سیمای امام حسن عسکری(ع)؛ از بندگی و عبادت تا مدیریت بحران اقتصادی

مرضیه محمدزاده، نویسنده و پژوهشگر دینی در سخنرانی که در فضای مجازی منتشر کرد درباره ابعاد مختلف شخصیت امام حسن عسکری(ع) به صحبت پرداخت که متن آن به شرح زیر است:

«همه ائمه معصوم، از نظر علم و دانش، سخاوت و بخشش، عبادت، خداترسی و سجده های طولانی مانند یکدیگر هستند. یعنی آنچه خودشان داشتند، می بخشیدند و از ترس خدا واقعاً وقتی عبادت می کردند، در سجده گاهشان از اشک چشمشان خیس بود یا پاهایشان می لرزید. این ها نشان دهنده این است که وقتی اهل بیت عصمت و طهارت(ع) این گونه هستند و این گونه از خدا می ترسند، ما که خودمان را شاگرد آن ها و شیعیان آن ها می دانیم، باید این نسبت را با خدا داشته باشیم. یعنی واقعاً باید هم عاشق باشیم و آن خوف و رجایی که می گویند، واقعاً باید داشته باشیم.

همه ائمه ما که شیعه تر از هر شیعه ای بودند، چرا این قدر اشک ریختند؟ چرا این قدر گریه داشتند؟ چرا خوف و ترس داشتند؟ چرا واقعاً حضرت زهرا(س) در محراب عبادت که می ایستاد این قدر پاهایش می لرزید؟ یا از بس ایستاده بود، این قدر کف پاهایش تاول زده بود؟ چرا؟ چون آن ها خدا را می شناختند.

امام حسن عسکری(ع) می فرماید: من نگاه کردم و دیدم مادرم وقتی می خواست آتش روشن کند، کنده های بزرگ را داشت، ولی آن شاخه های خیلی ریز را زیر آن قرار می داد و اول آن شاخه ها را آتش می زد؛ وقتی شاخه های ریز آتش گرفتند بعد آن کنده ها شروع می کرد به آتش گرفتن. گناهان وقتی کوچک اند، آدم شاید متوجه نشود، ولی آن گناهان کوچک اند که آن کنده ها را آتش می زند.

عبیدالله بن خاقان جزو کسانی بود که کینه شدیدی نسبت به علویان داشت، اذیتشان می کرد و نسبت به امام هادی هم همین طور بود و ایشان را اذیت می کرد. احمد بن عبیدالله متصدی مالیات و اموال حکومتی در شهرستان قم بود. یک روز نشسته و بزرگان کنارش هستند. همین طور که دارد صحبت می کند، حرف از امام حسن عسکری به میان می آید. آن جا می گوید: در این مجلس همه بودند، بعد وقتی اسم ایشان آمد، گفت من یک ماجرایی را دیدم و دلم می خواهد این را نقل کنم. کسی دارد نقل می کند که دشمنی دارد؛ او می گوید: من در تمام علویان کسی را ندیدم که در خصلت هایش وقار، سلوک، افتادگی، بزرگواری، جوانمردی، کرم، عقل، زیرکی، بزرگ منشی و فضیلت مثل ایشان باشد.

وضعیت اقتصادی در عصر امام حسن عسکری(ع) خیلی سخت بود. یعنی وقتی خلفای عباسی برای اینکه خودشان را نگه دارند، چه کار می کردند؟ می آمدند روی مالیات اضافه می کردند. پول بیت المال کم می آمد و برای اینکه آن پول بیت المال را می خواستند برای خودشان بردارند، خب از کجا تأمینش کنند؟ از طریق مالیات.

امام حسن عسکری(ع) در این موقعیت اقتصادی به همه نمایندگانش در سراسر بلاد اسلام می گوید: هر چه مردم وجوهات دادند، شما در همان شهر خودتان بیاورید، نه تا سامرا. البته از سامرا هم به خود سامرایی ها برسد. به آن که در قم بود، در نیشابور بود، هر جا بود، می گفت: وجوهات را از مردم بگیرید و هر هدیه هایی که به ما می خواهند بدهند. ائمه هدیه قبول می کردند، به آن ها هدیه می دادند، با دل و جان می پذیرفتند؛ این را هم به ما یاد دادند که هدیه بدهید و هدیه بگیرید. آن ها هم همین کار را می کردند. امام اعلام کرد که به خاطر این وضعیت نابسامان اقتصادی که الآن پیش آمده، هیچ کس از شهر خودش خارج نکند. امام به وکلا دستور دادند که وکیل در همان منطقه ای که هست، تقسیم را انجام بدهد.»

انتهای پیام