از دانش بنیانی به قدرت بنیانی؛ راهبرد جدید برای تبدیل ظرفیت های علمی به قدرت ملی

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، حسین افشین در مراسم افتتاحیه پانزدهمین نمایشگاه بین المللی فناوری و نوآوری «اینو تکس» با تشبیه زیست بوم فناوری کشور به عملکرد لیزر افزود: در یک منبع معمولی، میلیارد ها پرتو نور در مسیر های مختلف حرکت می کنند و انرژی دارند، اما این انرژی پراکنده است؛ در لیزر، همین نور ها هم راستا و هم فاز می شوند و انرژی پراکنده به توان متمرکز تبدیل می شود.

وی گفت: دانشگاه های خوب، شرکت های دانش بنیان، پژوهشگران توانمند، صندوق ها، پارک های علم و فناوری، سرمایه گذاران، شتاب دهنده ها، صنایع و نیروی انسانی خلاق، ظرفیت های ارزشمندی هستند، اما پرسش اصلی این است که این ظرفیت ها تا چه اندازه به یکدیگر متصل شده و در یک جهت حرکت می کنند و حاصل جمع آنها تا چه اندازه به قدرت ملی تبدیل می شود.

افشین با بیان اینکه باید یک گام جلوتر از دانش بنیانی به قدرت بنیانی حرکت کنیم، افزود: قدرت بنیانی به معنای کنار گذاشتن دانش بنیانی نیست، بلکه ادامه منطقی مسیری است که کشور طی دو دهه گذشته در توسعه علم، فناوری و اقتصاد دانش بنیان پیموده است.

معاون علمی و فناوری رئیس جمهور گفت: در مرحله جدید، موفقیت کشور را نمی توان صرفاً با تعداد شرکت های دانش بنیان، اختراعات، رویداد ها یا حجم سرمایه گذاری سنجید؛ بلکه باید دید از مجموع این ظرفیت ها چه قابلیت ملی و چه توانایی برای حل مسائل واقعی کشور ایجاد شده است.

وی افزود: اگر دانشگاه پژوهش کند، شرکت فناوری تولید کند، صنعت مسئله دیگری داشته باشد و سرمایه گذار نیز در مسیر دیگری حرکت کند، ممکن است هر چهار بازیگر عملکرد مناسبی داشته باشند، اما حاصل جمع آنها لزوماً یک دستاورد ملی نخواهد بود.

افشین، نقش حکمرانی را در این رویکرد متفاوت دانست و گفت: دولت نباید جای دانشگاه پژوهش کند، جای شرکت محصول بسازد یا به جای سرمایه گذار سرمایه گذاری کند؛ بلکه باید جهت ایجاد کند، موانع را بردارد، تقاضا بسازد و بازیگران را حول مأموریت های روشن به یکدیگر متصل کند.

وی تأکید کرد: دولت نباید مالک زیست بوم فناوری باشد، بلکه باید **معمار و اتصال دهنده زیست بوم** باشد تا دانش، فناوری، سرمایه، بازار، تقاضا و حکمرانی در مسیر ساخت قابلیت های ملی قابل اتکا قرار گیرند.

معاون علمی و فناوری رئیس جمهور خاطرنشان کرد: خروجی نظام فناوری باید قابلیتی باشد که در زمان نیاز در اختیار کشور قرار گیرد، مسائل واقعی صنعت را حل کند، بازار ایجاد کند، برای ایران در زنجیره ارزش جهانی جایگاه بسازد و در نهایت قدرت چانه زنی اقتصادی و فناوری کشور را افزایش دهد.