از بنزین آنها تا بنزین ما

به گزارش مشرق ، محسن مهدیان طی یادداشتی نوشت:

یکم. کی کیو مدیریت کرد؟

می گفتند: ایران نفت 200 دلاری می خواست؛ دلار خودش 200 هزار تومان شد.

خب. حالا ببینیم در عمل، کی کیو مدیریت کرد؟

دوم. سورپرایز چه بود؟

بی بی سی گفت توان نظامی جدید ایران ما را «سورپرایز» کرد.

وال استریت ژورنال و ایندیپندنت نوشتند؛ بازسازی جنگ در ایران اسرائیل را مبهوت کرد.

این بهت برای چیست؟ یک نمونه را ببینیم.

سوم. بنزین ایران

پالایشگاه های ایران را زدند. تولید بنزین حدود 25 درصد آسیب دید. بعد محاصره کردند تا نفت نفروشم تا ارز نداشته باشیم تا بنزین وارد نکنیم.

محاصره را هم شدیدتر کردند تا اگر ارز هم داشتیم، راه واردات بسته باشد.

رسانه های شان را هم بخط کردند تا بنزین را سوخت آشوب کنند.

اما چه شد؟ تأسیسات سریع ترمیم شد. بخش مهمی از کسری تولید جبران شد.ناترازی در مسیر کاهش است. محاصره نفتی هم جواب نداد. دبیر شعام و وزیر نفت می گویند هم نفت می فروشیم هم پولش را می گیریم.

قیمت بنزین البته بالا رفت اما جامعه واکنش هیجانی نشان نداد.

بگذریم که بسیاری از کارشناسان، مستقل از جنگ، اصلاح قیمت بنزین را ضروری می دانستند.

و تیر خلاص با همه این فشارها بازهم 75 درصد مردم ایران می گویند کنترل هرمز حتی به قیمت جنگ باید حفظ شود.

این عدد را فراموش نکنید تا بریم جلوتر.

چهارم. حالا بنزین آنها

بنزین آمریکا 42٪ گران تر شد و گازوئیل 58٪. بنزین اروپا 24٪

گرانتر شد و گازوئیل 33٪. اما مهم تر، اثر سیاسی است.

رویترز نوشت سوخت به «دردسر سیاسی» ترامپ تبدیل شده است. رویترز/ایپسوس نتایج نظرسنجی در آمریکا را منتشر کردند.

71٪ از عملکرد ترامپ درباره هزینه زندگی ناراضی اند. حتی 40٪ جمهوری خواهان. محبوبیت ترامپ به 33٪ رسیده است.

حمایت از جنگ ایران هم فقط 36٪.

یعنی ایران جنگ را از هرمز به پمپ بنزین برد. از پمپ بنزین به سفره. از سفره به تورم. از تورم به ایستادن مقابل جنگ و ترامپ. یعنی شکستن تاب آوری.

پنجم. حالا دوباره آن عددها را ببینید.

یکی می گوید ایران می خواست نفت را 200 دلار کند؛دلار خودش 200 هزار تومان شد. مسئله را نفهمیده است.

در جنگ، مهم نیست کدام عدد بزرگ تر شد. مهم این است کدام عدد، اراده طرف مقابل را تغییر داد.

دلار 200 هزار تومانی نتوانست مردم ایران را از هرمز عقب بنشاند.

اما بنزین 42 درصد گران تر، گازوئیل 58 درصد گران تر و فشار هزینه زندگی، حمایت آمریکایی ها از جنگ را به 36 درصد رسانده است.

این یعنی تبدیل یک عدد اقتصادی به قدرت سیاسی.

این همان چیزی است که از آن مبهوت شده اند.

قرار بود اقتصاد، میدان جنگ ایران را تغییر دهد و حالا ایران میدان جنگ را به اقتصاد آنها برد.

حالا دوباره بگویید واقعاً چه کسی چه کسی را دارد مدیریت می کند؟