صنایع ایران گران ترین برق و گاز خاورمیانه را می خرد

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، مهدی محمدی طی نامه ای به مسعود پزشکیان رئیس جمهور کشور، با انتقاد از اظهارات اخیر محمدجعفر قائم پناه، معاون اجرایی رئیس جمهور درباره «انرژی ارزان»، با ارائه آمار مستند اعلام کرد که صنایع ایران، به ویژه صنعت فولاد، هم اکنون گران ترین نرخ گاز و برق را در میان کشور های صاحب ذخایر نفت و گاز منطقه پرداخت می کنند.

در نامه رئیس انجمن فولاد آلیاژی به رئیس جمهور آمده است: واقعیت میدانی بخش صنعت، به ویژه صنعت فولاد کشور، در تضاد و تناقض مطلق با این ادعا های غیرکارشناسی است. صنعت فولاد ایران نه تنها ازهیچ رانت و امتیازی در حوزه حامل های انرژی برخوردار نیست، بلکه امروز با پرداخت بالاترین بهای برق و گاز در میان تمامی کشور های صاحب ذخایر هیدروکربوری در منطقه، تحت سنگین ترین فشار های هزینه ای اداره می شود؛ آن هم در شرایطی که برخلاف تمام کشور های همسایه، از داشتن دسترسی مستمر و پایدار به همین انرژی گران قیمت نیز محروم است!

در بخش برق، طی ماه های گذشته در تابستان امسال شبکه سراسری تقریباً هیچ برقی با نرخ دولتی در اختیار مجتمع های فولادی کشور نگذاشته است. در تابستان طاقت فرسای امسال، وزارت نیرو با اعمال تبعیض آمیزترین رویه، تنها بین 6 تا 15 درصد دیماند قراردادی کارخانجات بزرگ فولاد را تأمین کرد که این حجم ناچیز، تقریباً با صفر برابری می کند و حتی تکافوی روشن نگاه داشتن کوره ها و حداقل الزامات حفظ حیات واحد های ذوب و فولادسازی را نمی دهد.

در این تنگنای تحمیلی، فولادسازان بزرگ کشور برای جلوگیری از توقف کامل خطوط و اخراج هزاران کارگر و تبعات امنیتی و اجتماعی فاجعه بار ناشی از آن، ناگزیر به خرید برق آزاد با نرخ های نجومی شدند.

در تابستان امسال، سقف نرخ برق آزاد در بورس انرژی تا رقم 16،700 تومان به ازای هر کیلووات ساعت اوج گرفت و میانگین قیمت برق آزاد در ماه های تیر و مرداد به 10،354 تومان بر کیلووات ساعت رسید. انعکاس رسمی و بی پرده این ارقام در سامانه کدال بورس برای شرکت های فولادی بورسی نظیرآهن و فولاد ارفع، فولاد کاوه جنوب کیش، فولاد هرمزگان و پارس فولاد سبزوار، مؤید آن است که بهای واقعی و مؤثر پرداختی آنها در مردادماه بین 9،126 تا 10،277 تومان به ازای هر کیلووات ساعت بوده است. برق دولتی در ماه های گرم سال جاری در عمل برای صنایع فولاد وجود خارجی نداشته و هزینه ای که پای زنجیره فولاد نوشته می شود، همین ارقام گزاف است.

تبدیل این اعداد بر اساس نرخ دلار در مرکز مبادله ارز و طلای ایران (با میانگین 151،833 تومان در تیر و مرداد) اثبات می کند که نرخ مؤثر برق صنعت فولاد ایران بین 6 تا 6٫8 سنت و در سقف معاملات بورس انرژی تا 11 سنت به ازای هر کیلووات ساعت بوده است. مقایسه این اعداد با ارقام رقبا در سایر کشور های منطقه، توهم انرژی ارزان را رسوا می سازد؛ در حالی که نرخ برق صنعتی در کویت 0٫98 تا 1٫64 سنت، در قطر 1٫9 تا 3٫6 سنت، در عربستان سعودی 3٫2 تا 4٫8 سنت، در روسیه 4 تا 6٫9 سنت و در امارات متحده عربی (ابوظبی) 5٫4 تا 6٫8 سنت بر کیلووات ساعت است، تولید کننده ایرانی باید برای برقی پر از قطعی و ناپایداری، بهایی بالاتر از تمامی رقبای منطقه ای خود پرداخت کند.

در حوزه گاز طبیعی، رویه دستگاه های اجرایی هزینه های به مراتب بیشتری به صنعت فولاد کشور تحمیل کرده است. وزارت نفت در مردادماه سال جاری نرخ پایه گاز مصرفی صنعت فولاد را که در فروردین ماه 10،774 تومان به ازای هر مترمکعب بود، با جهشی سرسام آور 48 درصدی به 15،942 تومان رساند. علاوه بر این شوک قیمتی، تحمیل هزینه های سنگین توزیع، انتقال، عوارض و مالیات بر ارزش افزوده، افزایش 35 درصدی دیگری را بر این مبلغ بار کرده و نرخ نهایی قبض گاز فولادسازان را به رقم بی سابقه 21،522 تومان به ازای هر مترمکعب می رساند.

با احتساب میانگین نرخ ارز در مرکز مبادله طی مردادماه (154،078 تومان)، نرخ نهایی گاز مصرفی صنایع فولادی کشور به 14 سنت به ازای هر مترمکعب رسیده است. این نرخ نه تنها رکورددار کل منطقه است، بلکه فاصله ای فاحش با رقبای تولیدکننده نفت و گاز دارد؛ جایی که نرخ گاز صنعتی در عربستان سعودی 7٫43 سنت، در ابوظبی 7٫61 سنت، در روسیه 8٫58 تا 10٫65 سنت، و در کویت 4٫42 تا 7٫08 سنت و قطر 4٫42 تا 6٫19 سنت محاسبه می شود. به بیان شفاف تر، گاز مصرفی در صنعت پیشران فولاد ایران، حدود 3 برابر قطر و کویت و نزدیک به دو برابر عربستان سعودی قیمت گذاری شده است.

اگر معاون اجرایی رئیس جمهور در دولت واقعاً خواهان هم تراز کردن قیمت انرژی با ارزان ترین کشور های همسایه هستند، صنعت فولاد کشور با قاطعیت از این خواسته استقبال می کند و خواستار پیاده سازی فوری آن است؛ شجاعت به خرج دهید و نرخ گاز و برق صنعت فولاد را نیز به سطح ارزان ترین کشور همسایه تقلیل دهید. یعنی نرخ برق را هم تراز با کویت به محدوده 1 سنت و بهای گاز را متناظر با قطر به 4 تا 5 سنت کاهش دهید و انرژی را به صورت 365 روز سال و بدون خاموشی تأمین کنید، تا ببینید که چه رکوردی در ارزآوری، نوسازی فناورانه و رشد تولید ملی ثبت خواهد شد. نمی توان در اخذ هزینه ها، گران ترین و بی کیفیت ترین نحوه تأمین حامل های انرژی را به تولید کننده تحمیل کرد و مدعی حاتم بخشی و ارائه رانت به صنایع شد.