شهادت فرمانده، پایان جبهه حق نیست

به قلم فاطمه شبانی آرانی فعال رسانه ای: بسیاری از محاسبات بشری بر پایه فیزیک و مادیات بنا شده است؛ اما در جبهه حق، مفهوم رهبری فراتر از حضور کالبدی است. یکی از والاترین تجلی های این حقیقت، در پدیده شهادت است؛ رخدادی که خطای راهبردی محاسبات مادی دشمن را در تقلیل رهبری به کالبد خاکی و حضور فیزیکی، عیان می کند.

به قلم فاطمه شبانی آرانی فعال رسانه ای:

بسیاری از محاسبات بشری بر پایه فیزیک و مادیات بنا شده است؛ اما در جبهه حق، مفهوم رهبری فراتر از حضور کالبدی است.

یکی از والاترین تجلی های این حقیقت، در پدیده شهادت است؛ رخدادی که خطای راهبردی محاسبات مادی دشمن را در تقلیل رهبری به کالبد خاکی و حضور فیزیکی، عیان می کند.

دستگاه محاسباتی استکبار گمان می برد با حذف کالبد، جریان مقاومت زمین گیر می شود؛ غافل از اینکه در منظومه توحیدی، شهادت هرگز نقطه پایان پرچمدار یک مکتب نیست، بلکه لحظه آغاز اقتدار تکوینی اوست.

فرمانده تا پیش از عروج، در مرز های خاکی، حصار جغرافیا و در چارچوب مقدورات مادی فرمان می راند؛ اما با شهادت، حیات او به ساحت «عند ربهم یرزقون» ارتقا می یابد و ماهیتی نامتقارن به خود می گیرد.

این صرفاً یک تعبیر نمادین یا عرفانی نیست؛ چنان که علامه طباطبایی این حیات را حضوری زنده، فعال و رها از زنجیر زمان و مکان تبیین می کند (المیزان، ج 4، ص 176).

در افق اندیشه سید مرتضی آوینی نیز، خون شهید معبر تاریخ را می گشاید و اراده ها را به میدان می کشاند (راز خون، ج1، ص 18)، حقیقتی عینی که در امتداد راهبری سیدحسن نصرالله و حاج قاسم سلیمانی آشکارا جریان دارد؛ مردانی که پس از شهادت، بیش از دوران حضور زمینی، خطوط نبرد را توسعه می بخشند، موازنه بازدارندگی را بازتولید می کنند و دشمن را در تنگنای اراده های تکثیریافته گرفتار می سازند.

این مرتبه، جلوه ای از ولایت تکوینی است یعنی نفوذ در جان ها، تصرف در قلوب و دگرگون سازی اراده ها از مجرای پیوند با قدرت لایزال الهی.

رهبر شهید در این تراز، نه تنها از گردونه رزم خارج نمی شود، بلکه در قامت مدبرات امر، افق های گسترده تری از نبرد را سامان می دهد و معادلات زمین را از ساحت ملکوت تدبیر می کند؛ مرتبه ای که در آن، خون فرمانده به منطق عملیاتی امت بدل می شود.

از این روست که هیچ جنگ افزار مادی و فناوری راداری قادر به رصد و مهار اثرگذاری فرمانده پس از شهادت نیست. خونی که نثار می شود، مرکزیت فرماندهی را از قید یک جغرافیای محدود رها می کند و آن را، چون مدار مغناطیسی پایداری در عمق جان امت می نشاند.

دشمن اگر تا دیروز با فردی در سنگری معین پنجه در پنجه بود، امروز با هویتی جاری، فراگیر و تسخیرناپذیر مواجه است؛ حضوری نافذتر، دست نیافتنی تر و اراده ای زنده که امتداد نبرد را از عالم بالا راهبری می کند.

انتهای پیام

نظرات

captcha