نسخه عربی کتاب «پشت در های بهشت» منتشر شد

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، اسدی کاشانی در کتاب «پشت در های بهشت»، داستان شخصیتی به نام «موقع» را روایت می کند که از همراهان حبیب ابن مظاهر است و وقایع پیش از حماسه کربلا، شرایط خاصی را برای او در مسیر رسیدن به کربلا ایجاد می کند. با این حال، موقع بن ثمامه اسدی نامش را با حضور در کربلا، به عنوان یکی از یاران امام در تاریخ ثبت می کند؛ مردی که تیراندازی او در واقعه کربلا زبانزد می شود و یکی از شهدای قبیله بنی اسد در کربلا است که یک سال پس از حادثه عاشورا در تبعید و رنج به فیض شهادت می رسد.

نویسنده شخصیت موقع را با الهام از روایتی در کتاب فرهنگ عاشورا، اثر جواد محدثی ساخته و پرداخته کرده است. موقع در واقع نمادی است از مسئولیت پذیری جوانان شیعه در مقاطع مختلف. داستان نوقع، صرفاً یک دلستان تاریخی نیست، داستان انتخاب آدم ها و تاثیر آن بر روی سرنوشت و زندگی آنان است.

نویسنده برای نگارش «پشت در های بهشت» به منابع متعدد مراجعه کرده تا بتواند فضای پیش و پس از حادثه کربلا را به درستی به تصویر بکشد؛ دورانی که هزاران کوفی با امضای نامه ای از امام حسین (ع) برای آمدن دعوت می کنند، اما به یکباره با آمدن ابن زیاد به کوفه، اوضاع کاملاً دگرگون شده و ارادت ها رنگ می بازد. سکه و زر، رنگ از چهره اخلاص می شوید و پای ارادت سست می شود. روزگاری که در آن مردم «حق را با باطل مخلوط می کنند تا گریزگاهی بیابند». در چنین فضایی است که موقع از جانب حبیب مامور می شود تا اندک کسانی را دریابد و هدایت کند که برای خدا پا در میدان می گذارند.

انتخاب عنوان کتاب نیز حکایت از مطالعه نویسنده در احوالات شخصیت های کربلا و منابع مختلف دارد. او عنوان اثر خود را از جمله معروف حر ابن یزید ریاحی انتخاب می کند تا نشان دهد که چگونه یک انتخاب می تواند انسان را از مسیر سعادت دور کند.

کاشانی اسدی در گفت وگویی با بیان اینکه مسیر سعادت ما از کربلا می گذرد، درباره کتابش گفت: تمام آرزوی خانواده ها این است که فرزندانشان به سعادت برسند و در جبهه حق باقی بمانند. در این کتاب تلاش کردم تمام آنچه را که دغدغه خانواده هاست، در ظرف قصه روایت کنم.

در بخشی از این کتاب می خوانیم:

وارد سالنی بزرگ شدیم. تختی در روبه رو قرار داشت و ابن زیاد روی آن لمیده بود. ملازمان در دو سوی او با لباس های متحدالشکل صف کشیده بودند. ملازمی با بادبزن بزرگ که از پر های طاووس بافته شده بود او را باد میزد. حاجب از ما فاصله گرفت. پدرم چنان سلامی داد که تا آن روز چنین ادبی در کلامش ندیده بودم. ابن زیاد با لبخندی در ظاهر محبت آمیز و در باطن تحقیرآمیز، براندازمان کرد. گویا همه چیز را می دانست. با لحنی کشدار گفت: «پیش از این منتظرت بودیم ثمامه.»

پدرم مشتاقانه به سمت او بال کشید. ابن زیاد از جایش بلند شد و همدیگر را در آغوش گرفتند.

اگر دیر آمدم، خادمی شما را می کردم. دل های پراکنده را متوجه امیرالمومنین می کردم.

به نظرم آمد که اطلاعات کاملی از پدرم به او داده بودند. وصل شدن یا نشدن قبیله ما برای آنها بسیار پراهمیت بود. چراکه نیامدن ما انشقاق بزرگی در کوفه ایجاد می کرد و قبایل دیگر هم در همراهی با امیر نو رسیده تردید می کردند. پدرم رویش را برگرداند سمت من و خطاب به ابن زیاد گفت: «این غلام شما، تنها پسرم موقع است. مدت ها مشتاق بود به دست بوسی خدمتتان شرفیاب شود.»

حاجب تمام رفتار های پدر و مرا زیر نظر گرفته بود. ابن زیاد که هسته اصلی دلبستگی پدرم را یافته بود، با زیرکی دستانش را گشود، مرا در آغوش گرفت و بوسید.

کتاب «پشت در های بهشت» در ایران توسط انتشارات جمکران منتشر شده است.