«مشق ناتمام میناب»؛ تلاشی برای ثبت روایت شهدای مدرسه شجره طیبه

منوچهر صفرخانی، نویسنده و مستندساز، در گفت وگو با ایکنا با بیان اینکه ساخت آثار هنری درباره حوادث مهم اجتماعی و انسانی، بخشی از مسئولیت هنرمندان است، اظهار کرد: بیش از 37 سال است که در حوزه نویسندگی و فیلمسازی فعالیت می کنم و در این سال ها با موضوعات مختلفی مواجه بوده ام، اما برخی اتفاقات به دلیل ابعاد انسانی و تأثیری که بر جامعه می گذارند، نمی توانند صرفاً به عنوان یک خبر از کنار ما عبور کنند. حادثه مدرسه شجره طیبه میناب نیز از همین جنس است و احساس می کنم باید درباره آن کاری انجام شود.

وی ادامه داد: زمانی که صحبت از شهدای دانش آموز و معلم می شود، موضوع فقط یک حادثه یا یک آمار نیست. پشت نام هر دانش آموز، یک خانواده، یک زندگی، یک آینده و مجموعه ای از آرزوها قرار دارد. معلمانی که در این حادثه جان خود را از دست داده اند نیز تنها یک نام در فهرست شهدا نیستند؛ آنها انسان هایی بودند که زندگی خود را وقف آموزش و تربیت نسل آینده کرده بودند. بنابراین ثبت روایت آنان وظیفه ای است که نباید به فراموشی سپرده شود.

صفرخانی با اشاره به شکل گیری ایده ساخت مستند داستانی «مشق ناتمام میناب» بیان کرد: عنوان این اثر برای من معنای مشخصی دارد. وقتی یک دانش آموز فرصت نمی کند مشقش را تمام کند، وقتی یک کلاس درس نیمه تمام می ماند و وقتی معلمی دیگر به کلاس برنمی گردد، ما با یک روایت ناتمام مواجه هستیم. «مشق ناتمام میناب» تلاش می کند همین ناتمام ماندن ها را روایت کند؛ روایت کودکانی که می توانستند آینده های متفاوتی داشته باشند و خانواده هایی که با یک فقدان بزرگ روبه رو شده اند.

این نویسنده و فیلمساز تأکید کرد: اهمیت پرداختن به شهدای مدرسه شجره طیبه میناب در این است که این حادثه باید از سطح یک خبر روزانه فراتر برود و به یک روایت ماندگار فرهنگی و تاریخی تبدیل شود. اگر هنرمندان، نویسندگان و مستندسازان امروز درباره چنین اتفاقاتی ثبت و روایت نکنند، ممکن است بخشی از جزئیات انسانی حادثه در گذر زمان از بین برود. ما باید چهره، خاطرات، آرزوها و زندگی این دانش آموزان و معلمان را ثبت کنیم.

وی افزود: سینما این ظرفیت را دارد که یک واقعه را از زاویه ای انسانی روایت کند. من نمی خواهم فقط به بیان چند عدد یا بازخوانی یک اتفاق بسنده کنم. برای من مهم است که مخاطب با انسان های این داستان ارتباط برقرار کند؛ دانش آموزی را ببیند که پیش از آنکه قربانی یک حادثه باشد، یک کودک با آرزوهای بزرگ بوده است. همچنین می خواهم خانواده ها و معلمانی را روایت کنم که هر کدام داستانی برای گفتن دارند.

صفرخانی درباره هدف خود از ساخت این اثر گفت: هدف من صرفاً ساخت یک فیلم و حضور در جشنواره ها نیست. جشنواره می تواند یکی از مسیرهای عرضه اثر باشد، اما هدف اصلی، ثبت یک حقیقت انسانی و رساندن آن به مخاطبان است. معتقدم اگر این روایت درست و صادقانه ساخته شود، می تواند مخاطب ایرانی و حتی مخاطب خارج از کشور را با بخشی از واقعیت این حادثه آشنا کند.

وی با اشاره به سابقه فعالیت خود در حوزه سینما و مستندسازی اظهار کرد: من با توجه به سابقه فعالیت های دانش آموزی خودم، نسبت به شهدای دانش آموز احساس مسئولیت می کنم. نمی خواهم این احساس مسئولیت فقط در حد حرف باقی بماند. به همین دلیل تصمیم گرفته ام دوربینم را روشن کنم و تلاش کنم روایت این کودکان و معلمان را ثبت و به دنیا منتقل کنم.

این کارگردان ادامه داد: ساخت چنین اثری نیازمند همکاری و حمایت مجموعه های مختلف است. طی ماه های گذشته نامه هایی را برای دستگاه ها و نهادهای مختلف ارسال کرده ام و درخواست خود را برای حمایت از تولید این فیلم مطرح کرده ام. انتظار من این است که این حمایت فقط به مسائل مالی محدود نشود. امکانات تولید، پشتیبانی اجرایی، خدمات فنی، حمایت رسانه ای و کمک برای معرفی و عرضه اثر در جشنواره های داخلی و خارجی نیز می تواند در مسیر تولید مؤثر باشد.

صفرخانی با تأکید بر ضرورت ثبت روایت خانواده های شهدای مدرسه شجره طیبه گفت: یکی از مهم ترین بخش های این پروژه، شنیدن صدای خانواده هاست. خانواده ها نزدیک ترین افراد به این کودکان و معلمان هستند و خاطراتی دارند که هیچ گزارش خبری نمی تواند جای آن را بگیرد. باید اجازه بدهیم خود آنها درباره عزیزانشان صحبت کنند؛ درباره اینکه چه آرزوهایی داشتند، چه ویژگی هایی داشتند و چه آینده ای برای خود تصور می کردند.

وی افزود: امیدوارم «مشق ناتمام میناب» بتواند به شکلی ساخته شود که شأن شهدای دانش آموز و معلم حفظ شود. برای من این موضوع بسیار مهم است که در روایت چنین حادثه ای از نگاه صرفاً خبری فاصله بگیریم و به وجه انسانی آن توجه کنیم. سینما زمانی می تواند اثرگذار باشد که بتواند انسان را پشت خبر به مخاطب نشان دهد.

این نویسنده و فیلمساز در پایان گفت: «مشق ناتمام میناب» ادای دینی به دانش آموزان و معلمانی است که دیگر فرصت ادامه دادن مسیر زندگی خود را پیدا نکردند. امیدوارم با همراهی مسئولان، خانواده ها، جامعه فرهنگی و هنری و رسانه ها، بتوانیم این اثر را به سرانجام برسانیم و روایتی ماندگار از شهدای مدرسه شجره طیبه میناب ثبت کنیم.

از آثار منوچهر صفرخانی می توان به «چقدر وقت داری»، «عروسک شکسته»، «بابای من خواننده ست» و «یه قندون نشاط» اشاره کرد.

انتهای پیام