برگزاری جلسه هم اندیشی ارتقا فعالیت های قرآنی دانشگاه تهران + عکس

به گزارش خبرنگار ایکنا، جلسه هم اندیشی ارتقا فعالیت های حوزه حفظ قرآن در دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران با حضور جمعی از مسئولان و فعالان این حوزه در سازمان قرآنی دانشجویان کشور برگزار شد.

در ابتدای این جلسه، حجت الاسلام کمیجانی، مدیر امور قرآنی نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه تهران، به معرفی ظرفیت های موجود در دانشگاه های تهران و علوم پزشکی تهران پرداخت و گفت: حدود 15 نفر حافظ قرآن در دانشگاه علوم پزشکی تهران و 10 نفر در دانشگاه تهران شناسایی شده اند که از ظرفیت لازم برای فعالیت در حوزه مربیگری حفظ قرآن برخوردار هستند.

وی افزود: این ظرفیت، زمینه ای برای طرح پیشنهاد برگزاری یک دوره تخصصی تربیت مربی حفظ قرآن فراهم کرده است؛ پیشنهادی که در نشست پیشین فعالان قرآنی دانشگاهی مطرح و برای بررسی ابعاد آموزشی آن، رایزنی هایی با محمدمهدی بحرالعلوم، دبیر ستاد راهبری حفظ قرآن، انجام شده است.

محمد پارساییان، معاون آموزش و پژوهش سازمان قرآنی دانشجویان کشور نیز در تشریح رویکرد جدید این سازمان گفت: با ارشادات ریاست محترم جهاددانشگاهی، در دوره جدید مدیریت سازمان قرآنی دانشجویان کشور این مجموعه در نظر دارد تا ورود عملیاتی تر به عرصه فعالیت های قرآنی در دانشگاه ها و برای دانشجویان داشته باشد و آن ها را در قالب های گزین و جذاب نه تنها برای قشر قرآنی و مذهبی بلکه برای عموم مخاطبان و دانشجویان در دانشگاه برگزار نماید. به همین منظور جلساتی را با فعالان قرآنی و مسئولان فرهنگی دانشگاه و نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه ها سامان داده است.

وی تصریح کرد: هدف از این کار کمک و تسهیل گری به برگزاری بهتر فعالیت های قرآنی دانشجویی با ظرفیت و استعداد سازمان و جهاددانشگاهی و همچنین طرح ریزی عملیاتی و مشارکتی در زمینه آموزش غیرمستقیم قرآن و ارائه برنامه های تحولی و جذاب در زمینه فعالیت های قرآنی است.

چرا شبکه بومی دانشگاهی؟

در ادامه این جلسه، موضوع شبکه سازی به عنوان یکی از الزامات ماندگاری فعالیت های قرآنی دانشگاهی مورد توجه قرار گرفت. در این بخش از بحث تأکید شد که استفاده از استادان و مربیان خارج از بدنه دانشگاه، اگرچه می تواند در کوتاه مدت موجب ایجاد انگیزه و برگزاری رویداد های جذاب شود، اما الزاماً به شکل گیری یک جریان مستمر در میان دانشجویان منجر نمی شود.

در مقابل، ایجاد شبکه ای از دانشجویان حافظ قرآن و مربیان بومی هر دانشگاه می تواند ضمن کاهش هزینه ها، امکان استمرار فعالیت ها را افزایش دهد و زمینه شکل گیری یک جریان قرآنی درون دانشگاه را فراهم کند. شناسایی حدود 25 حافظ قرآن در دو دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران می تواند نقطه آغاز شکل گیری چنین شبکه ای باشد.

تربیت مربی باید خروجی محور باشد

در ادامه این جلسه محمدمهدی بحرالعلوم، دبیر ستاد راهبری حفظ قرآن با اشاره به دو مسیر متفاوت برای طراحی دوره تربیت مربی حفظ قرآن، اظهار کرد: اگر هدف، برگزاری یک دوره کاملاً نظام مند و کلاسیک باشد که دارای شرایط ورود، سرفصل های مصوب، آموزش های حضوری و غیرحضوری، آزمون و در نهایت مدرک رسمی باشد، می توان از ظرفیت دوره های طراحی شده در سازمان دارالقرآن استفاده کرد.

وی ادامه داد: این دوره ها چارچوب مشخصی دارند و طبیعتاً هر فردی نمی تواند بدون احراز شرایط وارد آن شود؛ اما اگر هدف، الزاماً دریافت مدرک رسمی نباشد و مسئله اصلی دستیابی به یک خروجی آموزشی مشخص باشد، می توان دوره ای متناسب با شرایط دانشگاه و دانشجویان طراحی کرد.

دبیر ستاد راهبری حفظ قرآن بیان کرد: برهمین اساس، طرح تربیت مربی حفظ قرآن برای حدود 25 حافظ شناسایی شده در دانشگاه تهران و دانشگاه علوم پزشکی تهران، می تواند یکی از نمونه های عملیاتی این رویکرد باشد؛ طرحی که هدف آن صرفاً تربیت تعدادی مربی نیست، بلکه ایجاد هسته ای برای شکل گیری شبکه ای از مربیان و فعالان حفظ قرآن در دانشگاه هاست.

مهارت تدریس حفظ؛ ستون اصلی دوره

بحرالعلوم در ادامه درباره محتوای پیشنهادی دوره تربیت مربی حفظ گفت: «مهارت تدریس حفظ» باید محور اصلی و استخوان بندی دوره باشد. این بخش می تواند در قالب مباحث نظری، آموزش های کارگاهی و یک ارزیابی عملی طراحی شود تا صرفاً دانش نظری شرکت کنندگان سنجیده نشود، بلکه توانایی واقعی آن ها در آموزش حفظ قرآن نیز مورد ارزیابی قرار گیرد.

وی افزود: در کنار مهارت اصلی تدریس حفظ، توانمندی نسبی در قرائت قرآن نیز برای یک مربی حفظ ضروری است. همچنین مباحثی همچون روش جذب مخاطب، ارتباط با قرآن آموز و شیوه های ایجاد انگیزه می تواند به عنوان سرفصل های مکمل در نظر گرفته شود.

حلقه مفقوده؛ بعد از پایان دوره

یکی از نکات مهم مطرح شده در این نشست، ضرورت توجه به مرحله پس از تربیت مربیان بود. براین اساس، برگزاری یک دوره آموزشی بدون پیش بینی سازوکار ادامه ارتباط میان شرکت کنندگان، نمی تواند به ایجاد یک جریان پایدار منجر شود. همچنین در این نشست بر ضرورت دانشجو محور بودن این شبکه تأکید شد.

در بخش پایانی این جلسه، بر این نکته تأکید شد که فعالیت قرآنی در دانشگاه نباید به برگزاری چند مسابقه، جشنواره یا دوره آموزشی محدود شود، بلکه باید به شکل گیری یک «جریان قرآنی» در محیط دانشگاه منجر شود. در این نگاه، وجود حافظان قرآن، مربیان، استادان و فعالان قرآنی در دانشگاه ها یک ظرفیت اولیه است که در صورت شبکه سازی و توانمندسازی می تواند به جریان مستمر فعالیت های قرآنی تبدیل شود.

انتهای پیام