اسلام هراسی و چرخه بی پایان دشمن سازی علیه اقلیت ها در آمریکا

به گزارش ایکنا به نقل از کانترپانچ، در بیست وپنجمین سالگرد حملات 11 سپتامبر، آمریکا دوباره گرفتار موج تازه ای از «دشمن سازی» شده اما این بار، همان طور که قابل پیش بینی بود، هدف، کسانی هستند که ادعا می شود که مسلمان هستند.

نمونه روشن این بازی سرزنش، حمله «رودی جولیانی» شهردار پیشین نیویورک، به شهردار کنونی شهر، «زهران ممدانی» است.

جولیانی در آستانه مراسم بزرگداشت 11 سپتامبر گفت: «برایم توهین آمیز است که شهردار جدید که مسلمان است، در این مراسم شرکت کند.»

او ممدانی را با عاملان حمله 11 سپتامبر مقایسه و ادعا کرد مسلمانان «در حال تسلط بر بخش هایی از آمریکا و اروپا» هستند.

برچسب زنی به مسلمانان پس از حملات 11 سپتامبر

در هفته های پس از حملات 11 سپتامبر، دولت فدرال بیش از 700 فرد مهاجر که اهل غرب و جنوب آسیا بودند را در نیویورک و نیوجرسی بازداشت کرد؛ بازداشت هایی که به دلیل «ظن ارتباط با حملات» انجام شد اما تحقیقات وزارت دادگستری بعدها نشان داد این ظن ها بسیار ضعیف بوده است.

در سال 2011، خبرگزاری آسوشیتدپرس چیزی را تأیید کرد که مسلمانان نیویورک سال ها حدس می زدند؛ اینکه پلیس نیویورک از مساجد، گروه های دانشجویی و کسب وکارهای مسلمانان جاسوسی می کرد اما این برنامه هیچ سرنخی تولید نکرد و حتی یک پرونده تحقیقاتی هم باز نشد.

جنگ همیشگی با دشمن!

سفیدپوستان آمریکا از پیش از تشکیل کشور، همواره با «دشمن» می جنگیدند. در اینترنت فهرست مفصلی از جنگ های میان مهاجران اروپایی و بومیان آمریکا از 1622 تا 1890 منتشر شده که تاریخی خونین را نشان می دهد

از نخستین جنگ ها، جنگ پیکوآت (1636–1638) بود که میان مهاجران انگلیسی و قبایل پیکوآت، ناراگانست و موهیگان در نیوانگلند رخ داد. سپس جنگ متاکوم (1675–1676) پس از محاکمه و اعدام سه مرد وامپانوآگ توسط کلونی پلیموث آغاز شد؛ کلونی ای که زمین های بومیان را تصرف کرده بود.

«دشمن» می توانست مهاجر خارجی هم باشد. در 1787، رئیس جمهور وقت آمریکا که «جان آدامز» بود چهار قانون «بیگانگان و فتنه» را امضا کرد که در میان آن ها قانون «دوستان بیگانه» هم وجود داشت که به رئیس جمهور اجازه می داد هر مهاجری را که خطرناک می دانست اخراج کند و همچنین اجازه اخراج مهاجران کشورهای در جنگ با آمریکا را می داد.

در این شرایط، مهاجران کاتولیک در شمال شرق آمریکا هدف حملات پروتستان ها بودند، آن هم از ترس اینکه پاپ بر انتخابات آمریکا اثر بگذارد و کاتولیک ها از جمهوری خواهان حمایت کنند.

پروتستان های نیویورک نیز از رشد جمعیت ایرلندی های کاتولیک که از چندصد نفر در سال 1776 به حدود 35 هزار نفر در سال 1830 رسید، خشمگین بودند. در 1831، اعضای جنبش ضدکاتولیک «نودونستان» کلیسای کاتولیک سنت مری را به آتش کشیدند.

خشونت علیه لاتین تبارها

پس از الحاق تگزاس در 1845 و جنگ آمریکا و مکزیک که دو سال طول کشید، آمریکا 55 درصد خاک مکزیک را تصرف کرد. امروز، اداره سرشماری آمریکا می گوید بیش از 68 میلیون آمریکایی یعنی 20٪ جمعیت ای نکشور لاتین تبارند.

خشونت ضدلاتین تبارها سابقه طولانی دارد. در یک مورد در سال 1918، رنجرهای تگزاس، سربازان آمریکایی و افراد محلی 15 مرد و پسر مکزیکی را در پورونیر به اتهام راهزنی کشتند.

گزارش کنگره آمریکا نشان می دهد جمعیت پورتوریکویی ها در سرزمین اصلی از 1500 نفر در 1910 به ده برابر در 1920 و سپس پنج برابر دیگر در دهه بعد رسید. در دهه 1950، مهاجرت پورتوریکویی ها چنان افزایش یافت که مورخان آن را «مهاجرت بزرگ» نامیدند که در آن حدود 470 هزار نفر یعنی 21٪ جمعیت جزیره بین 1950 تا 1960 به آمریکا رفتند.

در 1926، حدود 20 هزار پورتوریکویی در منطقه ایست هارلم زندگی می کردند و تنش میان آن ها و ساکنان یهودی قدیمی بالا گرفت و در تابستانی داغ، «شورش هارلم» رخ داد.

خشونت ضدلاتین تبارها ادامه دارد. گزارش گاردین می گوید لاتین تبارهای حومه نیویورک بارها هدف حمله سفیدپوستان بوده اند. در سال 2000، دو مرد دارای خال کوبی نمادهای سفیدبرترپنداری، دو کارگر مکزیکی را به بهانه کار به ساختمانی خلوت بردند و آن ها را با چاقو زدند.

جنگ علیه چینی ها

نخستین ملوانان چینی در 1785 به بالتیمور رسیدند، اما جمعیت قابل توجه چینی ها پس از تب طلا در کالیفرنیا شکل گرفت. در 1862، قانون ضدکولی مالیات بر کارگران آسیایی و کارفرمایان آن ها وضع کرد.

نژادپرستی ضدچینی پس از جنگ داخلی شدت گرفت و به قانون «طرد چینی ها» در 1882 انجامید؛ قانونی که ورود کارگران چینی را برای 10 سال ممنوع کرد. در 1871، پس از کشته شدن یک پلیس در درگیری های چینی ها در لس آنجلس، صدها سفیدپوست و لاتین تبار به محله چینی ها حمله کردند و نزدیک به 20 نفر را از جمله یک پسر 13 ساله و یک پزشک به دار آویختند.

این قانون همچنین همه چینی هایی را که وارد یا خارج می شدند مجبور به حمل گواهی هویت می کرد. این نخستین قانون تاریخ آمریکا بود که محدودیت گستردهٔ مهاجرتی اعمال می کرد. این قوانین تا 1943 لغو نشدند.

در 1885، در راک اسپرینگز وایومینگ، معدن چیان سفید به معدن چیان چینی حمله کردند، خانه هایشان را آتش زدند و حدود 28 نفر را کشتند. سال بعد، سفیدپوستان تقریباً همه چینی های سیاتل را جمع کردند و با زور سوار کشتی کردند تا شهر را ترک کنند. سال بعد، 34 معدن چی چینی در اورگان به کمین سفیدپوستان کشته شدند.

در نیویورک، در 1909، قتل یک مبلغ مسیحی در محله چینی ها باعث موج خشونت ضدآسیایی شد.

طبق گزارش کالج کویینز، ملوانان چینی از حدود 1830 در منهتن پایین ساکن شدند. محله چینی ها تا 1898 گسترش یافت و امروز بیش از 20 خیابان را شامل می شود. در کویینز، مزارع سبزیجات و خشکشویی های چینی در دهه 1880 شکل گرفت.

شباهت های تاریخی با اسلام هراسی امروز

نویسنده سپس به شباهت این تاریخ با اسلام هراسی امروز اشاره می کند و می نویسد: در 1942، رئیس جمهور وقت «تئودور روزولت» فرمان اجرایی 9066 را صادر کرد که اجازه تخلیه همه افراد «تهدیدکننده امنیت ملی» از ساحل غربی را می داد.

طبق این قانون، بیش از 120 هزار ژاپنی تبار شامل شهروندان آمریکایی در اردوگاه های محصور و نگهبانی شده در 10 ایالت زندانی شدند.

در سال 2020، «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا، کووید را «ویروس چینی» نامید و موج حملات ضدآسیایی سراسر این کشور را فرا گرفت.

پلیس در دست کم 13 ایالت گزارش حملات نفرت محور را ثبت کرد. کمیسیون حقوق بشر نیویورک 133 مورد تبعیض ضدآسیایی ثبت کرد و پلیس 14 پرونده نفرت محور را بررسی کرد.

نیویورک پست گزارش داد که پیش از این حملات، در سال 2020 حتی یک جرم نفرت محور ضدآسیایی ثبت نشده بود اما تا پایان سال، این رقم به 30 مورد رسید یعنی 900 درصد نسبت به 2019 افزایش یافته اتس.

نویسنده در پایان می گوید «دشمنان امروز» شامل مهاجران بدون مدرک، جامائیکایی ها و کسانی است که وضعیت حمایتی موقت خود را از دست می دهند.

طبق این گزارش، این گروه ها نقش سیاسی دارن و آن، این است که «توجه مردم را از صاحبان قدرت منحرف می کنند و به سمت کسانی می برند که عملاً بی قدرت اند. حالا دشمن بعدی چه کسی خواهد بود؟»

انتهای پیام