سرعت درمان نباید جایگزین تشخیص علمی شود

طیبه قاسمی، متخصص جراحی فک و صورت و پژوهشگر در گفت و گو با خبرنگار  خبرگزاری صداوسیما، گفت: در سال های اخیر، اصطلاحاتی همچون «ایمپلنت یک روزه»، «کاشت دندان در یک جلسه» و «دندان ثابت در 24 ساعت» بیش از گذشته در تبلیغات حوزه دندانپزشکی دیده می شود؛ عباراتی که برای بسیاری از بیماران جذاب است و این تصور را ایجاد می کند که می توان فرآیند درمان بی دندانی را در کوتاه ترین زمان ممکن به پایان رساند.

وی افزود: متخصصان حوزه جراحی فک و صورت تأکید می کنند که درمان فوری ایمپلنت، روشی نیست که بتوان آن را برای همه بیماران و بدون ارزیابی های تخصصی به کار برد. شرایط استخوان، وضعیت لثه و بافت های اطراف، وجود عفونت، بیماری های زمینه ای و وضعیت عمومی بیمار از جمله عواملی هستند که می توانند در انتخاب این روش تأثیرگذار باشند.

ایمپلنت فوری برای همه بیماران قابل انجام نیست

این متخصص جراحی فک و صورت با تأکید بر ضرورت ارزیابی دقیق بیمار اظهار داشت: انتخاب روش درمان باید بر اساس شرایط اختصاصی هر فرد انجام شود و نمی توان صرفاً بر مبنای عنوان هایی مانند «یک روزه» درباره مناسب بودن یک روش تصمیم گرفت.

به گفته وی، در برخی بیماران، در صورت فراهم بودن شرایط مناسب و رعایت استاندارد های علمی، امکان انجام ایمپلنت فوری وجود دارد؛ اما این روش یک پروتکل عمومی برای تمام مراجعه کنندگان نیست.

وی تاکید کرد: پیش از تصمیم گیری برای ایمپلنت فوری باید عواملی همچون وضعیت استخوان و بافت نرم، شرایط محل کاشت، سلامت عمومی بیمار و تصاویر رادیولوژی مورد بررسی قرار گیرد، زیرا درمان موفق، درمانی است که سال ها دوام داشته باشد، نه درمانی که صرفاً در مدت کوتاهی انجام شود.»

این متخصص جراحی فک و صورت همچنین درباره برداشت نادرست از مفهوم «ایمپلنت یک روزه» توضیح می دهد که در بسیاری از موارد، دندانی که بلافاصله پس از جراحی روی ایمپلنت قرار می گیرد، پروتز موقت است و ترمیم نهایی پس از طی شدن دوره ترمیم استخوان و ارزیابی های لازم انجام می شود.

هزینه ای که ممکن است از دست رفتن زمان و سلامت باشد

دکتر طیبه قاسمی با بیان اینکه اصرار بر کوتاه کردن زمان درمان در شرایطی که بیمار از نظر استخوانی یا بافتی آمادگی لازم را ندارد، می تواند نتیجه معکوس داشته باشد، گفت: در صورت نبود حجم یا کیفیت مناسب استخوان، وجود عفونت کنترل نشده یا وارد شدن فشار نامناسب و زودهنگام به ایمپلنت، احتمال بروز عوارض افزایش می یابد. شکست ایمپلنت، التهاب بافت های اطراف، تحلیل استخوان و نیاز به درمان های تکمیلی یا جراحی مجدد، از جمله پیامد هایی است که می تواند روند درمان را طولانی تر و هزینه های بیمار را افزایش دهد.

وی افزود: به همین دلیل، متخصصان توصیه می کنند بیماران هنگام انتخاب روش درمان، تنها بر سرعت یا هزینه تمرکز نکنند و درباره ضرورت روش پیشنهادی، شرایط اختصاصی خود و مراحل مختلف درمان از پزشک توضیح کامل دریافت کنند.

مرز میان درمان علمی و تبلیغات

فارغ التحصیل تخصص جراحی فک و صورت از دانشگاه علوم پزشکی تهران معتقد است که گسترش تبلیغات درمان های سریع، اهمیت آگاهی بیماران از تفاوت میان «امکان انجام یک روش در شرایط خاص» و «قابل انجام بودن آن برای همه» را بیشتر کرده است.

طیبه قاسمی گفت: ایمپلنت فوری، در صورت انتخاب صحیح بیمار و فراهم بودن شرایط لازم، می تواند یکی از گزینه های درمانی باشد؛ اما تبدیل آن به یک وعده عمومی برای تمام بیماران، با پیچیدگی های واقعی درمان های ایمپلنت سازگار نیست. بر همین اساس، بررسی سابقه علمی و تجربه پزشک، انجام معاینه و بررسی های تصویربرداری، دریافت طرح درمان مشخص و آگاهی از مراحل درمان و پیگیری های پس از آن، می تواند به بیماران در تصمیم گیری آگاهانه کمک کند.

وی افزود: در درمان های پزشکی، کوتاه تر بودن زمان درمان لزوماً به معنای بهتر بودن آن نیست. آنچه اهمیت دارد، انتخاب روش مناسب برای بیمار، اجرای صحیح درمان و دستیابی به نتیجه ای ایمن، پایدار و قابل پیش بینی در بلندمدت است.

گفتنی است دکتر طیبه قاسمی، متخصص جراحی فک و صورت، پژوهشگر و مدرس دانشگاه، فارغ التحصیل تخصص جراحی فک و صورت از دانشگاه علوم پزشکی تهران است و دوره تخصص خود را در بیمارستان های شریعتی، سینا، انستیتو کانسر و مرکز طبی کودکان گذرانده است.

وی پس از پایان دوره تخصص، سابقه فعالیت به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی را داشته و در کنار فعالیت های درمانی و آموزشی، در حوزه پژوهش نیز فعالیت کرده است. انتشار بیش از 10 مقاله علمی در مجلات بین المللی و حضور به عنوان سخنران در کنگره ها و همایش های تخصصی، از جمله سوابق علمی اوست.

در حوزه نوآوری نیز، طراحی و ساخت اپلاینس داخل دهانی اختصاصی برای مدیریت پس از جراحی بیماران مبتلا به فیبروز تحت مخاطی دهان (OSMF) در کارنامه او قرار دارد؛ اقدامی که با هدف پاسخ به یکی از نیاز های مرتبط با مدیریت بیماران پس از جراحی انجام شده است.