وداع با 100 شهید غزه؛ پیکر ها پس از 2 سال از زیر آوار بیرون آمدند

به گزارش ایکنا به نقل از آناتولی، سرانجام روز شنبه پیکرها و بقایای حدود 100 فلسطینی در برابر خانواده هایشان در شهر غزه قرار گرفت؛ پیکرهایی که از زیر آوار خانه هایی که در حملات رژیم صهیونیستی ویران شده بودند، بیرون کشیده شده و برای مراسم وداعی که بیش از دو سال به تأخیر افتاده بود، گرد هم آورده شدند.

در نزدیکی مسجدی در محله الزیتون در جنوب شرقی شهر غزه، پیکرها با پرچم های فلسطین پوشانده شده بود. خانواده ها شمع روشن می کردند، گل می گذاشتند و در میان تصاویر و نام های کودکان، زنان، مردان و سالمندانی که به شهادت رسیده بودند، حرکت می کردند.

برخی به دنبال بستگانی بودند که از زمان بمباران خانه هایشان دیگر آنها را ندیده بودند. برخی دیگر بر سر بقایایی ایستاده بودند که جز نشانه هایی که امکان شناسایی آنها را فراهم کرده بود، شباهت چندانی به کسانی که به یاد داشتند نداشت.

این بقایا طی روزهای اخیر توسط نیروهای دفاع مدنی غزه از زیر خانه های متعلق به چند خانواده بیرون کشیده شده است. این عملیات بخشی از طرحی برای خارج کردن پیکر فلسطینی هایی است که همچنان زیر ساختمان های ویران شده در جریان جنگ نسل کشی رژیم صهیونیستی علیه غزه مدفون هستند.

نیروهای دفاع مدنی تنها با تعداد محدودی بیل مکانیکی و تجهیزات فرسوده مشغول به کار هستند، زیرا رژیم صهیونیستی ورود ماشین آلات مورد نیاز برای عملیات آواربرداری و بازیابی پیکرها را محدود کرده است.

تمام زندگی ام از بین رفته است

در میان عزاداران، «مریم حسن البلوی» در برابر پیکر اعضای خانواده ای که سال ها در انتظار یافتن آنها بود، ایستاده است.

البلوی گفت: «همسرم و فرزندانم کشته شدند. هیچ کس برایم نمانده جز تنها دخترم، ملک.»

او گفت: «تمام زندگی ام از بین رفته است. همسرم و فرزندانم از دست رفته اند. دیگر زندگی ای برایم نمانده است. ملک هنوز هر روز برای پدر و خواهر و برادرهایش گریه می کند.»

البلوی همچنین آخرین خواسته همسرش پیش از شهادت را به یاد آورد. همسرش به او گفته بود: «اگر من مُردم، خودت کفنم کن و با دستان خوت به خاک بسپار.»

بیش از دو سال، او نتوانست این خواسته را برآورده کند.

او گفت: «چه کاری از دستم برمی آمد؟ خانه ام از بین رفته، فرزندانم از بین رفته اند، زندگی ام از بین رفته است.»

با این حال، بیرون کشیدن بقایای پیکرها پس از سال ها، اندکی آرامش برای البلوی به همراه داشت؛ سال هایی که او بارها به ویرانه ای بازگشته بود که خانواده اش همچنان زیر آن مدفون بودند.

او گفت: «وقتی آنها را بیرون آوردند، کمی احساس آرامش کردم، انگار روحم هم همراه آنها از زیر آوار بیرون آمد.»

وی افزود: «هر روز به آنجا می رفتم و می گفتم: خدایا، کاری کن بیرون بیایند تا بتوانم آنها را ببینم. امروز، بعد از اینکه آنها را بیرون آوردند، کمی آرامش احساس می کنم.»

برای البلوی، بخش بزرگی از این رنج همچنان بر دوش ملک سنگینی می کند.

او پرسید: «دخترم چه کرده بود که سزاوار چنین چیزی باشد؟ او هر روز گریه می کند. پدرش و برادرها و خواهرهایش را می خواهد. دخترم می گوید: "بابا، من چه کار کرده بودم؟ چرا آنها را بمباران کردند؟ آنها هیچ کاری نکرده بودند."»

تنها بازمانده

«جادالله رحیم» در نزدیکی محل ایستاده بود و در کنار بقایای 32 نفر از بستگانش قرار داشت؛ افرادی که در حمله به خانه شان در 19 فوریه 2024 شهید شدند.

او گفت بیش از 15 نفر از قربانیان کودک و حدود 10 نفر نیز زن بودند.

رحیم گفت: «تنها "جرم" آنها این بود که در خانه هایشان مانده بودند. ناگهان خانه بمباران شد و همه آنها در یک لحظه کشته شدند.»

به گفته رحیم، 33 نفر داخل خانه بودند. او به دختری که در نزدیکی ایستاده بود اشاره کرد و گفت: «او نفر سی وسوم و تنها بازمانده بود.»

دیگران حدود دو سال و نیم زیر خانه ویران شده باقی ماندند تا اینکه نیروهای دفاع مدنی سرانجام، پس از روزها حفاری با تجهیزات محدود، توانستند به آنها دسترسی پیدا کنند.

رحیم در حالی که به نام هایی که در کنار بقایای پیکرها قرار داده شده بود نگاه می کرد، تأکید کرد که افرادی که در برابر او قرار داشتند صرفاً اعداد و ارقام مربوط به تلفات نیستند.

او گفت: «اینها عدد نیستند. به نام هایشان نگاه کنید؛ مرد، زن، کودک و سالمند.»

عملیات بیرون آوردن پیکرها یک انتظار را به پایان رساند، اما زخم دیگری را دوباره گشود.

رحیم گفت: «این شادی نیست. غم دوباره برگشت. درد دوباره برگشت. اشک ها دوباره جاری شد.»

او به دختر جوانی اشاره کرد که در میان بقایای اعضای خانواده اش حرکت می کرد و گفت پدر، مادر، خواهرها و برادرهایش را از دست داده است.

او گفت: «امروز او در میان آنها راه می رود و برای پدربزرگ، پدر، مادر، برادر، خواهر و مادربزرگش گریه می کند.»

با این حال، از نگاه رحیم، بیرون آوردن پیکرهای جان باختگان به این معنا بود که آنها سرانجام پس از سال ها ماندن زیر آوار، امکان دفن پیدا می کنند.

با فرا رسیدن تاریکی بر فراز الزیتون، شمع ها همچنان در کنار ردیف های بقایا روشن بودند؛ در میان گل ها، پرچم های فلسطین و خانواده هایی که سال ها برای رسیدن این لحظه انتظار کشیده بودند.

امروز صبح خانواده ها عزیزان خود را در مراسم تشییع گسترده ای به خاک سپردند.

بازگشت به آغوش عزیزان

مرحله دوم طرح دفاع مدنی برای بیرون آوردن پیکرها، 147 خانه ویران شده در شهر غزه و بخش های شمالی و مرکزی نوار غزه را شامل می شود. برآورد می شود پیکر 1072 نفر همچنان زیر آوار این مناطق باشد.

در مرحله نخست این طرح که در نوامبر 2025 آغاز شد، نیروهای امدادی توانستند حدود 333 پیکر و بقایای اجساد را از زیر آوار 54 خانه و ساختمان ویران شده خارج کنند.

بر اساس اعلام وزارت بهداشت غزه، از اکتبر 2023 تاکنون، جنگ نسل کشی رژیم صهیونیستی علیه غزه دست کم 73٬651 فلسطینی را شهید و 174٬575 نفر را زخمی کرده است.

اما برای خانواده های الزیتون، این اعداد تنها بخشی از واقعیت را روایت می کنند چراکه پس از بیش از دو سال ماندن زیر آوار، عزیزان از دست رفته آنها سرانجام به خانه بازگشتند.

انتهای پیام