محل یادگیری فرمول ها و واژه ها نباشند؛ بلکه جایی باشند برای پیدا کردن سؤال های تازه، ساختن آرزوهای بزرگ و قدم برداشتن به سوی آینده ای بهتر.

به امید سالی پر از یادگیری، امید و شکوفایی؛ سالی که در آن، هر نیمکت، آغاز یک رؤیا باشد.

انتهای پیام