قرآن؛ تصدیق حقیقت را در گفتار و رفتار انسان می سنجد

به گزارش ایکنا از همدان، حجت الاسلام والمسلمین حسین ثروتی مدرس و پژوهشگر قرآن کریم در ادامه تشریح و بیان نکاتی از قرآن کریم از کسانی یاد می کند که نه تنها حقیقت را می پذیرند، بلکه آن را با خود می آورند و تصدیق می کنند: «وَالَّذی جَاءَ بالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بهِ أُولَٰئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ»؛ و آن کس که سخن راست و درست آورد و کسانی که آن را باور کردند، اینان همان پرهیزگارانند. (زمر / 33). در مفهوم «جاء بالصدق» می توان پیامبران و آورندگان پیام الهی را در نظر گرفت و در مفهوم «صدّق به» به معنای تصدیق کرد، منظور کسانی هستند که این حقیقت را می پذیرند و به آن ایمان می آورند. اما تصدیق حقیقت تنها به زبان محدود نمی شود؛ تصدیق حقیقی، در رفتار انسان نیز خود را نشان می دهد. ممکن است انسان با زبان، قرآن را کتاب زندگی و کتاب هدایت بداند، اما اگر در عمل قرآن را صرفاً کتابی برای تلاوت و کسب ثواب ببیند و برای دریافت برنامه زندگی و هدایت از آن بهره نگیرد، میان سخن و رفتار او فاصله ایجاد می شود.

بیشتر بخوانید:

 توحید؛ راه نجات انسان از سردرگمی میان فرمان های متعارض  تعبیر قرآن کریم از انسان فاسق  دانش و حق شناسی بدون عمل به هدایت نمی رساند   اخلاص در بندگی؛ پیام اصلی آیات نخست سوره زمر   تقوا؛ سپر نجات انسان در برابر عذاب آشکار 

خداوند قرآن را برای هدایت انسان ها قرار داده است و پذیرش این حقیقت باید در زندگی انسان نیز نمود پیدا کند. اینکه انسان قرآن را کتاب هدایت بداند، اقتضا دارد در برابر آیات آن بایستد، معنای آن را بفهمد و ببیند هر آیه چه راهی برای زندگی پیش روی او قرار می دهد. بنابراین تصدیق، فراتر از یک پذیرش زبانی است و در عمل نیز باید ظهور پیدا کند؛ همان گونه که تکذیب نیز تنها در گفتن «دروغ است» خلاصه نمی شود و گاهی رفتار انسان، برخلاف ادعای زبانی او، حقیقتی را که به آن اعتراف دارد تکذیب می کند.

از همین رو، قرآن نتیجه این صدق و تصدیق را تقوا می داند: «أُولَٰئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ». تقوا تنها یک ادعای زبانی نیست، بلکه پذیرش حقیقت و پایبندی به آن در رفتار را نیز دربرمی گیرد. کسی که حقیقت را می آورد، آن را می پذیرد و زندگی خود را با آن هماهنگ می کند، در شمار متقین قرار می گیرد.

پس از آن، قرآن از پاداش این گروه سخن می گوید: «لَهُمْ مَا یَشَاءُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۚ ذَٰلِکَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِینَ»؛ برای آنان نزد پروردگارشان هرچه بخواهند فراهم است؛ این است پاداش نیکوکاران. (زمر / 34). در ادامه نیز می فرماید: «لِیُکَفِّرَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ الَّذی عَمِلُوا وَیَجْزیَهُمْ أَجْرَهُمْ بأَحْسَنِ الَّذی کَانُوا یَعْمَلُونَ»؛ تا خداوند بدترین اعمالی را که انجام داده اند از آنان بزداید و پاداش آنان را به بهترین اعمالی که انجام می دادند عطا کند. (زمر / 35). بنابراین، نتیجه صدق و تصدیق حقیقت، تنها عنوانی برای انسان نیست؛ این مسیر به تقوا و احسان می رسد و در نهایت، آمرزش بدترین اعمال و دریافت پاداش الهی را به دنبال دارد.

این آیات تصویری روشن از دو مسیر متفاوت پیش روی انسان ترسیم می کنند؛ یک مسیر، نسبت دادن سخن ناروا به خدا و تکذیب حقیقت پس از آمدن آن است و مسیر دیگر، آوردن و پذیرفتن حقیقت و پایبندی عملی به آن. در این نگاه، صدق زمانی در زندگی انسان تحقق کامل پیدا می کند که پذیرش حقیقت از زبان عبور کند و در رفتار و انتخاب های او نیز آشکار شود.

انتهای پیام