معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
حجت الاسلام والمسلمین سید محمدرضا صفوی، مترجم قرآن با عنوان «ذکر حکیم» از جمله پژوهشگران و صاحب نظران این حوزه است که آثار متعددی در زمینه ترجمه و تفسیر قرآن کریم تألیف و منتشر کرده است.
حجت الاسلام والمسلمین سید محمدرضا صفوی، مترجم قرآن با عنوان «ذکر حکیم» از جمله پژوهشگران و صاحب نظران این حوزه است که آثار متعددی در زمینه ترجمه و تفسیر قرآن کریم تألیف و منتشر کرده است. وی تاکنون دو ترجمه از قرآن کریم ارائه کرده که نخستین ترجمه سال ها پیش بر اساس مبانی تفسیری علامه طباطبایی در تفسیر «المیزان» نگاشته شده و ترجمه دوم با عنوان «ذکر حکیم» بر اساس مبانی تفسیری مورد نظر خود وی تدوین شده است، در حاشیه مراسم رونمایی از ترجمه «ذکر حکیم» به قلم حجت الاسلام والمسلمین صفوی در تالار قرآن همدان، خبرنگار ایکنا از همدان، درباره مجموعه آثار وی، مبانی حاکم بر ترجمه «ذکر حکیم»، گفت وگویی کرده است که مشروح آن را در ادامه می خوانیم:
تلاش ما در همه آثاری که تاکنون تألیف کرده ایم، بر این بوده است که مفاهیم قرآن کریم را همان گونه که هست عرضه کنیم. اینکه در این مسیر تا چه اندازه موفق بوده ایم، خداوند می داند، اما همواره دغدغه ما این بوده که قرآن را آنگونه که هست معرفی و عرضه کنیم.
نکته اساسی که در ترجمه و تفسیر قرآن کریم باید مورد توجه قرار گیرد، این است که آیا فهم و دریافت مطالب قرآن به منابعی غیر از خود قرآن وابسته است یا اینکه قرآن کریم خود از عهده بیان مطالب و مقاصدی که می خواهد عرضه کند، برمی آید.
ما بر این باوریم که قرآن کریم چنین ویژگی ای دارد؛ یعنی خداوند متعال این کتاب را به گونه ای قرار داده است که بتواند از عهده بیان مقاصد خود برآید. بنابراین، قرآن در فهم و بیان مفاهیم خود وابسته به غیر نیست.
بر همین اساس، همه آثاری که تألیف کرده ایم در راستای تبیین همین نگاه است؛ یعنی قرآن وابسته به مسائل عقلی به معنای بیرون از ساختار و محتوای خودش نیست. قرآن کریم از عهده بیان خودش برمی آید و می تواند مقاصد خود را برای مخاطب روشن کند.
تفاوت اصلی این ترجمه با بسیاری از ترجمه های دیگر، در همان عنوان آن یعنی «ترجمه مبسوط» است. ترجمه قرآن کریم معمولاً باید مختصر و موجز باشد، اما در این اثر تلاش شده است مطالبی که در متن قرآن کریم به صورت فشرده و مختصر بیان شده، در ترجمه برای مخاطب باز شود و مفهوم آن با توضیح بیشتری ارائه شود.
این ویژگی را می توان یکی از مهم ترین خصوصیات این ترجمه دانست؛ چراکه تلاش شده است مفاهیم و مقاصد آیات به گونه ای ارائه شود که مخاطب بتواند ارتباط روشن تری با پیام قرآن برقرار کند.
بنده دو نوع ترجمه دارم؛ یکی ترجمه ای که بر اساس تفسیر «المیزان» نوشته شده و دیگری ترجمه «ذکر حکیم» که بر اساس مبانی است که خود به آن رسیده ام احساس کردم لازم است تفسیر دیگری نوشته شود. در ترجمه ای که بر اساس تفسیر «المیزان» علامه طباطبایی انجام شده، مبانی تفسیری علامه مورد توجه قرار گرفته است، اما ترجمه «ذکر حکیم» بر اساس مبانی است که خودم در مطالعات و بررسی های قرآنی به آن رسیده ایم.
در ترجمه ای که بر اساس مبانی «المیزان» انجام داده ام، چندمعنایی را روا نمی دانم. به این معنا که اگر لفظی دارای دو معنا باشد، گاهی دلیل و قرینه ای داریم که نشان می دهد منظور خداوند یکی از این دو معناست؛ اما گاهی نمی دانیم مراد خداوند از آن لفظ کدام معناست و یک معنا را باید انتخاب کرد.
در بحث تفسیر کسانی که چندمعنایی را در قرآن نمی پذیرند، ناگزیر هستند با استفاده از قرائن، یکی از معانی را انتخاب کنند. در مقابل، کسانی که چندمعنایی را می پذیرند، معمولاً معتقدند هر دو معنا می تواند مورد نظر خداوند باشد. در این صورت، فهم و برداشت از آیات بسیار متفاوت و اساسی خواهد شد.
چه بسیار آیاتی در قرآن وجود دارد که دارای دو، سه یا حتی بیش از این معناست. کسی که قائل به چندمعنایی باشد، همه این معانی را مورد نظر خداوند می داند و دیگر ناگزیر نیستیم یکی از چند معنا را انتخاب کرده و به یک معنای ضعیف بسنده کنیم؛ بلکه می توانیم همه آن معانی را مقصود و خواسته خداوند تلقی کنیم. ترجمه چندمعنایی در کتاب «ذکر حکیم» مورد توجه قرار گرفته است اما در ترجمه قبلی بر اساس المیزان مورد نظر قرار نگرفته است.
برخی افراد که به آنان «قرآنیون» گفته می شود، معتقدند هرچه در قرآن آمده، اسلام است و هرچه در قرآن نیامده، دیگر جزء اسلام نیست. این دیدگاه در مصر وجود داشته و گاهی در ایران نیز افرادی چنین دیدگاهی را مطرح کرده اند.
در حالی که دین اسلام فقه را می پذیرد و اسلام تنها «قرآن و لاغیر» نیست. بسیاری از آیات قرآن کریم انسان را به سنت و پیروی از پیامبر(ص) ارجاع می دهد؛ برای نمونه، خداوند می فرماید: «وَ مَن یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ» و در آیه دیگری آمده است: «أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ».
این نکته را بیان کنم که برای فهم مقاصد و معنای درون متنی آیات قرآن می تواند مرجع اصلی و مستقل باشد از این رو بیان شد که قرآن خود در فهم و بیان مفاهیم خود وابسته به غیر نیست. اما برای فهم برخی احکام و جزئیاتی که قرآن به آن ها ارجاع داده است سنت پیامبر(ص) ضرورت پیدا می کند. مثلاً قرآن اصل نماز و وجوب آن را بیان می کند، اما جزئیات عملی نماز را به صورت کامل توضیح نمی دهد. بنابراین سنت در اینجا رقیب قرآن نیست، بلکه مفسر و مبین بخشی از آموزه هایی است که قرآن به صورت اجمالی مطرح کرده است.
بسیاری از مسائل در قرآن به صورت جزئی و تفصیلی بیان نشده است. برای نمونه، در هیچ جای قرآن کیفیت و جزئیات نماز به آن شکلی که پیامبر اکرم(ص) بیان و عمل کرده اند، مطرح نشده است. بنابراین، نحوه انجام بسیاری از احکام به سنت و فعل پیامبر(ص) بستگی دارد.
از آنجا که بسیاری از مسائل در قرآن بیان نشده است، فعل پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) نیز احکامی است که باید از آن پیروی کرد. این احکام در حقیقت در چارچوب احکام قرآنی قرار می گیرند؛ چراکه قرآن کریم در مواردی، پیروی از پیامبر(ص) و سنت ایشان را مورد تأکید قرار داده است.
نباید به این سمت حرکت کنیم که اگر چیزی به صراحت در قرآن نیامده باشد، جزء اسلام و دین نیست. تأکید بر «کتاب الله و عترتی» نیز از همین جهت اهمیت دارد و ما را از خطر حرکت به سمت دیدگاه قرآنیون و فاصله گرفتن از سنت پیامبر(ص) دور می کند.
اگر تنها به قرآن اکتفا کنیم و به سنت معتبر پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) مراجعه نکنیم، در بسیاری از مسائل ناگزیر به استنباط های شخصی خواهیم شد؛ چراکه جزئیات بسیاری از احکام و معارف در قرآن به صورت مستقیم نیامده است. بنابراین، مراجعه به سنت معتبر پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) برای فهم صحیح و کامل آموزه های قرآن ضروری است.
خداوند قرآن را نازل کرده است تا اندیشه های انسان را اصلاح کند. قرآن کریم تنها برای بیان مجموعه ای از اطلاعات نازل نشده، بلکه هدف آن اصلاح فکر و اندیشه انسان و هدایت اوست.
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}